บทที่ 606

“ชาวเผ่าหยกทุกคนถูกคำสาปโลหิต เหตุใด...”

“เหตุใดข้าจึงไม่ถูกคำสาปโลหิตน่ะหรือ”

กู้ชูหน่วนพยักหน้า

นางไม่เชื่อว่าคำสาปโลหิตจะแก้ได้ง่ายขนาดนั้น

ถ้าแก้ได้ง่ายขนาดนั้น เหตุใดชาวเผ่าหยกจึงต้องพยายามค้นหาไข่มุกมังกรมานานนับพันปี

“ข้าถูกพิษเหมันต์ตั้งแต่ยังเด็ก นอกจากนี้ยังถูกพิษใบไม้โลหิต ซึ่งในจำนวนนั้นท่านแม่เป็นคนวางยาพิษข้าเอง”

“เพื่อยับยั้งคำสาปโลหิตงั้นหรือ”

“ใช่”

“แต่...นั่นเป็นแค่การยืดเวลาสำแดงฤทธิ์ของคำสาปโลหิตให้ช้าลง ไม่ใช่การรักษาที่ต้นเหตุ บางทีอีกไม่กี่ปีหลังจากนี้ ข้าอาจจะเป็นเหมือนพวกเขาก็ได้”

ดังนั้นเขาจึงรีบร้อนตามหาไข่มุกมังกรทั้งเจ็ด

ประการแรกคือเพื่อช่วยตัวเอง

ประการที่สองคือต้องการช่วยผู้ร่วมเผ่าของมารดา

ตอนนั้นมารดาของเขาใช้พิษเพื่อยับยั้งคำสาปโลหิต แม้ว่าคำสาปโลหิตจะไม่สำแดงฤทธิ์ แต่ตลอดเวลาหลายปีมานี้เขาก็ต้องทนทุกข์ทรมานแทบทั้งวันทั้งคืน

กู้ชูหน่วนโอบเอวที่แข็งแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว วางแก้มบนแผงอกแกร่งและฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเยี่ยจิ่งหานสละชีวิตเพื่อช่วยเหลือกันและกันมาหลายครั้ง หรือเป็นเพราะความเห็นอกเห็นใจของคนเผ่าหยกที่มีชะตาเดียวกัน กู้ชูหน่วนจึงรู้สึกว่าเยี่ยจิ่งหานในตอนนี้อบอุ่นกว่าเมื่อก่อนมาก

“แล้วบิดาของท่านล่ะ รู้จักกันมาตั้งนาน แต่ไม่เคยได้ยินท่านพูดถึงพระองค์เลย”

“หลังจากท่านแม่เสียชีวิต เสด็จพ่อทุ่มเททั้งรัฐเพื่อออกค้นหาไข่มุกมังกร ทว่าไม่ได้อะไรกลับมาเลย ในที่สุดพระองค์ก็สิ้นพระชนม์เพราะตรอมใจคิดถึงท่านแม่”

“ตอนนั้นท่านอายุเท่าใดรึ”

“ประมาณสี่ขวบ”

“เสด็จพ่อกับท่านแม่ของท่านคงรักท่านมาก ไม่อย่างนั้นท่านแม่ของท่านคงไม่ยอมทำพิษร้ายจากใบไม้โลหิตใส่ท่านเพื่อระงับคำสาปโลหิต และเสด็จพ่อของท่านก็คงไม่มอบอำนาจทางการทหารให้ท่าน”

โดยทั่วไปถ้าพิษร้ายจากใบไม้โลหิตเข้าสู่ร่างกาย คนผู้นั้นจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ที่เขายังมีชีวิตอยู่ได้คงเป็นเพราะท่านแม่ของเขาใช้พลังทั้งหมดปกป้องเส้นเลือดหัวใจของเขาไว้

“อืม” สีหน้าของเยี่ยจิ่งหานมืดมนและเดาอารมณ์ของเขาไม่ออก ทว่ารอบๆ กายมีรังสีแห่งความเศร้าแผ่ออกมา

เขาโน้มศีรษะซบบนเรือนผมของกู้ชูหน่วน ดมกลิ่นหอมของเส้นผมและถามว่า “แล้วเจ้าล่ะ มีตัวตนอยู่มากแค่ไหน ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าคืออัครเสนาบดีกู้กับฮูหยินกู้จริงหรือ”

“ข้าไม่รู้ ที่ลือกัน...ว่าจักรพรรดิพระองค์ก่อนรักท่านแม่ของข้า ท่านแม่ของข้ารักอัครเสนาบดีกู้ ในที่สุดฝ่าบาทก็รู้ว่าท่านแม่เป็นน้องสาวบุญธรรม จากนั้นจึงให้ท่านอภิเษกกับอัครเสนาบดีกู้ เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่”

“ผู้หญิงคนเดียวที่เสด็จพ่อรักคือเสด็จแม่ พระองค์ไม่มีทางรักท่านแม่ของเจ้า หรือต่อให้รักก็น่าจะเป็นความรักฉันพี่น้องเท่านั้น”

“อย่างนั้นหรือ...”

กู้ชูหน่วนตอบอย่างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าจักรพรรดิพระองค์ก่อนมีความสัมพันธ์บางอย่างที่ไม่ธรรมดากับแม่ของนาง

ฮูหยินของอัครเสนาบดีเป็นแม่แท้ๆ ของนางจริงหรือ

เจ้าของเดิมมีตัวตนมากมายขนาดนี้ ตัวตนของคุณหนูสามแห่งจวนอัครเสนาบดีอาจจะเป็นเพียงตัวตนปลอมๆ ก็ได้

“เจ้าไม่รู้จักพ่อแม่ที่แท้จริงของตนเองอย่างนั้นหรือ” เยี่ยจิ่งหานถามขึ้นมาทันใด

“ท่านจะเชื่อหรือไม่หากข้าบอกว่าข้าสูญเสียความทรงจำ แม้แต่ตัวข้าเองข้ายังไม่รู้เลยว่าเป็นใคร”

เยี่ยจิ่งหานนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่จนกู้ชูหน่วนคิดว่าเขาคงไม่เชื่อคำพูดของนาง

แต่ไม่คิดว่าเยี่ยจิ่งหานจะตอบอย่างเคร่งขรึมว่า “ข้าเชื่อ”

“หืม...เหตุใดจึงเชื่อ...”

“ไม่รู้สิ คงเป็นเพราะสัมผัสที่หกของผู้ชายกระมัง ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ไม่ว่าเจ้าจะมีตัวตนมากมายแค่ไหน ข้ารู้แค่ว่าเจ้าเป็นภรรยาของข้า เป็นภรรยาที่แต่งงานอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม ทั้งยังเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามพฤตินัย”

เขาจริงจังกับความเป็นสามีภรรยามาก

กู้ชูหน่วนกลอกตา

เหนื่อยที่จะแยกทางกับเขา

“วันนั้นตอนที่อยู่บนภูเขาร้าง ข้าโดนวางยาพิษ”

“แล้วครั้งที่สองเล่า”

“ครั้งที่สอง...ครั้งที่สองเพราะห้ามตัวเองไม่อยู่”

ครั้งที่สองนางไม่รู้ว่าใครโผเข้าหาใครก่อน มันผ่านมานานมากจนนางจำไม่ได้