บทที่ 489

กู้ชูหน่วนยืนอยู่ด้านหลังของหินปลอมและมองออกไป แต่กลับเห็นว่าผู้ที่กำลังตำหนิบ่นด่าอยู่นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่กลับเป็นจักรพรรดิของรัฐเยี่ย

จักรพรรดิเยี่ยมีพระชนมพรรษาเพียงไม่กี่สิบพรรษา และพระองค์ยังดูอ่อนเยาว์มาก

ตรงหน้าของพระองค์ มีขุนนางชั้นผู้ใหญ่กว่าเจ็ดแปดคน ขุนนางเหล่านั้นร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวและก้มศีรษะลงกับพื้น โดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองจักรพรรดิเยี่ย พวกเขาตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

หนึ่งในนั้นคือพ่อของนาง อัครเสนาบดีกู้

หนึ่งในขุนนางพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน "ฝ่าบาท ไม่ใช่เป็นเพราะรัฐเยี่ยของเราขาดแคลนกำลังทหารที่มีความสามารถ แต่เป็นเพราะเทพแห่งสงครามได้ออกคำสั่งขึ้นมาไม่ให้แม่ทัพใหญ่ของรัฐเยี่ยทั้งหมดเข้าร่วมการศึกสงคราม ไม่เช่นนั้นแล้วเทพแห่งสงครามจะจัดการพวกเขาเสียพ่ะย่ะค่ะ"

"บัดซบ ข้าเป็นจักรพรรดิหรือว่าเขาเป็นจักรพรรดิ พวกเขารับเงินเดือนจากใครกัน"

เหล่าขุนนางเงียบสงบลงอีกครั้ง

"พูดสิ เหตุใดถึงไม่พูดอะไร เป็นใบ้กันหมดเลยหรืออย่างไร? รัฐหวาจู่โจมมาจนถึงเมืองอู๋ซวงแล้ว หากยังบุกจู่โจมเช่นนี้ต่อไป แผ่นดินของข้าก็จะหายไปหมดและข้าก็จะกลายเป็นคนที่ไร้สิ้นแผ่นดินอยู่ และพวกเจ้าก็มีชะตาไม่ต่างไปจากข้าเท่าไรนักหรอก"

"ฝ่าบาท ตอนนี้มีทางเลือกเพียงสองทางเท่านั้น หนึ่งคือเราฝืนพยายามต่อสู้ต่อไป สองคือเชิญให้เทพแห่งสงครามเข้ามาช่วยเหลือพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้าไม่มีวันยอมให้เทพแห่งสงครามเข้ามาช่วยเหลืออย่างแน่นอน เทพแห่งสงครามมีความโลภมาก เขาต้องการตำแหน่งจักรพรรดิ เมื่อเขาขับไล่ศัตรูออกไปได้แล้ว คนต่อไปที่เขาจะจัดการก็คงจะเป็นข้า"

กู้ชูหน่วนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ

หากเยี่ยจิ่งหานต้องการตำแหน่งจักรพรรดิของพระองค์จริง มีหรือพระองค์จะยังคงนั่งอยู่ในตำแหน่งจักรพรรดิได้จนถึงตอนนี้?

ก็ไม่รู้เช่นกันว่าในหัวของพระองค์กำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปนาน หลังจากนั้นอัครเสนาบดีกู้จึงพูดขึ้นมา "ฝ่าบาท อันที่จริงก็ยังมีอีกวิธีหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ"

"วิธีอะไรหรือ?"

"แม่ทัพใหญ่เซี่ยวมีความเชี่ยวชาญในด้านการรบ สามารถให้เขาเป็นหัวหน้าในการออกรบนำทัพได้พ่ะย่ะค่ะ"

"แม่ทัพใหญ่เซี่ยว? ไม่ได้ๆ ลูกชายของเขาแต่งงานกับองค์หญิงจวิ้นจู่ของรัฐหวา หากพวกเขาสมรู้ร่วมคิดกันขึ้นมา เช่นนั้นแล้วตำแหน่งจักรพรรดิของข้าก็จะสูญสิ้นไปด้วย"

"ฝ่าบาท แม่ทัพใหญ่เซี่ยวมีความจงรักภักดีอย่างมาก กระหม่อมคิดว่าเขาคงไม่คิดคดทรยศรัฐเยี่ยอย่างแน่นอน และอีกอย่าง หากเขาคิดทรยศหักหลังรัฐเยี่ยจริง พวกเขาทั้งตระกูลก็คงหนีตายกันไปตั้งนานแล้ว และคงไม่ปล่อยให้ฝ่าบาทส่งคนไปปิดล้อมและจับกุมพวกเขา คนในตระกูลแม่ทัพใหญ่เซี่ยวทุกคนล้วนเป็นวีรบุรุษและมีคุณงามความดีในด้านการทำศึกสงคราม ตอนนี้ไม่มีหนทางอื่นแล้ว ทำได้เพียงแค่เดิมพันกับสิ่งนี้"

จักรพรรดิองค์น้อยเดินไปเดินมาไม่หยุดหย่อน และในใจของเขายุ่งเหยิงไปหมด

อัครเสนาบดีพูดต่ออีกว่า "ฝ่าบาทสามารถใช้ความโปรดปรานและการข่มขู่ร่วมกัน และให้แม่ทัพใหญ่เซี่ยวออกมาเพียงคนเดียว หากเขาสามารถทำการรบและได้รับชัยชนะ ก็จะปล่อยคนในตระกูลของเขาทั้งหมดและเลื่อนขั้นตำแหน่งให้กับเขา แต่หากเขาพ่ายแพ้การศึกสงคราม เช่นนั้นแล้วจวนในจวนแม่ทัพทุกคนจะต้องสังเวยด้วยชีวิต หากเป็นเช่นนี้ มีหรือที่แม่ทัพใหญ่เซี่ยวจะไม่ยอมทำตาม?"

จักรพรรดิเยี่ยแววตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย "วิเศษ แผนการนี้วิเศษอย่างมาก เช่นนั้นก็ทำตามที่อัครเสนาบดีกู้พูดมา ข้าไม่เชื่อหรอกว่า เขาจะยอมเห็นคนในจวนของเขาทั้งหมดต้องมาสังเวยชีวิตเพื่อเขา"

แววตาของกู้ชูหน่วนเย็นชาลง

อัครเสนาบดีกู้ออกแผนการเช่นนี้ขึ้นมา ไม่ว่าแม่ทัพใหญ่เซี่ยวจะมีความจงรักภักดีหรือไม่ สงครามครั้งนี้ เขาจะต้องได้รับชัยชนะเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าไม่มีเหลือหนทางไหนให้แม่ทัพใหญ่เซี่ยวได้อีกเลย

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ การทำสงครามในครั้งนี้จะต้องได้รับชัยชนะเท่านั้น ห้ามแพ้

เป็นวิธีการที่เลวทรามสิ้นดี

จักรพรรดิเยี่ยตรัส "รีบไปที่คุกคุมขังและประกาศคำสั่งของข้าออกไป ให้เขาออกไปทำคุณงามความดีในฐานะนักโทษและให้เขาได้รับชัยชนะเท่านั้น ห้ามแพ้ ไม่เช่นนั้นคนของตระกูลเซี่ยวนับร้อยชีวิตจะต้องสังเวยชีวิตให้กับเขา"

"พ่ะย่ะค่ะ"

เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างพากันถอยออกไป นางกำนัลทั้งหลายต่างก็แยกย้ายกันออกไป

กู้ชูหน่วนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและเดินออกมา

จักรพรรดิเยี่ยตกใจ "ใครน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้"

"จะโวยวายอะไรหรือเพคะ ไม่ใช่ผีเสียหน่อย"

"เป็นเจ้าหรอกหรือ เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" จักรพรรดิเยี่ยจ้องมองด้วยความโกรธ

เยี่ยจิ่งหานกลั่นแกล้งรังแกเขาก็เกินทนแล้ว แม้แต่หญิงสาวอัปลักษณ์คนนี้ก็มารังแกพระองค์ ยังเห็นพระองค์ยังเป็นจักรพรรดิของรัฐเยี่ยอีกหรือไม่?

"บรรยากาศตอนค่ำคืนดี หม่อมฉันก็เลยออกมาเดินเล่นเพคะ"

"บังอาจ เจอหน้าข้าแต่ไม่รู้จักคุกเข่าทำความเคารพ ในสายตาของเจ้ายังมีข้าอยู่หรือไม่?"