บทที่ 612

ในวันนี้คนรับใช้ของจวนหานอ๋องซื้อเนื้อทั้งหมดในเมืองมาจนหมด รวมทั้งยังส่งคนรับใช้มากมายไปซื้อเนื้อเป็นจำนวนมากที่นอกเมือง

ในวันนี้ ประตูใหญ่ของจวนหานอ๋องปิดไว้หนาแน่น งูหลากหลายสีสันต่างพากันแย่งกันเข้ามาก่อนกระจัดกระจายกันทั่วโดยที่เป้าหมายเป็นหนึ่งเดียวคือปีนป่ายเข้าจวนหานอ๋อง

ในวันนี้ จวนหานอ๋องได้ยินเสียงงูดังฟ่อฟ่อฟ่ออย่างต่อเนื่องรวมทั้งกลิ่นเนื้อย่างหอมกระจายออกมาไม่หยุด

ในวันนี้ได้ยินเรื่องการกลับมาของพระชายาหานไม่น้อยและต้องการเชิญให้นางเล่านิยายเรื่องนางพญาหวนคืนเมื่อมีทรราชที่ค้างไว้ก็ตกใจหวาดกลัวจนหนีกันไปเลย

ในวันนี้กู้ชูหน่วนปลอมตัวเป็นผู้ชายและกระโดดข้ามกำแพงไปในขณะที่จวนหานอ๋องกำลังยุ่งวุ่นวายกันอยู่

ศาลาหลิงเซวียนตั้งอยู่ในตำแหน่งที่สูงที่สุดของจวนอ๋อง เมื่อมองลงมาจากที่นี่จะสามารถมองเห็นจวนอ๋องทั้งหมดได้และก็สามารถมองจะเห็นว่าสวนดอกไม้ทั้งจวนอ๋องเต็มไปด้วยงูบ้าบิ่นทั้งหลายที่กินเนื้อย่างกันอย่างครื้นเครง

เจี้ยงเสวี่ยแว๊บผ่านไปราวกับสายลมอันสดชื่นและก็ได้มาถึงยังตรงหน้าของเยี่ยจิ่งหาน

“นายท่าน พระชายาปลอมตัวเป็นชายหนีออกไป แล้วซึ่งในขณะนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังจวนท่านเม่ทัพแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยจิ่งหานนั่งอยู่บนศาลาพร้อมกับมืออันขาวเรียวถือสุราไหหนึ่งและดื่มเอง สายลมพัดผ่านและเป่าผมดำสนิทของเขาสยายราวกับได้ออกจากโลกโดยอยู่เพียงลำพัง

เขาไม่ได้แปลกใจกับคำพูดของเจี้ยงเสวี่ยมากนักราวกับว่าคาดเดาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

เป็นเวลานานเยี่ยจิ่งหานก็กล่าวออกมาว่า “แล้วแต่นางเถอะ ส่งคนคุ้มกันนางลับๆก็พอ”

"พ่ะย่ะค่ะ......"

เจี้ยงเสวี่ยกล่าวจบกลับยังไม่ได้จากไปทว่ารู้สึกลังเลใจ

“ต้องการพูดสิ่งใดก็พูดมาเถอะ”

“นายท่าน ท่านว่าพระชายาจะลงมือได้ลงหรือไม่?”

ท่าทีดื่มสุราของเยี่ยจิ่งหานชะงักลงจากนั้นก็วางแก้วลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างแรงและมองไปทางจวนท่านแม่ทัพโดนที่ไม่ได้ตอบ

เจี้ยงเสวี่ยไม่กล้าถามคำถามใดๆด้วยความสนใจอีก ร่างของเขาแว๊บผ่านได้จากไปแล้ว เหลือเพียงเยี่ยจิ่งหานนั่งอยู่ในศาลาบนที่สูงเพียงลำพัง

บนถนนหนทางในเมืองหลวง

กู้ชูหน่วนเดินมาตลอดทางและทุกๆคนก็วิพากษ์วิจารณ์กัน

“ได้ยินแล้วหรือยังว่าในจวนหานอ๋องมีผีร้ายอยู่ มีงูจำนวนมากมายได้วิ่งไปยังจวนหานอ๋องกันทัังสิ้น”

“เป็นไปไม่ได้กระมัง จวนหานอ๋องเป็นเทพแห่งสงครามที่อาศัยอยู่ คนเสียชีวิตในมือของเทพแห่งสงครามไม่เพียงนับพันนับหมื่น วิญญาณชั่วร้ายใดจะกล้ากลับมาคุกคาม?”

“จริงๆนะ ไม่เขื่อเจ้าก็ดูสิ......มีงูอีกกลุ่มหนึ่งคลานผ่านไปหล่ะสิ”

“โอ๊ย สวรรค์ เหตุใดถึงได้มีงูมากมายเช่นนี้ คนของจวนหานอ๋องไม่จัดการเลยหรือ? พวกเขาไม่คิดหาวิธีไล่งูออกหรือ?”

“ที่น่าแปลกใจก็อยู่ที่นี่ จวนหานอ๋องยังได้ออกประกาศห้ามทุกคนฆ่างู จับงู ผู้ที่ฝ่าฝืนกฎจะถูกฆ่าให้สิ้นซาก”

“เจ้าได้กลิ่นหรือไม่ จวนหานอ๋องส่งกลิ่นเนื้อย่างออกมาไม่ขาดสายจนทำให้ผู้คนรู้สึกอยากกินแทบตายแล้ว”

“ได้ยินมาว่าหานอ๋องส่งคนมาซื้อเนื้อทั้งหมดในเมืองหลวงแล้วยังได้ซื้อเนื้อมากมายนอกเมืองกลับไปด้วยทำให้ตอนนี้ไม่มีเนื้อสัตว์ในเมืองทั้งใกล้ไกลแล้ว”

“ข้าก็ได้ยินมาแต่ว่าข้าไม่เข้าใจ จวนหานอ๋องซื้อเนื้อมากมายเช่นนี้ไปทำสิ่งใด? พวกเขากินหมดหรือ?”

กู้ชูหน่วนนั่งอยู่ที่โรงน้ำชาหนึ่ง ด้านหนึ่งดื่มชาอีกด้านหนึ่งฟังผู้คนซุบซิบนินทากัน

เพียงแค่ได้ยินชายวัยกลางคนกล่าวลับๆล่อๆว่า “ข้าจะบอกความลับอย่างหนึ่งให้พวกเจ้านะ ได้ยินมาว่าตัวตนที่แท้จริงของหานอ๋องเทพแห่งสงครามเป็นผีร้าย เขาอยากจะกินเนื้อคนแต่ก็กลัวข่าวจะแพร่ออกไปดังนั้นจึงได้สั่งให้คนซื้อเนื้อเป็นจำนวนมากโดยที่เช่นนี้ทำให้ผู้คนเกิดความสับสน ทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดคิดว่าเขากินเนื้อหมูเนื้อแกะ แท้ที่จริงแล้วเขากินเนื้อคนอยู่"

"พรวด......"

กู้ชูหน่วนพุ่งน้ำชาคำหนึ่งออกมา เกือบจะถูกคำพูดของชายผู้นั้นฟาดเอา

ทุกๆคนมองไปยังกู้ชูหน่วนด้วยความพร้อมเพรียงกัน

กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างขัดเขิน “ข้าสำลัก ขอโทษด้วย”