บทที่ 65

“ฝ่าบาท เจ๋ออ๋องใส่ร้ายหม่อมฉันเพคะ น้ำผึ้งเพียงแค่เล็กน้อยเช่นนั้นจะดึงดูดผีเสื้อจำนวนมากเช่นนี้ได้อย่างไร? และน้ำผึ้งก็วางอยู่บนโต๊ะผีเสื้อกลับไม่มาอย่าว่าแต่ทาในภาพวาดเลยเพคะ”

"เอ่อ......นี่......" ดูเหมือนว่าจะมีเหตุผลนะ

"ผีเสื้อถูกสิ่งเร้าทำให้ลุ่มหลงถึงได้ถูกดอกไม้ปลอมดึงดูดไปเพื่อที่จะดูดน้ำหวาน"

กู้ชูหน่วนกางมือออกแสดงให้เห็นว่าบริสุทธิ์ “เจ๋ออ๋องกล่าวอยู่ตลอดว่าหม่อมฉันใช้น้ำผึ้งมาโกง เช่นนั้นเจ๋ออ๋องก็ลองอีกครั้งว่าในหมึกที่ทาด้วยน้ำผึ้งจะสามารถดึงดูดผีเสื้อมาได้หรือไม่”

“ใช่ เจ๋ออ๋อง เจ้าลองดูสิ การประลองความรู้ไม่สามารถเลอะเลือนได้” จักรพรรดิเยี่ยทรงสนพระทัยขึ้นยิ่งนัก

กู้ชูหน่วนแขวะจักรพรรดิเยี่ยเป็นหลายพันหลายหมื่นครั้งอยู่ในใจ

คนโง่เขลาผู้นั้นจะถูกเทพแห่งสงครามรังแกหนักหนาเพียงใดถึงได้ต้องการหลอกใช้นางกดเทพแห่งสงครามไว้

ทุกคนต่างเฝ้ามองเจ๋ออ๋องทาน้ำผึ้งลงในหมึกด้วยใจที่สงสัย จากนั้นก็ได้วาดดอกโบตั๋นทีละดอกๆบานสะพรั่งเพื่อดึงดูดผีเสื้อ

หลังจากรอเป็นเวลาพักใหญ่ผีเสื้อแม้แต่ตัวเดียวกลับไม่ได้มาเชยชมเลย

เจ๋ออ๋องไม่ยอมรับความพ่ายแพ้จากนั้นก็เทน้ำผึ้งจำนวนมากลงในหมึกแล้ววาดภาพดอกโบตั๋นใหม่อีกภาพหนึ่ง

กู้ชูหน่วนเห็นเช่นนี้เข้าร่างกายก็ถอยออกห่างให้ไกลจากเจ๋ออ๋อง

ถอยไปพร้อมกันกับนางก็มีเยี่ยเฟิง

กู้ชูหน่วนเลิกคิ้ว

อยู่ดีๆเยี่ยเฟิงถอยหลังด้วยเหตุใด?

หรือว่าเขาคาดเดาสิ่งใดได้?

“ดูเหมือนว่าจะไร้ความเคลื่อนไหว?” ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนบ่นพึมพำขึ้นประโยคหนึ่ง

“ใช่หน่ะสิ รูปดอกโบตั๋นของกู้ชูหน่วนสามารถทำให้ผีเสื้อมากมายหยุดอยู่ เหตุใดบนรูปดอกไม้นับร้อยดอกของเจ๋ออ๋องไม่มีผีเสื้อเลยสักตัว? หรือว่าความเชี่ยวชาญในการวาดภาพของกู้ชูหน่วนดีเลิศเช่นนั้นจริงๆ?”

จักรพรรดิเยี่ยทรงเป็นกังวล เจ๋ออ๋องยิ่งกังวลมากกว่า

แม่สาวอัปลักษณ์ผู้นั้นทำให้เขาอับอายไปทั่ว และครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะต้องกู้หน้าคืนมาให้ได้

ยิ่งเจ๋ออ๋องกังวลมากเท่าใดก็ยิ่งเทน้ำผึ้งมากขึ้นเท่านั้น