บทที่ 413

จักรพรรดิของรัฐฉู่？

กำลังข่มขู่เขาอย่างนั้นหรือ？

"ไม่มีใครรู้ว่าอัครมเหสีฉู่อยู่ที่นี่ และยิ่งไม่มีใครรู้ว่านางตายที่นี่ แม้ว่าจักรพรรดิฉู่จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ผู้ที่บัญชาการกองทัพของเผ่าปีศาจ และบุกเข้าไปคือจอมมาร ไม่ใช่ข้า"

นัยน์ตาของเยี่ยเฟิงมีความเจ็บปวดปรากฏขึ้นอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าอัครมเหสีฉู่กำลังไออย่างอ่อนแรง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว ริมฝีปากแห้งจนแตก และมีเลือดออกบาง ๆ

เห็นได้ชัดว่านางทนไม่ไหวแล้ว แต่นางก็ยังฝืน

เยี่ยเฟิงรู้สึกหมดหนทาง

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส หายใจไม่สะดวก และกระดูกหลายชิ้นบนร่างกายของเขาหัก

ลำพังเพียงแค่เขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้นำกองธงโบตั๋นและเหล่ายอดฝีมือของเผ่าปีศาจ แม้แต่ผู้นำกองธงกล้วยไม้ เขาก็ยากที่จะเอาชนะ และในสถานการณ์เช่นนี้ การจะช่วยอัครมเหสีฉู่ออกไปนั้น เป็นเรื่องที่ยากยิ่ง

"ทำไม เป็นกังวลแล้วหรือ？เสี่ยวเฟิงเอ๋อร์ ข้าจำได้ว่าเจ้าอยู่ข้างกายข้ามาหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยเป็นห่วงข้ามาก่อน จึงทำให้ข้ารู้สึกอิจฉาริษยา"

"ท่านผู้นำ เยี่ยเฟิงสำนึกผิดแล้ว ท่านได้โปรดให้โอกาสเยี่ยเฟิงด้วย เยี่ยเฟิงจะยอมกลับไปกับท่านแต่โดยดี ข้าสัญญาว่าต่อไปข้าจะปรนนิบัติท่านเป็นอย่างดี และไม่กล้าที่จะทรยศท่านอีก ท่านได้โปรดเมตตาด้วย"

เยี่ยเฟิงพยายามดิ้นรนและคุกเข่าลง จากนั้นก็โยกศีรษะอย่างแรง

เห็นได้ชัดว่าเหมือนเดิม ไม่ว่าเขาจะอ้อนวอนมากแค่ไหน ผู้นำกองธงกล้วยไม้ก็ไม่เมตตา แต่เขาก็ยังมีความหวังอันริบหรี่ ริบหรี่มากเสียจนแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เขาต้องการทิ้งศักดิ์ศรีไว้ตรงหน้าอัครมเหสีฉู่

แต่เขาไม่มีศักดิ์ศรีตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้

ผู้นำกองธงกล้วยไม้หัวเราะเยาะ "มันสายเกินไปแล้ว และไม่ว่าเจ้าจะรู้สึกเสียใจจริง ๆ หรือไม่ เพราะในสายตาของข้า เจ้าเป็นเพียงหมาตัวหนึ่ง หมาตัวที่ข้าอยากจะฆ่าก็ฆ่า อยากจะเล่นสนุกก็เล่น"

เยี่ยเฟิงโขกศีรษะอยู่ครู่หนึ่ง

เขากำหมัดด้วยมือข้างขวาที่ไม่หักจนแน่น

เขายังคงก้มหัวลงกับพื้น ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ และไม่มีใครเห็นท่าทางของเขา แต่ดูจากมือที่กำแน่นของเขาแล้ว ดูเหมือนว่าเขากำลังปกปิดอะไรบางอย่างไว้

ผู้นำกองธงกล้วยไม้มองไปที่อัครมเหสีฉู่ และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ท่านอยากรู้ความเป็นมาของเยี่ยเฟิงมาตลอดไม่ใช่หรือ？วันนี้ข้าอารมณ์ดี และข้าจะบอกเจ้าอย่างละเอียด"

"อย่า อย่าบอก......"