บทที่ 563

ชายร่างกำยำหลายคนเข้ามารายล้อมกู้ชูหน่วนเอาไว้และหนึ่งในนั้นก็หัวเราะเยาะเย้ยพูดขึ้นมาว่า "ไม่ต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ผู้หญิงคนนี้มีฝีมือเพียงระดับขั้นที่สองเท่านั้น ข้าจะจัดการนางเอง ไม่ใช่เรื่องยากลำบากอะไรเลย"

ยอดฝีมือคนอื่นๆ ที่มีพละกำลังมากกว่าต่างจับจ้องไปยังเยี่ยจิ่งหานอย่างระมัดระวัง เพียงแค่เยี่ยจิ่งหานขยับตัวแม้แต่นิดเดียว พวกเขาก็จะลงมือทันทีและจัดการเอาชีวิตของเยี่ยจิ่งหาน

กู้ชูหน่วนสังเกตชายที่มองนางด้วยสายตารังเกียจที่อยู่ตรงหน้านาง

ผู้ชายคนนี้อายุราวๆ สี่สิบปี เขามีสีหน้าดุร้ายและคิ้วขมวด ร่างกายแข็งแรงกำยำ คาดเดาจากสายตาแล้วคิดว่ามีฝีมืออยู่ในระดับขั้นที่สาม

"เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าเพียงคนเดียวก็จัดการข้าได้?"

"เด็กผู้หญิงตัวเล็กเช่นนี้ จะไปยากอะไร ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นจัดการเจ้าเลยด้วยซ้ำ"

กู้ชูหน่วนส่ายหน้า ราวกับถอนหายใจให้กับความไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวของเขา

ท่าทีที่เย็นชาและเย่อหยิ่งนี้ทำให้ชายร่างกำยำโกรธทันที

เขาทุบมันอย่างแรงด้วยค้อนขนาดใหญ่ ราวกับว่าเขาต้องการทำให้กู้ชูหน่วนเกิดความหวาดกลัวขึ้นและจัดการนางเสียให้ได้

ค้อนนี้ทรงพลังมาก และใบไม้ที่อยู่รอบๆ ก็ส่งเสียงกรอบแกรบและตกลงมา ราวกับว่าลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ไปพร้อมกับสายลม

คนของเผ่าเพลิงฟ้าต่างมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างขบขัน

แม้ว่าความแข็งแกร่งของหวางเหมิ่งจะไม่สูงนัก แต่ความแข็งแกร่งของเขาเป็นที่รู้จักกันดีในเผ่าเพลิงฟ้า

และแม้แต่ยอดฝีมือระดับขั้นที่สี่โดยทั่วไปก็ไม่อาจทนต่อการความแข็งแกร่งในการจู่โจมของเขาได้ แค่เพียงเขาทุบค้อนลงมา ก็เห็นได้ชัดว่าเขาออกแรงทั้งหมดและไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น

ผู้หญิงคนนั้นมีฝีมือเพียงระดับขั้นที่สองเท่านั้น นางจะหลบทันได้อย่างไร

ทุกคนต่างพากันจ้องมองดูกู้ชูหน่วนถูกค้อนทุบจนกลายเป็นเนื้อแผ่น

มีเพียงเยี่ยจิ่งหานเท่านั้นที่เชื่อมั่นในกู้ชูหน่วน เพียงมือทั้งสองของงเขาก็อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

และ......

หลังจากที่ค้อนได้ทุบลงไปแล้ว คนที่ล้มลงไปกลับไม่ใช่กู้ชูหน่วน

แต่กลับเป็นหวางเหมิ่ง

ค้อนนั้นได้หลุดออกจากมือของเขาและทุบเข้าไปยังกำแพงหินอย่างรุนแรง จึงทำให้กำแพงหินนั้นรับแรงกระแทกไม่ไหวและถล่มลงมา

ทำให้หวางเหมิ่งล้มลงกับพื้นอย่างไม่ทราบชะตากรรม ไม่แม้แต่จะรู้ว่าเขายังมีลมหายใจอยู่หรือไม่

จากนั้นเมื่อมองไปยังกู้ชูหน่วนที่ยืนหลังตรงต้อนรับสายลมที่พัดผ่านและยิ้มอย่างสง่างาม

นี่......

เป็นไปได้อย่างไรกัน......

"นังปีศาจ เจ้าทำอะไรลงไป หรือว่ามีใครยื่นมือมาช่วยเจ้าอย่างนั้นหรือ?"

"เผ่าเพลิงฟ้าของพวกเจ้าที่ยกตัวว่ามียอดฝีมือเยอะมากมายราวกับก้อนเมฆ ข้าใช้หรือไม่ใช้วิธีการอะไร พวกเจ้าดูไม่ออกหรือ? มีคนช่วยเหลือข้าหรือไม่นั้น พวกเจ้าก็ดูไม่ออกเลยหรือ?"

ทุกคนเมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูดเช่นนั้นก็รู้สึกเสียหน้าและอับอาย

เหตุการณ์เมื่อสักครู่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาแทบไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

มีเพียงแค่รองหัวหน้าเผ่าซือคงและผู้อาวุโสจำนวนหนึ่งเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

ถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะมีฝีมือเพียงระดับขั้นที่สองเท่านั้น แต่กำลังภายในของนางนั้นเป็นเลิศ นางหลบค้อนเพชฌฆาตนั้นด้วยความรวดเร็วราวกับสายฟ้าและนางก็เอาชนะหวางเหมิ่งด้วยความอ่อนโยน นางใช้โอกาสตอนที่เขาเย่อหยิ่งภาคภูมิใจในตัวเอง ผลักเขาล้มลง

และอดพูดไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้มีความดุร้ายและมีความกล้าหาญอย่างมาก

หากนางช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว เช่นนั้นนางคงต้องจบชีวิตลง แต่นางก็ได้เดิมพันเอาไว้แล้ว เดิมพันความดูถูกและการประเมินศัตรูต่ำไปของเขา

"ข้าจะช่วยเจ้าเอง" ชายร่างใหญ่อีกคนยืนขึ้น ชายร่างใหญ่คนนี้กำลังถือง้าวกรีดนภาอยู่ในมือ ขมับของเขายกสูงขึ้น อย่างน้อยก็มีฝีมืออยู่ราวๆ ระดับขั้นที่สาม

กู้ชูหน่วนพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา "ทำไมหรือ พวกเจ้าคิดอยากผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาต่อสู้อย่างนั้นหรือ?"

"ฮึ จัดการกับเจ้า พวกข้าจำเป็นต้องผลัดเปลี่ยนกันอย่างนั้นหรือ?"

"ในเมื่อพวกเจ้ามีความเชื่อมั่นเช่นนี้ เช่นนั้นเราก็มาเดิมพันกันดูสักตั้งและตัดสินผลในสามรอบเป็นผู้ได้รับชัยชนะไป หากข้าชนะละก็ พวกเจ้าก็ปล่อยข้าไป หากข้าแพ้ พวกเจ้าจะจัดการกับข้าอย่างไรก็ได้ เป็นอย่างไร?"

"เจ้า? เดิมพันกับเจ้าน่ะหรือ?"

ทุกคนต่างมองไปยังเยี่ยจิ่งหาน

ถึงแม้ว่าเยี่ยจิ่งหานจะได้รับบาดเจ็บ แต่พวกเขาก็ยังเกิดความกังวลต่อเขา

"ใช่ ข้าคนเดียว"

"แม่สาวน้อย เจ้าช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย เจ้าคิดว่าเผ่าเพลิงฟ้าตายกันหมดแล้วหรือ? ที่เจ้าจะเอาชนะได้ง่ายๆ?"

"นั่นเป็นเรื่องของข้า พวกเจ้าไม่ต้องสนใจหรอก"

ผู้อาวุโสเหล่าต่างมองหน้ากันและมองเห็นการเห็นด้วยจากสายตาของกันและกัน

การเดิมพันในครั้งนี้ นางไม่ได้ร้องขอว่ายอดฝีมือระดับใดบ้างที่จะมาต่อสู้กับนาง เพราะถึงอย่างไรเสีย พวกเขาก็ไม่เสียเปรียบอะไร