บทที่ 587

“ไม่ไป” เหวินเส่าอี๋กล่าวด้วยความโกรธ

“ไม่ไปก็ล้มเลิกเช่นไรผู้ที่หิวก็เป็นท่านไม่ใช่ข้าสักหน่อย”

กู้ชูหน่วนค้นหาสถานที่ที่สะดวกสบายโดยนั่งไขว้เท้าในปากคาบหญ้าหางหมาจิ้งจอกที่ไม่รู้ว่าเอามาจากที่ใด รออย่างสบายๆให้รัฐชาววะค้นหาเรียบร้อยแล้วจากไป

"ความเชื่อจิตวิญญาณของรัฐพวกนางคือไม่บรรลุเป้าหมายจะไม่เลิกราเป็นแน่" ความหมายของเหวินเส่าอี๋คือหากว่าค้นหาพวกเขาไม่พบรัฐชาววะจะไม่ยอมล่าถอยทัพไป

“วุ่นวายมาหลายวันเช่นนั้นข้าก็เหนื่อยแล้วด้วย ขอหลับสักงีบอย่าได้ปลุกข้านะ”

นางหันศีรษะและหลับตาลงราวกับว่าได้หลับไปแล้วจริงๆเช่นนั้น

ในใจคิดที่จะกระทำเช่นไรที่จะไม่เป็นการทำร้ายรัฐชาววะและไปทางขั้วโลกเหนืออีกครั้งเพื่อตามหาไข่มุกมังกรลูกที่หกให้ได้โดยเร็ว

หากว่าพบมังกรวารีระดับเจ็ดแล้วควรจะจัดการเช่นไร

ในวันนั้นที่หุบเขาโลหิตหูหลูมังกรไฟระดับเจ็ดนั้นแข็งแกร่งเพียงใดนางยังคงจดจำอยู่ในสายตามาได้จนถึงทุกวันนี้

หากว่าไม่มีหนทางต่อกรกับมังกรอสูรระดับเจ็ด เกรงว่าไข่มุกมังกรลูกที่หกก็จะไม่สามารถนำมาได้โดยง่าย

กู้ชูหน่วนพยายามคิดทุกวิถีทางที่จะใช้สิ่งของที่สามารถใช้ได้ในร่างกาย แต่ก็ไม่สามารถหาวิธีต่อกรกับมังกรวารีได้

ช่องว่างระหว่างพละกำลังนั้นมากเกินไป

ถึงแม้ว่าจะเป็นเวลาขั้นสูงสุดของเยี่ยจิ่งหานและจอมมารก็ใช่ว่าจะสามารถเอาชนะได้

ยิ่งกว่านั้นนาง......

ต้องการที่จะได้ไข่มุกมังกรลูกที่หกจำต้องหลีกเลี่ยงมังกรวารีหรือเอาชนะด้วยความเฉลียวฉลาด

และก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านพี่เฉินเฟยและผู้คนของเผ่าหยก

กู้ชูหน่วนร้อนรนดั่งไฟ

ความเป็นจริงนั้นทำให้นางลำบากใจยิ่งนัก

ทันใดนั้นก็มีเสียงจากด้านนอกดังขึ้นเป็นพักๆพร้อมกับเสียงพูดอันแผ่วเบา

กู้ชูหน่วนลืมตาขึ้นมากระทันหันพร้อมด้วยความรู้สึกอันหนาวเย็นได้พุ่งออกมา

นางขยับหูพร้อมกับได้ยินเสียงภายนอกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

“ค้น ค้นให้ละเอียด ที่ใดก็ห้ามปล่อยผ่านไปทั้งสิ้น”

“ท่านแม่ทัพดูเหมือนว่าด้านหน้าจะมีถ้ำๆหนึ่งอยู่”

“ยังยืนนิ่งทำอันใดอยู่ รีบเข้าไปดูว่าพวกเขาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นั่นหรือไม่”

เสียงฝีเท้าเดินมาทางถ้ำที่กู้ชูหน่วนอยู่ไม่หยุด

ไม่ว่ากู้ชูหน่วนจะอารมณ์ดีเพียงใดก็โมโหเสียแล้ว

นางเร่งรีบไปทางขั้วโลกเหนือ แต่ผู้คนเหล่านี้กลับตามติดนางไม่ยอมปล่อย

หากว่าพวกเขาบุกเข้ามาก็อย่าได้โทษนางที่ลงมืออย่างไร้ความปราณี

ในขณะที่กู้ชูหน่วนเตรียมการเอาไว้พร้อมแล้ว ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงอันอ่อนเยาว์และคุ้นเคยดังขึ้นมา

“แม่ทัพซ่ง ถ้ำนั้นเมื่อครู่ข้าได้ให้คนตรวจดูแล้วไม่มีสิ่งใดเลย พวกเจ้าลองไปค้นหาที่อื่นกันดูเถอะ”

“หม่อมฉันคารวะมกุฏราชกุมารี มกุฏราชกุมารี นางมารผู้นั้นฉลาดเป็นกรดยิ่งนักบางทีพวกนางอาจจะไปแล้วกลับมาก็เป็นได้เช่นไรก็ให้หม่อมฉันไปตรวจสอบดูเถอะเพคะ”

“เจ้าสารเลว เจ้าสงสัยในความสามารถของข้าหรือ? หรือว่าเจ้าสงสัยว่าข้าจะกล้ำกลืนฝืนทนต่อคนร้าย?”

แม่ทัพซ่งตกใจและหวาดกลัวตัวสั่น

“หม่อมฉันมิกล้า หม่อมฉันจะถอยออกไปเดี๋ยวนี้เพคะ”

ผู้คนจากไปกันทีละคนๆเหลือเพียงแค่องครักษ์กลุ่มหนึ่งเท่านั้น

มกุฏราชกุมารีโบกมืออย่างเหน็ดเหนื่อย “เพื่อค้นหาผู้สอดแนมสองคนทำให้ข้าเหนื่อยแทบตาย ข้าจะพักที่นี่ครู่หนึ่งพวกเจ้าลองไปตรวจค้นทางโน้นดู”

“ฝ่าบาท พระองค์เพียงลำพังเกรงว่าที่นี่จะไม่ปลอดภัยเพคะ”

“มีสิ่งใดที่ไม่ปลอดภัย? โดยรอบระยะใกล้ๆนี้มีคนของเราอยู่เต็มไปหมด เพียงแค่ข้าร้องเรียกพวกเจ้าก็สามารถมาได้ในทันที นอกจากนี้แล้วข้าอยู่ในรัฐของข้าเองแล้วข้ายังจะต้องเป็นกังวลอันใดหรือ?”

"นี่......"

“นี่อันใดนี่ นี่คือคำสั่งยังไม่รีบไปค้นหาผู้สอดแนมอีก

"เพคะ"

องครักษ์กลุ่มหนึ่งถูกมกุฏราชกุมารีไล่ออกไปแล้ว