บทที่ 627

"แม่สาวอัปลักษณ์ ท่านคิดอะไรอยู่"

"ข้ากำลังคิดว่าเป็นไปได้หรือว่าที่ตอนที่อัครมเหสีฉู่สลบไป พระองค์ทรงให้กำเนิดบุตรอีกคน？"

"นี่.....เป็นไปได้อย่างไร ต่อให้สลบไปก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ว่าคลอดบุตร อีกอย่างพระองค์สลบไปแล้วจะคลอดบุตรได้อย่างไร？"

"ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ มียาบางชนิดที่สามารถช่วยให้คนคลอดบุตรได้ในขณะที่สลบอยู่ เพื่อทำให้รู้สึกน้อยลง และคลอดบุตรได้ง่าย"

"มียาเช่นนี้ด้วยหรือ？"

"มี แต่มันเป็นอันตรายต่อร่างกายอย่างมาก และคนส่วนใหญ่จะไม่ใช้มัน" ดังนั้นยาชนิดนี้ จึงสูญหายไปนานแล้ว และเป็นไปไม่ได้ที่คนทั่วไปจะมี

จักรพรรดิฉู่มีความหวังมากยิ่งขึ้น "ดังนั้น จึงมีความเป็นไปได้ที่เขาจะเป็นพระโอรสฝาแฝดของข้า？"

"หม่อมฉันก็ไม่แน่ใจเพคะ" แต่กู้ชูหน่วนเชื่อว่าเขากับเยี่ยเฟิงเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน

เพียงแต่จักรพรรดิฉู่และอัครมเหสีฉู่สูญเสียบุตรชายอันเป็นที่รักไปหลายครั้งติดต่อกัน นางเกรงว่าหากให้ความหวังพวกเขา จะทำให้พวกเขาผิดหวังอีกครั้ง พวกเขาจะทนได้อย่างไร

"เจ้าชื่ออะไร？ในครอบครัวมีใครอีกบ้าง？" จักรพรรดิฉู่อดไม่ได้ที่จะถาม

ลั่วอิ่งเหลือบมองออกไปนอกประตูอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ตอบ

อัครมเหสีฉู่ตรัสว่า "เจ้าไม่ต้องกลัว พวกเราไม่มีทางที่จะทำร้ายเจ้า พวกเราแค่อยากรู้ว่าปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่ ในครอบครัวยังมีใครอีกหรือไม่？"

ฮวาฉี่หลัวกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "ไอ้หยา เจ้าคงไม่ได้เป็นใบ้หรอกนะ แต่ก็ไม่ต่างจากคนใบ้ ข้าถามทางเขา ถามจนปากคอแห้ง เขาไม่แม้แต่จะปริปาก และข้าก็โกรธมากจนอยากจะทุบตีเขา ช่างเป็นคนที่ยากจะคาดเดาจริง ๆ"

อัครมเหสีฉู่ประคองให้เขานั่งลง และเมื่อเห็นว่าเขาได้รับบาดเจ็บ นางจึงรีบให้คนนำกล่องยามา และทำแผลให้เขาด้วยตนเอง

และกล่าวด้วยความสงสัยว่า "เขาต้องทนทุกข์ทรมานมามากอย่างแน่นอน ถึงได้มีอุปนิสัยเช่นนี้ ในเมื่อเขาไม่อยากพูด เช่นนั้นพวกเราก็อย่าบีบบังคับเขาเลย"

ฮวาฉี่หลัวทุบหัวตนเองความรำคาญและกลอกตา "ข้าคิดว่าท่านพี่หน่วนใจดีมากแล้ว แต่ไม่คิดว่าพระองค์จะใจดียิ่งกว่าท่านพี่หน่วนเสียอีก"

อัครมเหสีฉู่เปิดแขนเสื้อของเขาขึ้น และห้ามเลือดที่แขนให้เขา แต่พบว่าแขนของเขามีรอยแผลเป็นจากดาบเต็มไปหมด และยังมีรอยแผลจากมีด รอยแผลไฟไหม้ รอยแผลจากง้าวและอื่น ๆ

บาดแผลเหล่านี้ทั้งเก่าและใหม่ และบางส่วนก็น่าจะเป็นสิบปีแล้ว

นอกจากกุ้ชูหน่วน คนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจ

อัครมเหสีฉู่จึงรีบยกแขนอีกข้างหนึ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว และดึงเสื้อผ้าที่ด้านหลังขึ้น ร่างกายที่ถูกปกคลุมของเขาไปด้วยรอยแผลเป็นเกือบทั้งหมด และไม่สามารถหาจุดที่สมบูรณ์ได้เลย

ฮวาฉี่หลัวปิดปากและพูดด้วยความตกใจว่า "ทำไมถึงมีบาดแผลมากมายเช่นนี้ โอ้สวรรค์......จะต้องเจ็บปวดมากอย่างแน่นอน บางที่ก็เปื่อยเน่า และเขาก็ไม่ทำแผล？"

สีหน้าของเซี่ยวอวี่เซวียนดูไม่ค่อยดีนัก

รอยแผลเป็นบนร่างกายนี้เหมือนกับเยี่ยเฟิงมาก แต่ที่แตกต่างก็คือรอยแผลเป็นส่วนใหญ่ของเขาถูกฟันด้วยอาวุธ

คนผู้นี้น่าจะได้รับการฝึกฝนให้เป็นมือสังหารมาตั้งแต่ยังเด็ก และหลังจากการต่อสู้ คงจะรอดพ้นจากความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงได้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้มากมายขนาดนี้

จักรพรรดิฉู่ตกตะลึง

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าร่างกายของคนคนหนึ่งจะมีคนบาดเจ็บมากมายขนานนี้

อัครมเหสีฉู่กอดเขาและร้องไห้อีกครั้ง

เขาไม่กล้าออกแรงเพราะกลัวจะทำร้ายเขา

ชายผู้นี้ไม่เพียงแต่จะหน้าตาเหมือนเฟิงเอ๋อร์ แต่ยังมีรอยแผลเป็นบนร่างกายมากมายเช่นเดียวกันอีกด้วย

อัครมเหสีฉู่ตรัสว่า "ไม่ว่าก่อนหน้านี้เจ้าจะต้องทนทุกข์ทรมานมามากแค่ไหน ต่อไปขอเพียงแค่มีข้าอยู่ ข้าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต"

นัยน์ตาที่เยือกเย็นของลั่วอิ่งสั่นเครือ และในที่สุดเขาก็เหมือนหุ่นกระบอกแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่อัครมเหสีฉู่อย่างไร้ความรู้สึก

สิ่งที่อยู่ในแววตาของเขาคือนัยน์ตาที่แน่วแน่ของอัครมเหสีฉู่

อัครมเหสีฉู่ซูบผอมและเห็นได้ชัดว่าอ่อนแอ แต่ไม่รู้ว่าทำไมลั่วอิ่งถึงรู้สึกได้ว่า

อัครมเหสีฉู่มีความสามารถที่จะปกป้องเขาได้

จักรพรรดิฉู่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่รอยแผลเป็นทั่วร่างกายของเขาที่ถูกเปิดเผย ก็มากพอที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเขา

ถึงกับ......