บทที่ 48

กู้ชูหน่วนยิ้มเยาะ จากนั้นจึงบอกเซี่ยวอวี่เซวียนและอีกสองคนว่า “มัวนิ่งทำไมกัน ทำงานได้แล้ว”

“ทำงาน?”

เซี่ยวอวี่เซวียนและอีกสองคนนิ่งงัน

ทำงานอะไร?

“ไปเดิมพันกันได้แล้ว”

เซี่ยวอวี่เซวียนและคนอื่นๆ ตาเป็นประกาย “คราวนี้เราจะพนันข้างใครรึ”

“แน่นอนสิว่าต้องเป็น... ข้า”

พั่บ

เซี่ยวอวี่เซวียนซวนเซ ในขณะที่หลิ่วเย่ว์และอวี๋ฮุยล้มลงไปกองกับพื้น

ทุกคนมองกู้ชูหน่วนอย่างคนโง่เขลา แม้แต่หลิ่วเย่ว์ก็ยังทำหน้าเหมือนคนสมองทึบ

“พี่ใหญ่ หมายถึงพนันว่าท่านจะแพ้น่ะรึ”

ป้าบ

กู้ชูหน่วนให้รางวัลเป็นเกาลัดหนึ่งลูกบนหัว “พูดอะไรของเจ้า ต้องเดิมพันว่าข้าชนะสิ”

“พนันว่าท่านชนะ?”

เซี่ยวอวี่เซวียนและทุกคนหมดหวังในทันที เดิมทีพวกเขาหวังว่าจะได้พึ่งพานางเพื่อหาเงินจำนวนมาก

ที่เมื่อวานชนะได้เงินมามากมายดูเหมือนจะเป็นเพราะความโชคดีล้วนๆ

“แม่สาวอัปลักษณ์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศมันยากขนาดไหน คู่ต่อสู้ของเจ้าไม่ได้มีแต่ผู้มีความสามารถจากรัฐเยี่ยเท่านั้น แต่ยังมีปรมาจารย์หมากรุก เซียนกวีและผู้มีฝีมือจากรัฐอื่นอีกมาก เจ้าอย่าละเมอไปหน่อยน่า”

“เสี่ยวเซวียนเซวียน เจ้าไม่เชื่อในตัวข้างั้นรึ”

ไร้สาระ

จะเอาอะไรมาเชื่อ

ให้พนันว่าเขาชนะซะยังจะดีกว่า

“ข้ารู้สึกว่า... วันนี้ข้าจะชนะเป็นที่หนึ่ง กลายเป็นสตรีผู้มีความสามารถยอดเยี่ยมอันดับหนึ่งของโลก”