บทที่ 518

ต่อให้ตามหมอหญิงมาได้แล้วอย่างไร？

สามารถพานางขึ้นไปบนหุบเขาพิศวิญญาณได้เดี๋ยวนี้เลยหรือไม่？

"ข้าน้อยคารวะแม่นางกู้ ขอให้แม่นางกู้โชคดีและสุขภาพแข็งแรง ไม่ทราบว่าแม่นางกู้เจ็บแผลอีกหรือไม่？"

หมอหญิงคารวะด้วยความเคารพ และพูดปลอบโยน "แม่นางกู้มีบาดแผลเยอะมาก และเป็นบาดแผลที่ลึก ข้าน้อยแนะนำว่าควรนอนพักอยู่บนเตียงเป็นเวลาหนึ่งเดือน และข้าน้อยจะจ่ายยาแก้ปวดให้แม่นางกิน"

หมอหญิงนับถือนางมาก อย่าว่าแต่ผู้หญิง แม้แต่ผู้ชายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ก็ยังต้องร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แต่ตอนที่รักษาบาดแผลให้นาง นางเพียงแค่กัดฟัน และไม่มีเสียงรองด้วยความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

ความอดทนเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปสามารถทำได้

กู้ชูหน่วนยิ้มอย่างอ้างว้าง

นางคิดถึงเรื่องที่ต้องนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาหนึ่งเดือน แต่น่าเสียดายที่นางไม่มีเวลาเช่นนั้น

"ข้าไม่เจ็บ เจ้านั่งลงก่อน พูดคุยเป็นเพื่อนข้าหน่อย"

"นี่......ขอบคุณแม่นางกู้"

หมอหญิงนั่งลงบนเก้าอี้อย่างประหม่า และไม่รู้ว่ากู้ชูหน่วนจะพูดคุยอะไรกับนาง

หรือว่าต้องการให้นางช่วยพาออกจากไปจากเผ่าปีศาจ？

นี่เท่ากับเป็นการทรยศ นางไม่กล้าทำ

"เจ้าชื่ออะไร?"

"ข้าน้อยชื่อเจินเอ๋อร์"

"เจินเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนของเผ่าปีศาจหรือไม่？เจ้าเข้ามาในเผ่าปีศาจตั้งแต่เมื่อไหร่？"

"ข้าน้อยเป็นเด็กกำพร้า และเรียนรู้วิชาแพทย์กับท่านอาจารย์มาตั้งแต่เด็ก เมื่อหลายปีก่อนท่านอาจารย์ของข้าก็จากโลกนี้ไป และบังเอิญว่ามีหัวหน้าเผ่าคนหนึ่งของเผ่าปีศาจได้รับบาดเจ็บ ข้าน้อยจึงรักษาอาการบาดเจ็บให้เขา หลังจากนั้นเขาก็พาข้าน้อยมาที่เผ่าปีศาจ และให้ที่พักพิงแก่ข้าน้อย"

"อ้อ...แล้วเจ้ารู้เรื่องเกี่ยวกับเผ่าปีศาจเยอะหรือไม่？"

"นี่......ไม่มากนัก......แม่นางกู้อยากถามอะไรข้าน้อยหรือไม่？" หมอหญิงลองถามดู

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเผ่าปีศาจมีสถานที่พิเศษอะไร หรือว่าหุบเขาอวิ๋นฉีมีสถานที่พิเศษอะไร ？"

"สถานที่พิเศษ？"

"ใช่"

"คือว่า......ข้าน้อยก็ไม่แน่ใจนัก แต่ข้าน้อยได้ยินมาว่าเมื่อหลายปีก่อนหุบเขาอวิ๋นฉีเป็นสำนักใหญ่ของเผ่าปีศาจ ต่อมาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สำนักใหญ่ถึงย้ายไปอยู่ที่หุบเขาพิศวิญญาณ"

ความผิดหวังของกู้ชูหน่วนดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันที

"เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ เมื่อหลายปีก่อนหุบเขาอวิ๋นฉีเป็นสำนักใหญ่ของเผ่าปีศาจ？"

"ใช่เจ้าค่ะ"

"แล้วมีสถานที่ต้องห้ามหรือสถานที่แปลก ๆ บ้างไหม？"

"มีสถานที่ต้องห้ามอยู่ที่หนึ่ง ผู้นำไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าไป และบอกว่ามีเพียงจอมมารเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปได้ ส่วนคนอื่น ๆ หากเข้าไปจะต้องตาย"

กู้ชูหน่วนขมวดคิ้วด้วยความน่าสนใจ

"ขอบคุณเจินเอ๋อร์ จริงสิ จอมมารล่ะ ทำไมถึงไม่เห็นเขาเลย？"

ไม่ใช่ว่าถูกนางดุจนหนีหายไปแล้วนะ

"พี่หญิง ท่านคิดถึงข้าแล้วหรือ？"

เมื่อพูดถึงก็มาพอดี

มีเสียงอันไพเราะดังก้องเหมือนเสียงสวรรค์อยู่ข้างนอกประตู จากนั้นชายชุดแดงที่มีนัยน์ตาต่างกันก็ผลักประตูเข้ามา

ชายผู้นั้นรูปร่างสูงและสมส่วน นัยน์ตาของเขามีเสน่ห์เย้ายวน

ผิวของเขาละเอียดอ่อนเกลี้ยงเกลา อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าได้สัดส่วน มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยน และใบหน้าที่ซีดขาวของกู้ชูหน่วนสะท้อนอยู่ในแววตาของเขา

หมอหญิงคุกเข่าลง "ข้าน้อยคารวะจอมมาร"

"เจ้าออกไปเถอะ"

"เจ้าค่ะ"

จอมมารค่อย ๆ เดินช้าไปหากู้ชูหน่วน และสงสัยว่ากู้ชูหน่วนโกรธอยู่หรือไม่ "พี่หญิง ท่านไม่โกรธข้าแล้วใช่หรือไม่？"

ทำให้อาการบาดเจ็บของนางสาหัสมากเช่นนี้ และทำให้การตามหาไข่มุกมังกรต้องล่าช้า นางจะไม่โกรธได้อย่างไร

การมีชีวิตการอยู่ในมือของเขา ถือว่าเป็นวาสนาของนาง

หากต้องการเข้าไปในสถานที่ต้องห้าม อาจจะต้องมีกุญแจรูปดาว กู้ชูหน่วนจึงอดทนอดกลั้น

นางยิ้มอย่างงดงาม

"ข้ารู้ว่าเจ้าอยากรักษาอาการบาดเจ็บให้ข้า เดิมทีคิดว่ามันจะดีขึ้นแต่กลับกลายเป็นแย่ลง ข้าจะโกรธเจ้าได้อย่างไร"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จอมมารก็รู้สึกสบายใจในทันที

เขานั่งลงตรงหน้ากู้ชูหน่วน เขาลูบผมสีดำอันนุ่มสลวยของเขาและยิ้ม "พี่หญิงเข้าใจข้าก็ดีแล้ว ท่านไม่ต้องห่วง ต่อไปข้าจะตั้งใจเรียนวิธีควบคุมพลัง และจะไม่ทำให้พี่หญิงต้องบาดเจ็บอีก หากไม่เชื่อ ครั้งหน้าตอนที่ทำแผล พี่หญิงจะลองทดสอบฝีมือของข้าดูก็ได้"

รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้ชูหน่วนแข็งทื่อ

ครั้งก่อนนางก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด