ตอนที่ 664
บทที่ 664
October 21, 2026
เมื่อหันไปมองร่างที่สั่นคลอนของเหวินเส่าอี๋อีกครั้ง ภาพการช่วยเหลือซึ่งกันและกันหลายต่อหลายครั้งที่ขั้วโลกเหนือก็หลั่งไหลเข้ามาในความคิดของนาง
กู้ชูหน่วนอยากจะถอนฝ่ามือออกมาเหลือเกิน แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรนางก็ควบคุมร่างกายไม่ได้
แสงสีม่วงเปล่งประกายวาบ
นางเลื่อนระดับจากขั้นกลางระดับสามไปอยู่ชั้นสูงสุดระดับสามทันที
ส่วนเหวินเส่าอี๋ลดจากชั้นสูงสุดระดับสองไปอยู่ขั้นกลางระดับสอง จากนั้นจึงลดไปอยู่ขั้นต้นระดับสอง สุดท้ายก็ลดมาถึงระดับหนึ่ง...
ระดับหนึ่ง...
เหลือเพียงแค่ระดับหนึ่ง...
ถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป เหวินเส่าอี๋จะต้องตกนรกทั้งเป็น
“อ๊า!!”
กู้ชูหน่วนกรีดร้องเสียงดัง ไม่รู้ว่านางเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนและฝืนกระชากมือจนหลุด
อึก!
เหวินเส่าอี๋กระอักเลือด ร่างกายที่งดงามประหนึ่งเทพตกสวรรค์ล้มลงไปกับพื้นอย่างอ่อนแรง
พละกำลังของเขาดูเหมือนจะถูกสูบออกไปจนหมด เขาดูแก่ชราลงไปทันตา พยายามอยู่นานก็ยังพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาไม่ได้
กู้ชูหน่วนไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก นางปิดจุดตันเถียนของตัวเองอย่างทุกข์ทรมาน ยังมีพลังบางอย่างที่ฉีกทึ้งนางอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะฉีกนางให้แยกออกเป็นสองส่วน
“ไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะนายท่าน...”
“อาหน่วน...”
ผู้อาวุโสหกรีบวิ่งมาหา ทันทีที่เห็นร่างสีแดงเพลิงของกู้ชูหน่วน เขาก็รีบประสานฝ่ามือไว้ที่หลังของนางเพื่อช่วยนางปรับพลังลมปราณภายใน
“อย่า!”
กู้ชูหน่วนตะโกนเสียงดังอย่างตกใจ
ทว่าสายไปเสียแล้ว
กำลังภายในของผู้อาวุโสหกหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างต่อเนื่องและไร้การควบคุม
ผู้อาวุโสหกตกใจ แต่พอคิดจะถอนมือออกก็สายเกินไปเสียแล้ว
กู้ชูหน่วนโมโหจนนึกอยากจะด่าพ่อด่าแม่
เขาไม่มีสติหรือยังไง
เดิมทีร่างกายของนางก็ทนรับไม่ไหวอยู่แล้ว แล้วนี่เป็นอะไรถึงมามอบกำลังภายในให้นางอีก คิดจะระเบิดนางให้กระจุยหรืออย่างไร
กู้ชูหน่วนเอ่ยอย่างทรมานว่า “ผู้เฒ่า ท่านจงใจมาลงโทษข้างั้นหรือ”
“เด็กอย่างท่านพูดไร้สาระอะไร ข้ามอบกำลังภายในที่ฝึกฝนอย่างหนักเป็นสิบๆ ปีให้ท่านเปล่าๆ แบบนี้ ยังจะเรียกว่าลงโทษได้อีกรึ”
“ถ้าอยากมอบให้ข้า ช่วยมอบให้อย่างอ่อนโยนกว่านี้มิได้หรือ”
“ทั้งถูกและดีขนาดนี้ ดูเหวินเส่าอี๋ผู้ที่ทั้งน่าสมเพชและน่าชังนั่นสิ ถูกท่านดูดพลังภายในจากชั้นสูงสุดระดับหกจนเหลืออยู่แค่ระดับหนึ่ง”
“ท่านจะเอาแต่บ่นจู้จี้ไปเพื่ออะไร รีบหาวิธีเร็วเข้า ร่างกายของข้าจวนจะระเบิดอยู่แล้ว”
ผู้อาวุโสหกหุบยิ้มและเอ่ยอย่างเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “ข้าจะสอนวิธีการใช้พลังภายในให้ท่าน ท่านลองดูว่าจะถอนฝ่ามือออกได้หรือไม่”
ผู้อาวุโสหกขยับริมฝีปากและสอนเคล็ดลับของเผ่าหยกให้นาง
กู้ชูหน่วนส่ายศีรษะอย่างเจ็บปวด “ไม่ได้ ข้าทำใจให้สงบไม่ได้ ข้าทรมานเกินไป เรียนรู้ไม่ได้ ท่านถอนฝ่ามือออกไปเลยมิได้รึ”
“ข้า...ข้าก็ถอนออกไม่ได้”
“ท่านเป็นผู้อาวุโสมิใช่หรือ แค่นี้ก็ทำไม่ได้หรืออย่างไร”
“ใครบอกว่าเป็นผู้อาวุโสแล้วต้องทำได้...แล้วเมื่อครู่ท่านดึงออกอย่างไร ลองใหม่อีกทีซี่”
“มะ...ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ทำได้อย่างไร ดูเหมือนจะมีพลังปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข้าจึงถอนมือออกมาได้”
“เช่นนั้นท่านก็ลองระเบิดพลังนั่นอีกครั้ง”
ปอยผมของกู้ชูหน่วนตกลงมา
นางเองก็อยากทำ แต่มันสำคัญที่ว่านางระเบิดพลังออกมาไม่ได้
“อ๊า!!”
ใบหน้ากู้ชูหน่วนบิดเบี้ยว
ในช่วงเวลาอันแสนสั้นนั้น อยู่ๆ นางก็ทะลวงระดับสี่ได้สำเร็จ
ชั่วขณะนั้นสวีหู่และคนอื่นๆ ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเศร้าใจดี
พวกเขาควรจะดีใจที่พลังของนายท่านพัฒนาขึ้นเร็วมากในชั่วระยะเวลาสั้นๆ
แต่...
แต่นายท่านทรมานเหลือเกิน
นอกจากนั้นยังเป็นการดูดพลังอันมากล้นมาจากผู้อาวุโสหก...
เปลี่ยนเป็นดูดพลังมาจากไอ้พวกหมาพันธุ์ผสมอย่างเผ่าเพลิงฟ้ามิได้รึ
“ข้าจะไปตามผู้อาวุโสเจ็ดมาเอง”
เสี่ยวลู่หายวับไปในชั่วพริบตา
เหวินเส่าอี๋หันไปมองกู้ชูหน่วนอย่างอ่อนแรงและเกิดความรู้สึกขมขื่นภายในใจ เขาไม่เพียงแต่กังวลแทนกู้ชูหน่วน แต่ยังเศร้าใจแทนตัวเองอีกด้วย
เขาแทบจะสูญเสียพลังทั้งหมด
กลายเป็นเพียงเศษไม้โดยสมบูรณ์
มีพลังปราณแท้สองอย่างอาละวาดอยู่ภายในตัวของกู้ชูหน่วนตลอดเวลาราวกับอยากจะระเบิดร่างของนาง
นางเจ็บปวดจนแม้แต่จะหายใจก็ยังลำบาก ใบหน้าที่งดงามเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน บิดเบี้ยวราวกับถูกบดด้วยเครื่องบดจนผิดรูป
ร่างกายของนางใกล้จะถึงขีดจำกัด หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่เพียงแต่วรยุทธของผู้อาวุโสหกจะถูกสูบออกมาจนหมด แต่นางจะตายเพราะพลังปราณของตนเองด้วย
เมื่อนึกถึงภาระอันหนักอึ้ง กู้ชูหน่วนจึงพยายามสงบสติอารมณ์และเรียนรู้วิธีที่ผู้อาวุโสหกสอน