บทที่ 502

"นายท่าน เมื่อสักครู่ท่านได้สั่งให้ข้าน้อยไปตรวจสอบแล้วขอรับ"

หากทำได้ เจี้ยงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะหนีไปจากนายท่านของเขาตอนนี้เสียให้ได้

เมื่อก่อนนายท่านของเขาก็ดูเฉลียวฉลาดดี เหตุใดเมื่อเจอกับเรื่องของพระชายาสติปัญญาของนายท่านก็ลดลงถึงเพียงนี้นะ

เพี๊ยะ......

สติปัญญาของนายท่านจะลดลงได้อย่างไร

เขาพูดผิดไปๆ

"เจ้าไปด้วยตัวเองและให้พระชายาแก้ไขเนื้อเรื่องเดี๋ยวนี้"

"นายท่าน เราส่งคนไปบอกพระชายาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็ไม่ได้ผล อีกอย่าง......"

อีกอย่างนายท่านจะโมโหอะไร ไม่ว่านางจะเขียนอะไร เห็นได้ชัดว่านางทำเพื่อขัดขวางนายท่าน

หากนายท่านทำเป็นไม่สนใจและปล่อยให้พระชายาเขียนไป บางทีตอนจบอาจจะจบลงอย่างดีสักหน่อยก็ได้

เยี่ยจิ่งหานกำผนึกในมือแน่น สีหน้าของเขาน่าหวาดกลัวอย่างมาก ถึงขั้นที่พิษเหมันต์ในร่างกายสามารถกำเริบขึ้นได้

เผ่าปีศาจ

จอมมารหัวเราะไม่ออก มือที่เขียวชอุ่ม นุ่มนวลและอ่อนโยนของเขาพลิกหน้าแล้วหน้าเล่าและในหัวของเขาก็เต็มไปด้วยความสงสัย

เขาถามขึ้นมา "นักล่าโลหิต ท่านพี่หญิงบอกว่านางชอบข้า แต่เหตุใดนางถึงเขียนให้ข้าและนางต้องแยกจากกัน แถมยังตัดขาดความเป็นสามีภรรยากับข้าด้วยล่ะ?"

นักล่าโลหิต "เรื่องนี้......"

นายท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าตัวละครฉู่อวี่เฉินในเนื้อเรื่องคือนายท่าน?

เกรงว่านายท่านจะคิดมากไปเสียแล้วกระมัง

แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น นักฆ่าโลหิตก็ตอบกลับไปด้วยความระมัดระวัง "นายท่าน ตามรายงานของข้าน้อยนั้น หานอ๋องคิดว่าฉู่อวี่เฉินคือเขา และพยายามส่งคนไปบอกให้แม่นางกู้แก้ไขเนื้อเรื่อง คงเป็นเพราะแม่นางกู้เกิดความรำคาญขึ้น เรื่องนี้จึง......จงใจเขียนให้เนื้อเรื่องต้องแยกจากกันกับฉู่อวี่เฉิน"

จอมมารตระหนักขึ้นได้ในทันที "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าก็ว่าแล้วว่าท่านพี่หญิงจะใจร้ายใจดำตัดขาดกับข้าได้อย่างไร"

"ขอรับ......"

"ท่านพี่หญิงบอกกับซั่งกวนฉู่ว่า หยางฉู่รั่วตกหลุมรักฉู่อวี่เฉิน คำนี้จะต้องพูดกับข้าแน่ๆ นักล่าโลหิต เจ้าคิดว่าอย่างไรบ้าง"

"ใช่เลยขอรับ......"

นายท่านพูดอะไรก็ถูกไปเสียหมด

ความคิดของนายท่าน เขาไม่มีทางเข้าใจได้เลยและไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลย

"แต่เนื้อหาตอนหลังของเรื่องนี้ช่างน่ารำคาญเหลือเกิน ต้องโทษเยี่ยจิ่งหานเจ้าคนหยาบคายไร้มารยาทคนนั้น เรื่องราวดำเนินไปด้วยดี แต่กลับถูกเขาทำให้กลับตาลปัตรเช่นนี้"

"เช่นนั้นเราควรส่งคนไปบอกแม่นางกู้ให้แก้ไขเนื้อเรื่องเสียหน่อยดีหรือไม่"

"เจ้าซื่อบื้อหรืออย่างไร จักรพรรดิเยี่ยสั่งให้คนไปบอกให้นางแก้ไขตัวละครเซวียนหยวนจิ่นเจ๋อ แต่สุดท้ายดูสิว่าแก้ไขออกมาเป็นเช่นไร เซวียนหยวนจิ่นเจ๋อตายไปแล้ว และยังมีเยี่ยจิ่งหาน หากไม่ใช่เป็นเพราะเขา เนื้อเรื่องจะดำเนินไปอย่างนี้หรือ? ตอนท่านพี่หญิงประพันธ์ขึ้นมาจำเป็นต้องใช้แรงบันดาลใจ เราต้องทำความเข้าใจและห้ามไปรบกวนนาง"

"ขอรับ......"

เช่นนี้ก็ยิ่งดี เขาจะได้ไม่ต้องทำอะไร

"เจ้าคิดว่า หลังจากนี้ท่านพี่หญิงจะเขียนให้เนื้อหาจบลงอย่างสวยงามหรือไม่"

"จบลงอย่างสวยงาม......คือตอนไหนหรือขอรับ?"

"ยังจะมีตอนไหนอีก แน่นอนว่าเป็นตอนที่พระเอกและนางเอกกลับมารักใคร่คืนดีกันอย่างไรล่ะ เหมือนกับที่ข้าและท่านพี่หญิงรักกันอย่างไรล่ะ"

"เรื่องนี้.......ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอนขอรับ โดยปกติแล้วตอบจบของนิยายก็ล้วนแล้วแต่เป็นพระเอกและนางเอกครองรักกันอย่างมีความสุขไม่ใช่หรือขอรับ?"

ใบหน้าของจอมมารเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุข "ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ถึงอย่างไรเสียเสี่ยวจิ้วจื่อของข้าก็ยอมรับแล้วว่าข้าเป็นพี่เขยของเขา ฐานะเช่นนี้ เยี่ยจิ่งหานไม่มีทางได้ครอบครองหรอก"

นักฆ่าโลหิตตกตะลึง

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าเสี่ยวจิ้วจื่อที่นายท่านของเขามักอวดอ้างและคุยโวนั้นเป็นใครกัน

"ข้าเห็นเยี่ยจิ่งหานและจักรพรรดิเยี่ยแล้วรู้สึกรำคาญเหลือเกิน ไป สั่งให้คนไปจัดการเขาเสียหน่อย"

"นายท่าน นับว่าจักรพรรดิเยี่ยยังพอจัดการได้ง่าย แต่เยี่ยจิ่งหาน......"

"พวกเจ้าจัดการไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะไปจัดการด้วยตัวเอง"

"อ๋า......"

นายท่านจะลงมือจัดการด้วยตัวเอง?

นี่เป็นการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่หรือไม่

"ข้าไม่ถูกชะตากับเยี่ยจิ่งหานมานานแล้ว ครั้งนี้ยังมาส่งผลกระทบต่อการอ่านหนังสือของข้าอีก เช่นนั้นแล้วข้าจะจัดการคิดบัญชีกับเขาเสียทั้งหมดเลย"

"ขอรับ......"