บทที่ 614

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เซวียนอวี่เซวียนก็ทั้งประหลาดใจและดีใจ

เขาขยี้ตาแล้วขยี้ตาอีก และแทบไม่อยากจะเชื่อ "กู้ชูหน่วน เป็นเจ้าจริง ๆ หรือ？"

กู้ชูหน่วนเขกกบาลเขา "ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ กู้ชูหน่วนอะไร เรียพี่ใหญ่สิ"

"พี่ใหญ่ ท่านมาได้อย่างไร？ข้าคิดว่าฉันข้าหลอนอีกแล้ว" เซวียนอวี่เซวียนดีใจและพูดเยอะมาก

กู้ชูหน่วนมองไปที่แจกันขนาดใหญ่ในมือของเขา และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "ดูเหมือนว่าบ้านของเจ้าจะยากจน หากเจ้าทำแจกันใบนี้แตก ท่านพ่อของเจ้าจะไม่หักขาของเจ้าหรือ"

"มีแจกันใบไหนในบ้านที่เป็นของจริงบ้าง แต่ละใบล้วนเป็นของเลียนแบบ ของจริงถูกตาเฒ่านั่นเอาไปขายตั้งนานแล้ว และนำเงินไปช่วยเหลือประชาชน จริงสิ ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่？"

"เจ้าไม่ยินดีต้อนรับข้า？"

เซี่ยวอวี่เซวียนยิ้มอย่างเก้อเขิน และรีบเชิญนางเข้าไป

ห้องของเซี่ยวอวี่เซวียนพอใช้ได้ แต่มีสิ่งของที่ถูกเขาทุบจนแตกมากมาย และมีเศษแจกันแตกอยู่เต็มพื้น

เขารีบทำความสะอาดอย่างส่งเดช เพื่อหาที่ว่างให้กู้ชูหน่วนนั่ง

"แม้ว่าแจกันของบ้านจะเป็นของเลียนแบบ เพียงแต่เจ้าทำแตกไปเยอะขนาดนี้แล้ว ท่านพ่อของเจ้าจะปล่อยเจ้าไปงั้นหรือ？"

"เยอะที่ไหนกัน เพียงแค่สามใบเท่านั้น ข้ายังต้องการจะทุบอีก ตาเฒ่านั่น หากเขาลำบากใจจริง ๆ เขาก็ควรจะปล่อยข้าออกไป ข้าไม่ใช่นักโทษของเขา จะมากักขังข้าได้อย่างไร？"

"ท่านพ่อของเจ้าขังเจ้าไว้กี่วันแล้ว？"

หลายวันแล้ว ข้าเองก็จำไม่ได้ อาหน่วน ท่านรีบช่วยข้าหาหนทางหน่อย ข้าไม่อยากแต่งงานกับกู้ชูอวิ๋น ต่อให้ตายข้าก็ไม่แต่ง"

"จู่ ๆ ทำไมฝ่าบาทถึงมีพระราชโองกายเช่นนั้น"

"ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน พี่ใหญ่และพี่รองของข้าต่างก็ไปทูลขอความเมตตาแล้ว และแม้แต่พี่เขยของข้าก็ไปทูลขอความเมตตาจากฝ่าบาทมาแล้ว แต่ฝ่าบาทยังคงยืนกรานและปฏิเสธที่จะถอนพระราชโองการ"

"พระราชโองการออกแล้ว หากพระองค์ทรงถอนพระราชโองการ จะเป็นการตบหน้าตนเองอย่างไม่ต้องสงสัย แต่พี่ใหญ่ของเจ้าเป็นเสนาบดีกรมกลาโหม พี่รองของเจ้าเป็นนักปราชญ์ผู้เป็นเลิศในใต้หล้า พี่เขยของเจ้าเป็นเสนาบดีกรมพิธีการ และท่านพ่อของเจ้าก็ยังเป็นขุนนางอาวุโสมาสามชั่วอายุคน อีกทั้งยังมีคุณูปการมากมายต่อรัฐเยี่ย อย่างไรเสียฝ่าบาทก็ต้องคำนึงถึงหน้าตาของจวนแม่ทัพ"

เซี่ยวอวี่เซวียนสะดุ้ง "ท่านหมายความว่ามีคนจงใจขอให้ฝ่าบาทพระราชทานการแต่งงาน？แต่ทำไมถึงต้องให้ข้าแต่งงานกับกู้ชูอวิ๋น ข้าเป็นเพียงแค่คนเสเพลคนหนึ่ง และไม่มีประโยชน์อะไร แม้ว่ากู้ชูอวิ๋นจะเป็นคุณหนูรองของจวนอัครเสนาบดี และมีชื่อเสียงในใต้หล้า แต่ก็ไม่มีค่าอะไร"

"บางทีปัญหาอาจจะไม่ได้อยู่ที่เจ้า" แต่อยู่ที่ตระกูลเซี่ยว

"ไม่ได้อยู่ที่ข้า แล้วอยู่ที่ไหน？ข้าไม่เข้าใจ"

"ปัญหานี้ ในตอนนี้ข้าก็ยังไม่แน่ใจ เจ้ารอให้ข้าสืบให้แน่ใจก่อน"

"แต่วันมะรืนเป็นวันแต่งงาน ข้าเหลือเวลาอีกแค่วันเดียวเท่านั้น" เซี่ยวอวี่เซวียนเป็นกังวล

คนที่เขาชอบมาโดยตลอดคือกู้ชูหน่วน ไม่ใช่กู้ชูอวิ๋น

เขาจะไม่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก

"ข้าอยู่ตรงนี้ จะกลัวอะไร" กู้ชูหน่วนกลอกตา

มีนางเป็นพี่ใหญ่ จะตายไม่ได้？

"ปัง......"

เซี่ยวอวี้เซวียนยังไม่ทันได้ดีใจ ประตูก็ถูกเปิดออก

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน และเห็นแม่ทัพใหญ่เซี่ยวจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยสีหน้าอึมครึม

แสงจันทร์สุกสกาว ส่องกระทบร่างของแม่ทัพใหญ่เซี่ยว ทำให้เขาดูน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น

เซี่ยวอวี้เซวียนตะโกน "ท่านพ่อ......"

แม่ทัพใหญ่เซี่ยวมองไปที่กู้ชูหน่วนอย่างเย็นชา แววตาดุดัน และด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตร "พระชายาหาน ไม่ทราบว่าพระองค์ให้เกียรติมาที่จวนแม่ทัพดึกดื่นเช่นนี้ มีเรื่องอะไรให้รับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ？"

ตามหลักแล้วกู้ชูหน่วนไม่จำเป็นต้องคำนับแม่ทัพใหญ่เซี่ยว แต่นางยังคงทำความเคารพตามความอาวุโส

"ข้ากับคุณชายเซี่ยวเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกัน ก่อนหน้านี้ข้าจากเมืองหลวงไปเป็นเวลานาน เมื่อกลับมาจึงมาเยี่ยมเขา และมาคารวะแม่ทัพใหญ่เซี่ยว"

"กระหม่อมสบายดีพ่ะย่ะค่ะ บุตรชายของกระหม่อมก็สบายดีเช่นกัน ไม่รบกวนให้พระชายาหานต้องมาเป็นห่วง ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว พระชายาหานเชิญเสด็จกลับไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ"

ตาเฒ่านี่......

นางทำให้เขาขุ่นเคืองตรงไหน？

เขาเป็นมิตรกับคนอื่น ๆ แต่มักจะทำหน้าตาบึ้งตึงทุกครั้งที่เจอนาง

"ท่านพ่อ อาหน่วนเพิ่งกลับมาที่เมืองหลวง นางจึงมาหาข้า นี่เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของข้า ทำไมท่านถึงได้......"

แม่ทัพใหญ่เซี่ยวมองด้วยสายตาที่ดุดัน

เซี่ยวอวี่เซวียนหุบปากในทันที

สำหรับแม่ทัพใหญ่เซี่ยว เขายังคงเกรงกลัวอยู่บ้าง

"พระชายาหาน เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ"

"ชูหน่วนขอลา ไว้คราวหน้าจะมาคารวะท่านแม่ทัพอีก"

"สถานที่เล็ก ๆ อย่างจวนแม่ทัพ ไม่สามารถรองรับผู้ที่สูงส่งเช่นพระองค์ได้ ต่อไปหากพระชายาหานไม่มีอะไรก็อย่ามาที่นี่เลยพ่ะย่ะค่ะ วันมะรืนเซี่ยวอวี่หนานก็จะแต่งงานกับคุณหนูรองตระกูลกู้แล้ว หากพระชายาหานยังมาที่จวนแม่ทัพอีก เกรงว่าจะถูกผู้คนครหานินทาได้"

กู้ชูหน่วนกำหมัดแน่น และออกไปจากจวนแม่ทัพโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ไม่ใช่เพราะนางสู้แม่ทัพใหญ่เซี่ยวไม่ได้

แต่นางไม่ต้องการ

ไข่มุกมังกรเม็ดนั้นที่อยู่ในใจเขา ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องเอาออกมาให้ได้ แต่ก่อนที่จะเอาออกมา นางไม่ต้องการทำให้แม่ทัพใหญ่เซี่ยวไม่สบายใจ

นางได้ยินเสียงเบา ๆ ของแม่ทัพใหญ่เซี่ยวและเซี่ยวอวี่หนานทะเลาะกัน

"ท่านพ่อ ท่านทำมากเกินไปแล้ว ท่านปฏิบัติต่อเพื่อนของข้าเช่นนี้ได้อย่างไร？"

"เพื่อน นางคือพระชายาหาน พระชายาของเทพแห่งสงคราม แม้ว่าพวกเจ้าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนก็ต้องรักษาระยะห่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้ากำลังจะแต่งงาน หากเรื่องแพร่กระจายออกไป ชื่อเสียงของจวนแม่ทัพก็คงจะถูกเจ้าทำลาย"

"ในสายตาของท่าน นอกจากจวนแม่ทัพ นอกจากฝ่าบาท นอกจากทหารและประชาชน ท่านมีข้าอยู่ในสายตาบ้างหรือไม่？ตั้งแต่ข้าเด็กจนโต ท่านก็ทำสงครามอยู่ข้างนอก และไม่ได้กลับบ้านมาหลายปี พอกลับมาอยู่บ้านได้ไม่ถึงครึ่งวัน ท่านก็ออกไปช่วยคนยากจน ท่านเคยสนใจข้าหรือไม่ เคยเป็นห่วงข้าหรือไม่？"

"แม้ว่าพระชายาหานจะเป็นผู้ชนะการชุมนุมแข่งขันวิชาการ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าพฤติกรรมของนางหยาบคายและไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจได้"

"นางจะไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ？"

"สตรีที่ปลอมตัวเป็นบุรุษในยามค่ำคืน แล้วแอบมาพบกับชายที่ยังไม่ได้แต่งงาน พฤติกรรมเช่นนี้รู้จักยับยั้งชั่งใจแล้วหรือ？"