บทที่ 416

"ข้างล่างคือทะเลโลหิต หากอัครมเหสีตายที่นี่ แม้แต่โครงกระดูกก็ไม่มีใครค้นเจอ ต่อให้จักรพรรดิฉู่สงสัย เขาก็ไม่อาจเอาผิดพวกเราได้"

"สถานที่นี้มีทัศนียภาพที่กว้างไกลและทัศนียภาพด้านลบที่ยอดเยี่ยม เป็นสถานที่ฝังศพระดับสูงทีเดียว ข้าว่าก็ดีเหมือนกัน"

ผู้นำกองธงกล้วยไม้และผู้นำกองธงโบตั๋นเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องการฆ่าคนแต่พวกเขากลับพูดราวกับเป็นเรื่องปกติทั่วไป ราวกับในสายตาของพวกเขาก็เป็นเพียงการธรรมดาเหมือนการกินอาหารในทุกวัน

ภายในถังเหล็ก แม้ว่าเยี่ยเฟิงจะมองไม่เห็น แต่เขาก็ได้ยินที่พวกเขาพูดคุยกัน เขาพยายามที่จะออกไป แต่กลับถูกเหล็กแหลมทิ่มแทงแน่น เมื่อขยับตัวเพียงนิดเดียวก็ทำให้เขาเจ็บปวดจนแทบทนไม่ได้ เลือดยิ่งไหลออกมาเป็นจำนวนมาก

"หากเจ้ากล้าฆ่านาง ต่อให้ข้าตายไป วิญญาณของข้าก็จะติดตามหลอกหลอนและคอยสาปแช่งเจ้าไปตลอด" เยี่ยเฟิงพูดออกมาด้วยความโมโห

ดวงตาของผู้นำกองธงกล้วยไม้หรี่ลง

เยี่ยเฟิงคอยติดตามเขาตั้งแต่อายุได้ห้าขวบ ต่อให้จะคอยต่อต้านเขา เกลียดชังเขา แต่เขากลับไม่เสียงใช้น้ำเสียงที่เย็นชาเช่นนี้พูดกับเขาเลย

น้ำเสียงที่เย็นชาเช่นนี้ เหมือนกับระเบิดออกมาจากบ่อน้ำแข็งอายุนับพันปี และดูเหมือนว่าจะออกมาจากไขกระดูกของเขา

เดิมทีต้องการจะเก็บอัครมเหสีฉู่เอาไว้เพื่อต้องการทรมานเยี่ยเฟิง แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนความคิดแล้ว อัครมเหสีฉู่จำเป็นต้องตาย

ผู้นำกองธงกล้วยไม้หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "ตัดแขนและขาของผู้หญิงคนนี้เสีย และโยนทิ้งไปในทะเลโลหิต ข้าต้องการให้นางตายอย่างไร้ร่างกาย"

"ขอรับ"

"หยุดก่อน หยุดก่อน อ่า......"

เยี่ยเฟิงพยายามผลักประตูโดยไม่สนใจความเจ็บปวดทรมานของตัวเอง แต่ร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรงและได้รับบาดเจ็บเต็มตัว รวมไปถึงถังเหล็กที่หนักอึ้งราวกับกำแพงทองแดง เขาออกแรงทั้งหมดก็ไม่เกิดอะไรขึ้น

ภายนอกถังเหล็ก ผู้ถือธงจำนวนหนึ่งถือมีดเดินเข้าไปใกล้อัครมเหสีฉู่

อัครมเหสีฉู่ตะโกนด่าอย่างอ่อนแรง "ทำความชั่วมาก ย่อมพิฆาตตัวเอง ต้องมีสักวันพวกเจ้าจะได้รับผลกรรมที่ทำลงไป"

มีดแล่เนื้อถูกยกขึ้น ผู้ถือธงกำลังจะตัดแขนตัดขาของพระองค์ กู้ชูหน่วนกำมือแน่น หากคนของเผ่าเพลิงฟ้ายังไม่ปรากฏตัว เช่นนั้นนางก็จะเป็นคนออกหน้าเข้าไปช่วยอัครมเหสีฉู่ด้วยตัวเอง