บทที่ 523

เป็นเพราะนัยน์ตาของซือม่อเฟยแปลกประหลาด นัยน์ตาของเขามีสองสี

มีเพียงจอมมารไม่ใช่หรือที่มีนัยน์ตาสองสีเช่นนี้？ทำไมเขาก็มีเช่นกัน และลักษณะท่าทางของเขาก็ดูสูงส่งและสง่างาม

ทหารของรัฐฉู่ต่างพากันคาดเดาตัวตนของซือม่อเฟย แต่ไม่มีใครเดาได้ว่าเขาคือจอมมาร

ทุกคนต่างคิดว่าเขาเป็นเพียงผู้ที่คอยอารักขากู้ชูหน่วน

ในกระโจมของค่ายทหาร

จักรพรรดิแห่งรัฐฉู่นั่งอยู่บนที่นั่งหลัก จักรพรรดินีแห่งรัฐฉู่นั่งอยู่บนที่นั่งรอง และมีบรรดาแม่ทัพทั้งหลายยืนอยู่ทั้งสองด้าน

หลังจากที่กู้ชูหน่วนเข้าไปในกระโจมแล้ว สายตาหลายสิบคู่ก็จ้องมองมาที่นาง และแต่ละคนก็แทบอยากจะกลืนกินพวกเขา

แม้แต่จักรพรรดินีแห่งรัฐฉู่ที่อ่อนโยนที่สุดก็ยังเยือกเย็น

จักรพรรดิแห่งรัฐฉู่มีสุขภาพแข็งแรง มีความน่าเกรงขาม และคิ้วของเขาก็คล้ายคลึงกับเยี่ยเฟิงมาก อาจเป็นเพราะเขาอยู่ในตำแหน่งที่สูงส่งเป็นเวลานาน ลักษณะท่าทางของเขาจึงดูเคร่งขรึม

จักรพรรดินีแห่งรัฐฉู่สีหน้าซีดขาว ดูเหมือนสุขภาพจะไม่ค่อยดี แต่นางก็ยังฝืนร่างกายให้มานั่งอยู่ที่นั่น

"กู้ชูหน่วนคารวะจักรพรรดิและจักรพรรดินีแห่งรัฐฉู่"

กู้ชูหน่วนทำความเคารพ

ซือม่อเฟยเอามือลูบผมที่ดำสนิทของเขาอย่างมีเสน่ห์ ท่าทางของเขาดูเฉื่อยชา และไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา

กู้ชูหน่วนชำเลืองมองเขา เพื่อบอกว่าอย่าทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ

จอมมารขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

เขาทำอะไรที่ไม่ควรทำที่ไหนกัน

เขาเชื่อฟังนาง และยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร

กู้ชูหน่วนพูดไม่ออก

นางบอกไม่ให้เขาพูดจาไร้สาระ แต่นางไม่ได้บอกไม่ให้เขาเห็นใครอยู่ในสายตา

"เจ้าคือกู้ชูหน่วน พระชายาของเยี่ยจิ่งหาน เทพแห่งสงครามของรัฐเยี่ย" อัครมเหสีฉู่ถาม

เดิมทีผู้คนที่นี่ก็สงสัยในตัวตนของซือม่อฟย และเห็นได้จากสารที่ส่งผ่านสายตาของพวกเขาเมื่อครู่ ทุกคนไม่ได้สงสัยว่าเขาอาจจะเป็นจอมมาร

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซือม่อเฟยก็อดไม่ได้ที่จะพูดแก้ไข "พี่หญิงของข้าไม่ใช่ภรรยาของเยี่ยจิ่งหาน แต่เป็นภรรยาของข้า"

"เจ้าคือ......"

กู้ชูหน่วนรีบปิดปากของเขาและกล่าวว่า "เขาเป็นน้องชายของข้า"

ทันใดนั้นแม่ทัพทั้งสองแถวในกระโจมก็นึกขึ้นได้

พวกเขาได้ยินมาว่ารัฐเยี่ยเปิดกว้าง สตรีที่ร่ำรวยบางคนจะเลี้ยงดูบุรุษไว้ข้างนอก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง และเปิดเผยอย่างโจ่งแจ้ง

ทุกคนดูถูกกู้ชูหน่วนและคนอื่น ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ

"จอมมารบอกว่าจะมาด้วยไม่ใช่หรือ ทำไมถึงไม่เห็นเขาเลย？" รองแม่ทัพคนหนึ่งของรัฐฉู่ยังคงไม่พอใจ "เขาคงไม่ได้ขี้ขลาดจนไม่กล้าหาญมาใช่หรือไม่？"

กู้ชูหน่วนคิดว่าซือม่อเฟยจะตอบโต้ แต่ซือม่อเฟยลูบผมสีดำสนิทของเขาอย่างเฉยเมย นางจึงรู้สึกโล่งใจ

"วันนี้ข้าต้องการมาพบจักรพรรดินีแห่งรัฐฉู่ ไม่ได้มาพบพวกท่าน"

จักรพรรดิฉู่กล่าวว่า "เพื่อเห็นแก่ที่เจ้าช่วยภรรยาและลูกของข้า ข้าจึงไม่อยากทำให้เจ้าลำบากใจ ขอเพียงแค่เจ้าลงไปจากเขา และไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของรัฐฉู่และเผ่าปีศาจอีก ข้ารับปากว่าทุกคนในรัฐฉู่จะไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากใจ"

"หากข้ากลัวตาย วันนี้ข้าก็คงจะไม่มาที่นี่"

"แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่？"

"ฮองเฮา ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้ท่านเคยกล่าวว่าหากมีโอกาส ท่านจะตอบแทนข้า คำกล่าวนี้ยังนับได้หรือไม่？"

จักรพรรดินีแห่งรัฐฉู่ไอสองสามครั้งแล้วกล่าวอย่างอ่อนแรงว่า "แน่นอนว่านับ ในยามที่พวกเราแม่ลูกยากลำบากที่สุด เจ้ายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยพวกเรา บุญคุณครั้งนี้ พวกเราล้วนแต่จดจำไว้ในใจ แม่นางกู้ เจ้าต้องการอะไร มีอะไรก็พูดมาตามตรงเถิด หากพวกเราสามารถให้ได้ พวกเราก็จะให้เจ้าทุกอย่าง"