บทที่ 430

อยู่ดี ๆ ทำไมคุณถึงถูกวางยาได้？

กู้ชูหน่วนพยายามนึก ทันใดนั้นนางก็ตบต้นขาของตัวเองด้วยความโกรธ

ขึ้นอยู่กับ......

เมื่อครู่ตอนที่เหวินเส่าอี๋อุ้มนางขึ้นไปบนหน้าผาหิน บนหน้าผาหินมีดอกเสน่ห์ราคะมากมาย

ดอกเสน่ห์ราคะเป็นสิ่งที่กระตุ้นอารมณ์

ในเวลานี้ดอกเสน่ห์ราคะบานสะพรั่ง และกลิ่นหอมของมันก็อบอวลไปทั่วทั้งหน้าผาหิน

หากคนธรรมดาได้กลิ่นหอมของมัน จะต้องตกอยู่ในภวังค์แห่งความปรารถนาอันไร้ขอบเขต

แต่พวกเขา......เมื่อครู่พวกเขาสูดกลิ่นหอมของดอกเสน่ห์ราคะจำนวนมากบนหน้าผาหิน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งมือที่เปื้อนเลือดของเหวินเส่าอี๋ เขาสัมผัสเกสรของดอกเสน่ห์ราคะ และถูกพิษที่ลึกล้ำยิ่งกว่านาง

กู้ชูหน่วนกระวนกระวายใจ นางข้ามเวลามาเพียงไม่นานก็ถูกวางยาไปสองครั้งแล้ว และทั้งสองครั้งก็เป็นการกระตุ้นอารมณ์ ดอกเสน่ห์ราคะ

"ร้อน......"

เหวินเส่าอี๋ปากคอแห้ง และดึงคอเสื้อของด้วยความอึดอัด

กู้ชูหน่วนตื่นตระหนก "เฮ้ ฟังข้านะ ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน ท่านอย่าทำอะไรซี้ซั้ว"

นางมองเข้าไปในวงแหวนอวกาศ ส่วนใหญ่มียาเกือบทั้งหมด แต่ไม่มียาถอนพิษดอกเสน่ห์ราคะ

ความจริงแล้ว ดอกเสน่ห์ราคะไม่มียาใดสามารถถอนพิษได้ นอกเสียจากเหอฮวน

นางหยิบขวดยาออกมาขวดหนึ่ง และกระดกกินเข้าไปหลายเม็ด แต่ก็ยังไม่ได้ผล

ร่างกายของนางร้อนดังไฟเผา ยิ่งร้อนก็ยิ่งเกิดกำหนัด เหมือนทุ่งหญ้าที่มีไฟลุกโชน

กู้ชูหน่วนแทบอยากจะเอาหัวจุ่มลงไปในน้ำเพื่อให้ตัวเองได้สติ แต่น่าเสียดาย ที่นี่มีเพียงทะเลโลหิตและไม่มีน้ำทะเล

นางมองไปรอบ ๆ และพบว่านอกจากชะง่อนหินที่ยื่นออกไปด้านข้างแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะไปจากที่นี่ได้

หน้าผาหินทั้งลื่นและสูงชัน และเดิมทีก็ไม่สามารถปีนขึ้นไปได้ด้วยมือเปล่า หากตกลงไปก็คงจะไม่เหลือแม้แต่โครงกระดูก

เหวินเส่าอี๋รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย "ทำไมถึงถูกวางยาได้？"

เขาจำได้ว่าเขาไม่ได้กินอะไรเลย และไม่ได้ถูกใครลอบกัด

"บนหน้าผาหินเต็มไปด้วยดอกเสน่ห์ราคะ และที่นี่ก็มีกลิ่นหอมของดอกเสน่ห์ราคะอบอวลไปหมด จะไม่ถูกวางยาได้อย่างไร？"

"ดอกเสน่ห์ราคะ？" มันคือดอกอะไร？

"ดอกลำโพง กระตุ้นอารมณ์" กู้ชูหน่วนกัดฟันแน่น นางพยายามเอนหลังพิงหน้าผาหินเพื่อจะได้รู้สึกเย็น และสามารถควบคุมตัวเองได้

เหวินเส่าอี๋เริ่มไม่มีสติ

เขาถูกกระตุ้นอารมณ์

นั่นคงไม่ใช่กับกู้ชูหน่วน......

"เจ้ารู้วิชาแพทย์ไม่ใช่หรือ？ต้องถอนพิษอย่างไร？" เหวินเส่าอี๋แทบไม่กล้าพูดออกมา

"นอกจากเหอฮวนแล้ว ก็ไม่มีอะไรสามารถถอนพิษได้"

คำว่าเหอฮวน ทำให้สีหน้าที่ดูแย่อยู่แล้วของเหวินเส่าอี๋ ซีดขาวมากยิ่งขึ้น

"ถอนพิษไม่ได้......แล้ว......แล้วจะทำอย่างไร......？"

"จะตายหรือจะอยู่......ตายไปเสียยังดีกว่ามีชีวิตอยู่"

นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกพิษของดอกเสน่ห์ราคะ นางจะรู้ว่าต้องทำอะไรได้อย่างไร

แต่นางรับรองได้ว่าหากไม่ถอนพิษ เกรงว่านางคงจะต้องตายที่นี่

กู้ชูหน่วนสับสนว่าต้องมีอะไรกับเหวินเส่าอี๋หรือไม่

นางเคยมีอะไรกับเยี่ยจิ่งหานแล้วครั้งหนึ่งแล้ว และทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้นไม่น้อย หากเกิดเรื่องอีก มันจะเหมาะสมจริง ๆ หรือ？

เหวินเส่าอี๋ขดตัวกลม เขากัดฟันและเหงื่อแตกพลั่ก เขาตัวสั่นไม่หยุด ราวกับว่าเขาต้องอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส