ตอนที่ 526
บทที่ 526
October 21, 2026
“ข้าเคยบอกว่าจะแต่งงานกับเจ้างั้นหรือ”
“แต่ท่านก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่แต่งกับข้า”
เขาทำให้กู้ชูหน่วนโกรธจนอยากจะหัวเราะ
นี่ก็เป็นปัญหาของนางงั้นเหรอ
“ข้าไม่อยากแต่งงานกับเจ้า เจ้ายกเลิกงานแต่งวุ่นวายนี่เสียเถอะ”
“แล้วท่านจะแต่งงานกับข้าเมื่อใด”
“ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ข้ามีเรื่องสำคัญ จำเป็นต้องลงไปจากภูเขา เจ้าช่วยพาข้าลงไปได้หรือไม่”
จอมมารเลียนแบบการเคลื่อนไหวของกู้ชูหน่วน เขาลูบกรามพลางครุ่นคิดว่าจะพานางลงเขาหรือบังคับให้นางอยู่ที่นี่เป็นภรรยาของเขา
กู้ชูหน่วนเดาทางของเขาออก “ก่อนตัดสินใจให้ข้าอยู่ที่นี่ เจ้าควรคิดให้ดีเสียก่อน ข้ากู้ชูหน่วนกินแต่ของอ่อน ไม่กินของแข็ง”
“กินของอ่อนหรือ ไม่มีปัญหา ต่อไปข้าจะทำให้อาหารในเผ่าปีศาจเป็นของอ่อนทั้งหมด”
กู้ชูหน่วน “...”
เมื่อกู้ชูหน่วนขู่ว่าต้องลงเขา จอมมารทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องส่งนางลงจากภูเขาด้วยตนเอง แต่เขากลับยอมกินของอ่อนเพราะไม่อยากให้กู้ชูหน่วนจากไป คนไม่รู้อาจคิดได้ว่าจอมมารเป็นแค่ผู้ติดตามตัวน้อยคนหนึ่ง
ที่เชิงเขาอวิ๋นฉี จอมมารเปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าสีขาวนวลแบบเรียบง่าย เป็นเสื้อผ่าหน้ามีกระดุมแบบนักปราชญ์ขงจื๊อ มีผ้าขาดเอวผูกไว้ และนั่นยิ่งขับให้เรือนร่างของเขาดูสูงเพรียวยิ่งกว่าเดิม
จอมมารไม่ชอบเลย
“ชุดสีขาวราวกับจะไปงานศพ ไม่เข้ากับตัวตนของข้าเลยสักนิด”
กู้ชูหน่วนกลอกตาใส่เขา
“จะแต่งตัวยั่วยวนไปทำไม เจ้าจะไปโอ้โลมใครงั้นหรือ”
“อกของข้าแข็งแกร่งกำยำ ชุดนี้ทำให้ไม่เห็นอกของข้า”
“ไม่เห็นอกก็ดีแล้ว ไม่อย่างนั้นคงมีแต่คนเหลียวหลังมอง” ชายร่างใหญ่กำยำใส่ชุดเปิดหน้าอกทั้งวัน เขาคิดจะไปยั่วยวนใคร?
นางแค่อยากจะทำอะไรเงียบๆ ไม่อยากให้เอะอะวุ่นวาย
กู้ชูหน่วนคิดอยู่ครึ่งหนึ่งจึงดึงผ้าคลุมหน้าออกมาจากวงแหวนอวกาศ จากนั้นจึงนำมาปิดบังใบหน้าที่งดงามของเขาไว้
“พี่หญิง อาม่อไม่ได้หน้าตาน่าเกลียด ไม่ต้องปิดหน้าก็ได้”
“บอกให้ปิดก็ปิดไว้ พูดอะไรไร้สาระอยู่ได้ ถ้าไม่ปิดก็ไม่ต้องตามข้ามา”
ถ้าไม่ใช่เพราะปิดตาแล้วจะมองไม่เห็นทาง นางก็อยากจะปิดตาเขาเสียด้วยเลย
จอมมารขมวดคิ้ว เขายกแขนเสื้อขึ้นสำรวจตัวเองที่อยู่ในอาภรณ์สีขาว แม้แต่ผ้าคลุมหน้าก็ยังเป็นสีขาวสะอาดราวกับหิมะ เขาไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย
“พี่หญิง เราจะเดินทางไปงานศพใครงั้นหรือ”
“งานศพกับผีนะสิ”
เสื้อผ้าก็ใช่ว่าจะขาวบริสุทธิ์ไปทั้งหมดเสียหน่อย นี่เป็นสีขาวนวลแบบพระจันทร์ซึ่งดูเรียบง่ายกว่าเล็กน้อย
“เช่นนั้นเราจะไปไหนรึ”
“หุบเขาตันหุย เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะไปที่นั่นได้อย่างไร” กู้ชูหน่วนถามอย่างเคร่งขรึม
ถ้าเขารู้เกี่ยวกับพวกตันหุยกู่ คงจะดีกว่าถ้าให้เขาเป็นคนพาไป
“หุบเขาตันหุยที่มีชื่อเสียงในการกลั่นยาน่ะหรือ
“ใช่ เจ้ารู้งั้นหรือ”
“บังเอิญข้า... อาม่อเพิ่งรู้มา ก่อนหน้านี้ไม่นาน พวกตันหุยกู่ส่งสาสน์บอกว่าพวกเขาเพิ่งคิดค้นยาชนิดใหม่ได้ อยากให้ข้าไปร่วมแบ่งปัน ในสาสน์นั่นมีแผนที่ของหุบเขาตันหุยอยู่ด้วย”
“ร่วมแบ่งปัน?”
“ถึงจะบอกว่าร่วมแบ่งปัน แต่จริงๆ แล้วมันคือการประมูลที่มีเงินจำนวนมากหมุนเวียน พวกตันหุยกู่จะจัดงานนี้ปีละครั้ง ผู้ที่ได้รับเชิญล้วนเป็นผู้ที่มีฝีมือแข็งแกร่งเป็นอันดับต้นๆ ของใต้หล้า”
“พวกเขาเชิญคนไปมากขนาดนี้ ไม่กลัวจะมีใครปล้นเอาไปจนหมดหรือไง”
“ไม่มีทางเป็นอย่างนั้นไปได้ คนทั้งใต้หล้ายังคงให้ความสำคัญกับพวกตันหุยกู่ ถ้าตันหุยกู่ล่มสลาย บนโลกนี้ก็จะไม่มียาดีๆ อีก ผู้ที่ทำลายตันหุยกู่จะต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของกองกำลังที่มีอำนาจ ไม่มีใครยอมเสียแรงทำเรื่องไร้ประโยชน์เช่นนี้หรอก”
กู้ชูหน่วนยื่นมือไปข้างหน้า นางสนใจแค่แผนที่ในสาสน์เชิญเท่านั้น
“สาสน์เชิญล่ะ อยู่ไหน”
จอมมารหยิบสาสน์เชิญออกมาจากแขนเสื้ออย่างภาคภูมิใจและส่งให้กู้ชูหน่วน
กู้ชูหน่วนเปิดสาสน์ ทว่าตัวหนังสือในสาสน์เลือนรางทั้งแผ่น
รอยยิ้มของนางชะงัก “ทำไมตัวหนังสือถึงเลือนไปหมด”
“อา... ข้าอาจไม่ทันระวังตอนที่ข้าแช่น้ำร้อนครั้งล่าสุด”
"....."
“เราจะไปหุบเขาตันหุยได้อย่างไรถ้าไม่มีแผนที่ เจ้าจำทางเข้าหุบเขาตันหุยได้รึ”