บทที่ 457

อะไรนะ......

ใบหน้าของผู้อาวุโสสี่ไร้ซึ่งสีเลือดและได้กระอักเลือดออกมา

"ข้าจะไปดู"

กู้ชูหน่วนรู้ว่าสิ่งที่ทำให้ผู้อาวุโสสี่ตื่นเต้นมากนั้นเป็นเรื่องที่อยู่เหนือการจินตนาการของนาง

นางนั่งบนเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ซึ่งความเร็วนั้นเร็วกว่าคนทั่วไปมากนัก

แต่ละฉากเมื่อครู่นี้แทบจะทำให้นางล้มทรุดตัวลง

ฉากตรงหน้านี้ในใจของกู้ชูหน่วนราวกับถูกกรีดด้วยมีด

นั่นเป็นแดนชำระบนโลกมนุษย์อย่างไรกัน

แววตาของพวกชาวบ้านเป็นสีแดงโดยกลายร่างเป็นปีศาจสังหารและรีบพุ่งไปที่ภูเขาเสวี่ยเฟิงกันทีละคนๆ

ภูเขาเสวี่ยเฟิงที่น่าสงสารเต็มไปด้วยหญิงที่แก่ชราและอ่อนแอ

ผู้หญิงเหล่านี้ดูเหมือนจะทุกข์ทนต่อความเจ็บปวดอันใหญ่หลวงอันใดอยู่ ร่างกายม้วนขดตัวงอเป็นก้อนและกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดแทบขาดใจ

ไกลออกไปนางยังคงได้ยินเสียงกระดูกแต่ละชิ้นที่แตกหักของเหล่าสตรีพวกนั้น

ชาวบ้านชายวิ่งไปที่ภูเขาเสวี่ยเฟิงราวกับหมาป่าเข้าไปในฝูงแกะ เห็นคนเข้าก็ฆ่า

ผู้อาวุโสหกและผู้อาวุโสเจ็ดรีบเร่งนำกำลังคนมาขวางพวกเขาเอาไว้ แต่ก็ไม่สามารถขวางชาวบ้านที่บ้าคลั่งมากมายเช่นนั้นได้ดังเดิม

“เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ เร่งความเร็วอีกหน่อย”

“ซู่ซู่......”

คราวนี้เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ไม่ได้ท้วง ความเร็วของมันถึงขีดสุดแล้วเนื่องจากเกรงว่าหากชักช้าสักหน่อยก็จะมีอีกหลายชีวิตที่จะสูญเสียมากขึ้นอีก

กลางอากาศกู้ชูหน่วนเห็นอาหนิวเข้า

อาหนิวก็ไม่รู้ตัวเห็นผู้ใดเข้าก็ฆ่า คนต่างเผ่าหลายคนต้องการใช้โซ่เหล็กล่ามเขาไว้ เขาใช้แรงเหวี่ยงซึ่งทำให้คนต่างเผ่าถูกเหวี่ยงกันออกไป ไม่รู้ว่าเขาโชคร้ายหรือเปล่าก้อนหินขนาดใหญ่กลิ้งลงมาจากยอดเขาชนเข้ากับเขาพอดีจนทำให้เขาเลือดไหลออกมาทั่ว

อาสะใภ้หนิวซึ่งตั้งครรภ์ได้เก้าเดือนกว่าเห็นเช่นนี้ก็ไม่ได้สนใจต่อความเจ็บปวดในร่างกาย เดินโซเซพุ่งไปและร้องตะโกนว่า “ต้าหนิว เจ้ารีบตื่นเร็วเข้า รีบออกไปจากที่นี่เร็ว”

“ปึง......พรวด......”

อาหนิวยกก้อนหินขนาดใหญ่ขึ้นแล้วโยนอย่างแรงไปทางอาสะใภ้หนิว

"อย่า......"

กู้ชูหน่วนต้องการจะขวางแต่ระยะทางนั้นไกลเกินไปนางไม่สามารถหยุดมันได้เลย ทำได้เพียงมองดูก้อนหินก้อนขนาดใหญ่กระแทกเข้าที่หน้าอกของอาสะใภ้หนิว

อาสะใภ้หนิวโซเซไปสองสามก้าวแล้วล้มลงอย่างหมดแรง

นางกำท้องของตนไว้แน่น มองต้าหนิวด้วยน้ำตาที่พร่ามัวและกล่าวเสียงเบาว่า "หนิว......พี่หนิว......"

ต้าหนิวตัวสั่นเทาสองสามครั้ง สีในแววตายังคงแปรเปลี่ยนไปมาไม่หยุด

ครู่หนึ่งแดง ครู่หนึ่งดำ

ท้ายที่สุดก็ถูกแทนที่ด้วยสีแดงสดซึ่งเป็นแววตาเย็นชาไร้ร่องรอยของความรู้สึก จากนั้นก็ยกมีดแล่เนื้อไปสังหารผู้อื่น

"ชู่ว์......"

งูยังไม่ถึงกู้ชูหน่วนได้กระโดดลงจากตัวงูแล้วพุ่งทะยานเข้าไปข้างกายอาสะใภ้หนิวเพื่อห้ามเลือดในกายของนางเอาไว้

“อาสะใภ้หนิว ท่านอดทนไว้ ข้าจะรักษาอาการให้ท่านเดี๋ยวนี้”

“ท้องของข้า......หัวหน้าเผ่า......อาหน่วน......ข้าขอร้องท่านหล่ะช่วยลูกของข้าด้วย เขาอายุเก้าเดือนกว่าแล้ว เป็น......เป็นรูปเป็นร่างแล้ว เขาจะต้องไม่เป็นอะไร”

อาสะใภ้หนิวหายใจได้ยากลำบาก กระดูกในกายแตกเสียงดังแกร๊กๆ ทุกข์ทรมานจนนางอยากจะกัดฟันฆ่าตัวตายแต่ว่าในท้องเจ็บปวดยิ่งกว่า

นางรู้สึกว่ากระแสน้ำอุ่นไหลลงมาจากเท้าของนาง

อาสะใภ้หนิวราวกับคนที่จมน้ำ คว้าฟางเส้นสุดท้ายที่สามารถช่วยชีวิตจึงคว้ากูชูหน่วนเอาไว้แน่น เสียงสำลักนั้นอ้อนวอนอยู่ทุกประโยค

“อาหน่วน ข้าขอร้องท่านหล่ะช่วยลูกของข้าด้วย ครอบครัวพี่หนิวมีลูกคนเดียวมาหลายชั่วอายุคน หากลูกในท้องของข้ารักษาเอาไว้ไม่ได้ด้วยนิสัยของพี่หนิวเขาจะไม่มีทางแต่งงานใหม่และจะสิ้นทายาทสืบทอดไปด้วย”

เลือดไหลออกมาทั่วโดยที่ลมหายใจของอาสะใภ้หนิวยิ่งอยู่ก็ยิ่งอ่อนแรงลงเรื่อยๆ กู้ชูหน่วนเป็นหมอนางรู้ดีกว่าผู้ใดว่าหากว่าในตอนนี้ไม่ผ่าเอาเด็กในท้องของอาสะใภ้หนิวออกมาจะต้องมีหนึ่งศพสองชีวิตเป็นแน่