บทที่ 528

กู้ชูหน่วนหยิบใบไม้แห้งและนำมาวาดเป็นแผนที่ตลอดทางในหุบเขาขนาดใหญ่ที่พวกเขาเดินผ่านมาในขณะที่พูดคุยกับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ไปพลาง

ส่วนเรื่องที่เหตุใดนางถึงสามารถพูดคุยสื่อสารกับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ได้นั้น จนถึงตอนนี้นางก็ไม่สามารถอธิบายได้

นอกจากนางแล้ว ดูเหมือนว่าไม่มีใครสามารถสื่อสารกับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ได้เลย

ยิ่งวาดไป กู้ชูหน่วนก็ยิ่งขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

ซือม่อเฟยเจ้าหมอนี่ เขาช่างนำทางได้ดีเหลือเกิน เขานำทางนางมายังภูเขาที่สลับซับซ้อนนับหมื่นลี้ หากคิดอยากจะออกจากที่นี่ไป แม้แต่เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็ไม่สามารถพาออกไปได้ในหนึ่งวัน

เวลาอันมีค่าหมดไปอย่างไร้ประโยชน์ที่นี่ ซึ่งเป็นเรื่องน่าปวดหัวอย่างมาก

"กลิ่นอะไรน่ะ?" นางทำท่าสูดดม

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ทำหน้าบูดบึ้งและพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "เจ้าจอมมารงี่เง่าคงจะย่างไก่กระมัง สิ้นเปลืองทรัพยากรธรรมชาติโดยใช่เหตุ ช่างน่าสงสารสัตว์มีปีกเหล่านั้นเหลือเกิน"

จอมมารวิ่งถือไก่ย่างที่ถูกเสียบอยู่ในกิ่งไม้เข้ามาด้วยหน้าตาที่มีความสุข "ท่านพี่หญิง ไก่สุกแล้ว ท่านลองชิมดูสิว่าอร่อยหรือไม่?"

กู้ชูหน่วนมีสีหน้าหมองคล้ำ

นี่คือไก่ย่างหรือ?

นี่คือไก่ไหม้ต่างหาก

แต่ละตัวล้วนถูกย่างจนดำและไหม้เกรียม

เช่นนั้นแล้วจะกินได้อย่างไร?

แม้แต่ขอทานก็กินไม่ลงหรอกกระมัง?

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเห็นใบหน้าที่ขาวสะอาดสะอ้านของซือม่อเฟยต้องมาเปื้อนด้วยควันดำและฟืนไฟ แม้แต่เส้นผมที่ดำสนิทและเรียบลื่นของเขายุ่งเหยิงละก็ กู้ชูหน่วนคงคิดว่าเขากำลังกลั่นแกล้งนางแน่ๆ

ซือม่อเฟยทำหน้าเศร้า "แปลกเหลือเกิน เหตุใดถึงไม่เหมือนกับไก่ย่างที่คนใช้ทำมาให้นะ หรือว่าข้าย่างจนไหม้แล้ว?"

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ทำเสียงฝ่อออกมาอย่างไม่เกรงใจ

"เจ้าเพิ่งรู้หรือ นี่มันไหม้เกรียมจนไม่รู้จะไหม้ยังไงแล้ว ฐานะของมันสูงส่งเช่นนี้ ต่อให้หิวให้ตายยังไงมันก็ไม่กินไก่ไหม้นั่นหรอก"

"ท่านพี่หญิง ท่านรอข้าอีกประเดี๋ยว ข้าจะไปย่างอีกครั้ง"

กู้ชูหน่วนฝืนยิ้มออกมา "ไม่ต้องแล้ว ไหม้แบบนี้ยิ่งอร่อย ลอกผิวหนังที่ไหม้ออกก็ได้แล้ว"

พูดจบนางก็หยิบไก่ย่างไปและทำการลอกส่วนที่ไหม้ออก

แต่นางกลับคาดไม่ถึงว่าภายนอกที่ไหม้เกรียมเช่นนี้ ข้างในกลับ......ไม่สุก......

"เจ้าย่างยังไงของเจ้าน่ะ?"

"ไฟนั่นอ่อนเหลือเกิน ข้าจึงใช้กำลังภายในเพื่อย่าง ย่างไปย่างมาก็เลยไหม้เช่นนี้ ข้าเห็นว่าข้างในไม่ไหม้ ไม่ไหม้เช่นนี้ก็น่าจะกินได้สิ"

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์กลอกตาขาวใส่

นี่คือลูกชายของเจ้าของบ้านที่โง่เง่าที่สุดหรือไม่นะ

ไก่ดิบไม่สุกเช่นนี้จะกินได้อย่างไร? เขาไม่กลัวท้องเสียหรือ?

หลังจากไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน กู้ชูหน่วนรู้สึกหิวอย่างมาก และซือม่อเฟยก็จ้องมองนางด้วยท่าทางประหม่าและไม่สบายใจ

นางถอนหายใจและพูดว่า "กินเข้าไปก่อนเถอะ อีกหน่อยย่างบ่อยๆ เข้าก็มีประสบการณ์เอง"

นางลืมไปได้อย่างไรว่าซือม่อเฟยทำกับข้าวไปเป็นเลยสักนิด

ข้าวต้มรังนกในตอนนั้นที่เค็มไม่เข้าท่าเอาเสียเลย นางกินเข้าไปจนแทบอาเจียนออกมา

ไก่ย่างนี้ คงไม่เค็มเหมือนกับข้าวต้มรังนกนั้นหรอกกระมัง?

เมื่อนึกถึงตรงนี้ กู้ชูหน่วนก็รู้สึกหัวเราะตัวเอง

นางกำลังคิดอะไรอยู่นะ ในสถานที่ทุรกันดารและห่างไกลเช่นนี้ ซือม่อเฟยจะไปหาเกลือมาจากที่ไหน

"เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ เจ้าจะกินหรือไม่?"

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์เชิดหน้าและหันไปทางอื่น

อาหารของหมูมันกินได้ด้วยหรือ?

มันเป็นหมูหรือ?

ต่อให้หิวตายจนก็ไม่ยอมกินเด็ดขาด

แม้จะหิวไม่ตายมันก็ไม่ยอมกินเด็ดขาด

"ไปเสียเถอะ ไก่ย่างน้อยนิดเพียงแค่นี้ ให้เจ้าของของเจ้ากินเสียก่อนเถอะ ส่วนเจ้าหลบไปข้างๆ นู่น" จอมมารกล่าว

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ทำเสียงข่มขู่

หลังจากเห็นดวงตาที่มืดมนของจอมมาร มันก็เลื้อยไปอีกฝั่งด้วยความไม่พอใจ

ช่างเถอะ งูที่ดีจะไม่มีปากเสียงกับคนบ้า

ครั้งนี้จะยกโทษให้กับเขา

กู้ชูหน่วนกัดคำใหญ่และมันเค็มจนนางรู้สึกเข็ดฟัน

กู้ชูหน่วนลุกขึ้นยืนทันที "เหตุใดถึงเค็มเช่นนี้? เจ้าใส่เกลือลงไปหรือ?"

"ใช่สิ ครั้งก่อนท่านพี่หญิงบอกว่าข้าวต้มรังนกอร่อยมาก ข้าเลยคิดว่าวันหลังจะทำของอร่อยๆ ให้ท่านกินอีก ฉะนั้นข้าจึงหยิบเกลือมาใส่ในวงแหวนอวกาศเป็นจำนวนมาก เพื่อรอที่จะใช้ในวันนี้ยังไงล่ะ"

จอมมารแหวนบนนิ้วของเขาขึ้นมา

วงแหวนอวกาศไม่ได้มีเพียงกู้ชูหน่วนเท่านั้นที่มี