บทที่ 56

“บางทีเขาอาจจะไม่ได้มาเพื่อชิงอันดับหนึ่งก็ได้”

กู้ชูหน่วนชะงักทันทีที่สิ้นเสียงของตนเอง นางไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองจึงต้องแก้ตัวแทนเขาด้วย

“เขามาจากรัฐจ้าวซึ่งอยู่ห่างไกลจากรัฐเยี่ยนับพันลี้ แต่เจ้ากลับบอกว่าเขาไม่ได้มาเพื่อคว้าอันดับหนึ่ง แม่สาวอัปลักษณ์ สมองเจ้าไปถูกลาตัวไหนเตะมาหรือ”

“พูดอะไรอย่างนั้น” กู้ชูหน่วนหันไปมองเขา

เซี่ยวอวี่เซวียนบ่นพึมพำเบาๆ “น่าแปลก คราวนี้คนที่รัฐจ้าว รัฐฉู่และรัฐหวาส่งมาล้วนเป็นบัณฑิตที่มีชื่อเสียงในใต้หล้าทั้งนั้น”

“หมายความว่าอย่างไร”

เซี่ยวอวี่เซวียนชี้ไปยังเหล่าตัวแทนที่นั่งอยู่ เขาแนะนำทีละคนว่า “นั่น เจ้าเห็นหรือไม่ สามคนที่มาจากรัฐจ้าว คนหนึ่งคือเซียนกวี ความสามารถของเขาเป็นที่เลื่องลือไปทั่วหล้า ไม่มีใครที่ไม่รู้จักเขา ในการการชุมนุมแข่งขันวิชาการเมื่อสิบปีก่อน เขาเป็นผู้เดียวในหมู่ผู้มีความสามารถทั้งหมดที่ไม่เคยพ่ายแพ้เลย ส่วนอีกสองคนที่เหลือก็เป็นผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในรัฐจ้าวเหมือนกัน”

“ส่วนรัฐฉู่ คนหนึ่งคือปรมาจารย์หมากรุก คนหนึ่งเป็นหัวหน้าสำนักศึกษาของสำนักศึกษาวังหลวงแห่งรัฐฉู่ และอีกคนคือผู้ที่สอบจอหงวนได้เป็นอันดับหนึ่งในปีนี้”

“ลองดูที่รัฐหวา ให้ตาย สามคนนั้นเป็นผู้ที่สอบจอหงวนได้สามอันดับแรกของรัฐหวามิใช่หรือ รัฐหวาจะน่ารังเกียจเกินไปแล้ว เล่นเอาจอหงวนสามอันดับแรกมาหมดเลยนี่”

กู้ชูหน่วนชะโงกไปมองตัวแทนจากทั้งสามรัฐซึ่งกำลังทักทายกันและกัน ดวงตาของนางเป็นประกายคมกริบขึ้นมาแวบหนึ่งจนยากที่จะสังเกตเห็น

ก็แค่การชุมนุมวิชาการธรรมดา เหตุใดจะต้องส่งบัณฑิตที่ยอดเยี่ยมมามากมายขนาดนี้

เกรงว่าการชุมนุมแข่งขันวิชาการปีนี้คงจะมีลับลมคมในอะไรบางอย่าง

ที่ด้านหลังของนางมีแต่เสียงพูดคุยแสดงความเห็นของคนจากสำนักศึกษาวังหลวง

“น่าแปลกมาก ตลอดหลายปีมานี้จะเลือกคนหนุ่มสาวมาเข้าร่วมแข่งขันวิชาการมิใช่หรือ แล้วเหตุใดคราวนี้รัฐฉู่ รัฐหวาและรัฐจ้าวจึงส่งแต่คนมีชื่อเสียงมาล่ะ”

“นั่นนะซี ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยได้ยินว่าทั้งสามรัฐจะส่งผู้มีฝีมือสูงมาแบบนี้ ข้าว่ารัฐเยี่ยของเราแพ้แน่ กู้ชูหน่วนเป็นพวกหัวขี้เลื่อย เยี่ยเฟิงก็เป็นเพียงสามัญชน ส่วนเจ๋ออ๋องแม้ว่าจะเก่งแค่ไหนก็คงเทียบกับพวกเขาไม่ได้”

“แย่แล้วไง ข้าพนันข้างเจ๋ออ๋องไปหนึ่งพันตำลึง แล้วแบบนี้จะทำอย่างไรดี”

“ข้าเองก็เดิมพันไปสองพันตำลึง”

“เจ้าว่าพวกเขาไร้ยางอายเกินไปหรือเปล่า ขนาดจอหงวนอันดับหนึ่งของรัฐเรายังกระดากใจที่จะมาเข้าร่วมการชุมนุมแข่งขันวิชาการเลย”

ทันใดนั้น ขันทีกงกงก็ร้องเสียงแหลมขึ้นมา “ฝ่าบาทเสด็จ...”