บทที่ 589

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าคำสาปโลหิตนั้นมีความร้ายแรงมากเพียงใด?"

"หากผู้ชายถูกคำสาปโลหิตจะสูญเสียสติและจำญาติพี่น้องไม่ได้อีกเลย เขาจะฆ่าญาติพี่น้องอย่างบ้าคลั่ง ฆ่าแม้แต่คนรักและคนใกล้ชิดไปหมด นอกจากนี้ในร่างกายของพวกเขายังมีพลังแห่งการกัดกร่อนทำลายระบบในร่างกายของพวกเขา และสุดท้ายก็เน่าและตายไปจากภายในสู่ภายนอก"

"เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องที่โหดร้ายทุกข์ทรมานที่สุด สิ่งที่โหดร้ายที่สุดก็คือหลังจากมีสติฟื้นขึ้นมาแล้วและเห็นคนรักของตัวเองต้องตายลงภายใต้เงื้อมมือของตัวเอง ความโกรธเกลียดตัวเอง ความสำนึกผิดและความทุกข์ทรมาน เช่นนั้นจะเป็นตราบาปไปชั่วชีวิต ทำให้พวกเขาต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวดทุกข์ทรมานของตัวเอง"

"ส่วนผู้หญิงกระดูกจะค่อยๆ หักทีละเล็ก ทีละน้อย ร่างกายราวกับถูกกรีดแทงด้วยมีดนับพันนับหมื่นเล่ม ที่กรีดเฉือนพวกนาง...... กระดูกที่แตกหักนั้น ต้องรอถึงยี่สิบกว่าวันถึงจะงอกออกมาใหม่ เมื่องอกออกมาแล้วก็เริ่มแตกหักอีกครั้ง เป็นเช่นนี้ไม่จบไม่สิ้น ภายใต้วงจรที่ชั่วร้ายนี้ ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานเช่นนี้มีความโหดร้ายมากกว่าการลงโทษทุกประเภทบนโลกใบนี้ แต่พวกนางจำเป็นต้องยอมรับชะตากรรมนี้ตั้งแต่วันที่พวกนางลืมตาขึ้นบนโลกใบนี้"

"เพราะคำสาปโลหิตไม่ได้หายไปพร้อมกับการตายหรือการเกิด แต่มันจะตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นไปเช่นนี้นับพันนับหมื่นปี"

ทุกคำพูดที่กู้ชูหน่วนพูดออกมา เสียงของนางนั้นสะอึกสะอื้น

สีหน้าของเหวินเส่าอี๋ซีดเซียวและดูสงบ แต่หัวใจของเขากลับปั่นป่วน

เขารู้มาตลอดว่าคำสาปโลหิตมีความชั่วร้าย แต่เป็นความชั่วร้ายเช่นไรนั้น เขาไม่เคยรู้มาก่อน

ตั้งแต่เล็กจนโต สิ่งที่ปลูกฝังเขามาตลอดก็คือ จักรพรรดิรัฐอวี้มีความเจ้าเล่ห์และทำร้ายรัฐเฉินก่อน

จากนั้นรัฐเฉินจึงจำเป็นต้องสาปคำสาปโลหิตนี้ออกไป

หลายปีมานี้ ประชาชนในเผ่าหยกจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเข่นฆ่าไร้ความปรานี

มุมปากของเหวินเส่าอี๋กระตุก แต่เขากลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมา

ไม่ว่าสิ่งที่กู้ชูหน่วนพูดมาจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ นั่นก็เป็นเรื่องในอดีตเมื่อพันกว่าปีมาแล้ว

บรรยากาศเริ่มเงียบสงัดขึ้นอีกครั้ง

หิมะตกลงมากระทบพวกเขา

ลมหนาวก็พัดมากระทบยังร่างกายของพวกเขา

ท่ามกลางอากาศที่ติดลบสิบกว่าองศา ทำให้สิ่งมีชีวิตบนยอดภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะเกือบทั้งหมดหายไป

แต่ความหนาวเหน็บในใจของพวกเขา กลับเหน็บหนาวกว่าร่างกายนับพันนับหมื่นเท่า

"เจ้าควรจะดีใจที่เจ้าได้เจอข้า อ่ะ......"

กู้ชูหน่วนโยนกระดูกกระต่ายย่างในมือและปัดเกล็ดหิมะในมือ ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อยและเตรียมเข้าไปยังธารน้ำแข็ง

เหวินเส่าอี๋พูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา "เจ้าแน่ใจหรือว่ารวบรวมไข่มุกมังกรครบทั้งเจ็ดเม็ดแล้วจะสามารถถอนคำสาปได้?"

"เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก"

ไม่รู้ว่าภายในเขตขั้วโลกเหนือจะมีอันตรายมากน้อยเพียงใด เหวินเส่าอี๋ได้รับบาดเจ็บสาหัสและยังถูกเข็มทองปิดกั้นเส้นลมปราณ การพาเขาเข้าไปด้วย ก็เหมือนเป็นการพากระป๋องสีที่ประโยชน์เข้าไป

วงแหวนอวกาศหากใส่สิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วก็ยังพอได้ แต่หากใส่สิ่งมีชีวิตที่ยังหายใจได้......

เกรงว่าตอนที่เอาออกมาจะกลายเป็นศพไปเสียแล้ว

กู้ชูหน่วนรู้สึกคิดไม่ตก

เหตุใดนางถึงคิดพาเหวินเส่าอี๋มายังขั้วโลกเหนือด้วยนะ?

นางคิดอยากจะมัดเขาเอาไว้ แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกไม่เหมาะสม

ไม่รู้ว่านางต้องเข้าไปนานแค่ไหน หากเหวินเส่าอี๋หิวตายหรือหนาวตาย หรืออาจถึงขั้นมีสัตว์ประหลาดออกมาและกินเขาเข้าไปล่ะ

หลังจากพิจารณาไตร่ตรองแล้ว กู้ชูหน่วนจึงพูดขึ้นมาว่า "วิชายาพิษของข้า คาดว่าเจ้าก็น่าจะพอรู้อยู่บ้าง เจ้าถูกยาพิษของข้า หากไม่มียาถอนพิษสูตรลับของข้า เกรงว่าต่อให้ผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่าเพลิงฟ้ามาก็ไร้ประโยชน์"

"วางใจได้ ข้าไม่หนีไปไหนหรอก"

"พูดกับคนฉลาด ก็ลดความเหนื่อยไปได้หน่อย"

"ฝีมือการต่อสู้ของเจ้าต่ำเกินไป ภายในนั้นนอกจากมังกรน้ำแข็งฝีมือระดับเจ็ดแล้ว ก็ไม่รู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตอะไรอีก การจะเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้ ไม่ใช่วิธีการที่ดีเลย"

กู้ชูหน่วนไม่พูดอะไร แต่ท่าทางของนางแน่วแน่ นางสูดหายใจลึกและก้าวเท้าเข้าไปยังทางเข้าขั้วโลกเหนือ

และในขณะเดียวกัน รัศมีอาฆาตก็พุ่งเข้าหานาง

ความเร็วนั้นราวกับสายฟ้า พริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าของนาง

กู้ชูหน่วนหลบด้วยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่ารอบๆ ของนางถูกปกคลุมไปด้วยเกราะรัศมีอาฆาตอย่างหนาแน่น

เป็นรัศมีอาฆาตที่แข็งแกร่งมาก แต่นางและเหวินเส่าอี๋กลับไม่ทันได้ระวังตัว

"ระวัง......"

เหวินเส่าอี๋ตะโกนออกไป เขาก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือ แต่เมื่อขยับร่างกายของเขาก็เจ็บปวดจนถึงกระดูกดำ กำลังภายในทั้งหมด ไม่แม้แต่จะรวบรวมได้เลยสักนิดเดียว

เขาทำได้เพียงมองกู้ชูหน่วนตกอยู่ในอันตรายถึงตาย

ร่างกายของกู้ชูหน่วนราวกับแข็งทื่อ ไม่ว่านางจะขยับอย่างไรก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวขยับเขยื้อนได้เลย

อีกฝ่ายเป็นนักฆ่า อีกทั้งยังเป็นยอดฝีมือระดับสูงที่เชี่ยวชาญในการหลบซ่อน

ยอดฝีมือเช่นนี้ จะเหลือเวลาให้กู้ชูหน่วนได้อย่างไร