บทที่ 516

จอมมารเยาะเย้ยอย่างเฉยเมย "ก็เป็นเพียงแค่ฝูงมดเท่านั้น ตายไปแล้วก็ตายไปสิ"

"สรรพสัตว์ทั้งหลายใครบ้างที่ไม่เปรียบเสมือนมดตัวหนึ่ง เฮอะๆ......"

กู้ชูหน่วนกระอักเลือดออกมาจนทำให้จอมมารและเยี่ยจิ่งหานตกใจอีกครั้ง

หมอหลวงทำการตรวจวัดชีพจรและกล่าวด้วยความสั่นเกร็ง "พระชายาได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก กระหม่อม......ทักษะการรักษาของกระหม่อมมีขีดจำกัดและเกรงว่า......เกรงว่าจะไม่สามารถช่วยชีวิตพระชายาได้ ตุ่บ......"

จอมมารทำการทุบต้นคอของหมอหลวงจนหมดสติลงทันที

และพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ "หมอหลอกลวง พูดจาข่มขู่ให้คนอื่นตื่นตระหนก ท่านพี่หญิง ท่านอย่าไปฟังที่เขาพูดไร้สาระเลย"

จอมมารหันหน้าไปมองกู้ชูหน่วน แต่กลับเห็นว่ากู้ชูหน่วนหมดสติและผลุบลงไปกับพื้นและถูกเยี่ยจิ่งหานอุ้มเอาไว้

เขาโกรธมาก ที่เยี่ยจิ่งหานแย่งไป "เยี่ยจิ่งหาน ปล่อยมืออันสกปรกของเจ้าเดี๋ยวนี้นะ"

เยี่ยจิ่งหานกอดร่างกายที่เย็นเฉียบของนางและค่อยๆ เดินไปข้างๆ เขายื่นมือออกมาเพื่อปัดป้องและขัดขวางจอมมาร

จอมมารหัวเราะเยาะไม่หยุด จากนั้นระเบิดพลุก็ถูกปล่อยออกมาเพื่อเรียกสาวกของเผ่าปีศาจที่อยู่ใกล้เคียง "ได้ เจ้าจะได้เห็นดี ความขัดแย้งของเจ้าและข้าได้ก่อตัวขึ้นมาแล้ว ส่งคนมาฆ่ากำจัดคนที่นี่ให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว"

คนของจอมมารต่างชักดาบออกมาและเตรียมต่อสู้

เสียงที่เย็นชาของเยี่ยจิ่งหานค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ "เจ้าพานางหนีออกไปเถอะ"

"อะ......อะไรนะ......" จอมมารคิดว่าเขาฟังผิดไป

เยี่ยจิ่งหานลูบใบหน้าที่ซีดเซียวของนางและมุมปากของเขาเผยความขมขื่นที่ปวดร้าว

คนที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาหลับตาสนิทและลมหายใจอ่อนแรง ดูนางไม่มีความร่าเริงสดใสเหมือนก่อนเลย

นางได้รับบาดเจ็บสาหัส บนร่างกายของนางแทบไม่มีตรงไหนเลยที่ไร้บาดแผล เมื่อได้เห็นก็ทำให้เกิดความสงสารและเจ็บปวดใจ

นางโกหกเขา ทำร้ายเขาและหลอกใช้เขา

เขาอดไม่ได้ที่จะบีบคอนางให้ตายไปเสียเลย

แต่เมื่อเห็นนางหมดสิ้นเรี่ยวแรงและหายใจอ่อนล้า แถมยังกระอักเลือดออกมาเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกอ่อนใจ

เขารู้ว่านางบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก และหากเขาไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เช่นนั้นเขาก็ยังสามารถช่วยชีวิตนางได้

แต่เขา......

ได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง และอาการพิษเหมันต์กำเริบขึ้น จึงทำให้ไม่สามารถปกป้องดูแลนางได้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ควรปล่อยให้นางไปกับซือม่อเฟย

"เยี่ยจิ่งหาน ที่เจ้าพูดไปเมื่อสักครู่เป็นเรื่องจริงหรือ? เฮ้ มือของเจ้าสัมผัสไปตรงไหนน่ะ ยังไม่รีบปล่อยมืออันสกปรกของเจ้าอีก"

เยี่ยจิ่งหานไม่อยากปล่อยนางลง ในใจของเขานั้นทั้งโกรธแค้นและเจ็บปวด

แต่สุดท้ายเขาก็ปล่อยกู้ชูหน่วนให้กับจอมมารไปและกล่าวอย่างแผ่วเบา "นางบาดเจ็บสาหัส เจ้ารีบพานางไปรักษาเถอะ"

"เหลวไหล หากไม่ใช่เป็นเพราะเจ้าคอยขัดขวาง เช่นนั้นแล้วข้าก็สามารถพานางไปรักษาได้นานแล้ว"

จอมมารอุ้มกู้ชูหน่วนขึ้นและหันหลังเดินออกไป

เยี่ยจิ่งหานโบกมือและลูกน้องทุกคนก็เปิดทางเพื่อให้จอมมารและคนอื่นๆ ออกไป

ชิงเฟิงกล่าวขึ้นอย่างโกรธเคือง "นายท่าน ที่นี่เป็นอาณาเขตของเรา หากเราไม่เปิดทาง ต่อให้เขาเป็นถึงจอมมารก็ไม่สามารถทำอะไรเราได้ เหตุใดเราต้องปล่อยให้พวกเขาหนีไปด้วยหรือขอรับ?"

ถึงแม้ว่าท่านผู้เฒ่าฮวาจะไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างกู้ชูหน่วนและจอมมาร แต่จากแววตาที่ดูเป็นกังวลและตื่นตระหนกของจอมมารก็สามารถมองออกว่า เขาจะไม่ทำอันตรายใดๆ กับกู้ชูหน่วนอย่างแน่นอน

เพียงแต่......

"ท่านอ๋อง หลานสาวของข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น เขาสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของหลานสาวของข้าได้จริงหรือ?"

ชิงเฟิงกล่าว "ไม่เช่นนั้น ข้าน้อยจะนำคนไปแย่งตัวพระชายากลับมาขอรับ"

และสิ่งที่ตอบพวกเขากลับมาคือการที่เยี่ยจิ่งหานกระอักเลือดอีกครั้ง

ร่างกายของเขาเย็นยะเยือกและสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ พิษเหมันต์ที่ถูกระงับเอาไว้ได้ระเบิดกำเริบขึ้นโดยสมบูรณ์ ร่างกายและรวมไปถึงเสื้อผ้าของเขาก็เย็นเป็นน้ำแข็ง

ทุกคนต่างพากันตกตะลึง

เจี้ยงเสวี่ยรีบพูดขึ้นมา "เร็วเข้า รีบประคองท่านอ๋องกลับเข้าไปในห้อง หมอหลวง รีบไปตามหมอหลวงทุกคนมาที่นี่"

"ขอรับ......"

พระราชวังชิวเฟิงเกิดความวุ่นวายอลหม่าน

คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ไม่สงบ

เมื่อรอจนกู้ชูหน่วนค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา สิ่งที่นางเห็นก็คือจอมมารจับคางของนางและจ้องมองนางด้วยสายตาที่แปลกประหลาด

เมื่อเห็นว่านางฟื้นขึ้นมาแล้ว ดวงตาของจอมมารก็สว่างไสวเปล่งประกายขึ้นมาและความสุขของเขาเกินคำบรรยาย

ดวงตาคู่นั้นไม่มีความชั่วร้าย มันชัดเจนมากจนแทบไม่มีสิ่งเจือปนและสว่างกว่าดวงดาวที่สว่างที่สุดในท้องฟ้า

"ท่านพี่หญิง ในที่สุดท่านก็ฟื้นขึ้นมา"

เหตุการณ์ก่อนที่จะหมดสติไปหลั่งไหลเข้ามาในจิตใจของนางราวกับภูเขาพังทลาย