บทที่ 669

"ข้าต้องการทั้งไข่มุกมังกรและพวกเขา" ความโกรธพุ่งออกมาจากนัยน์ตาของผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮย

"นางมีความรู้เรื่องพิษอย่างลึกซึ้ง และรองหัวหน้าเผ่าซือคงก็รู้ดี หากนางตาย เช่นนั้นก็ไม่มีใครสามารถถอนพิษของข้าได้ เผ่าหยกได้ไข่มุกไปหกเม็ดแล้ว หากพวกเขาได้ไข่มุกมังกรเม็ดสุดท้ายไป เช่นนั้นเผ่าหยกก็จะกลายเป็นเสี้ยนหนามที่ใหญ่ที่สุดของเผ่าเพลิงฟ้า

เหวินเส่าอี๋เป็นคนสุขุมมาแต่ไหนแต่ไร และไม่ใช่คนที่กลัวตาย

แต่วันนี้เขาพูดกับพวกเขาเช่นนี้

หรือว่าเรื่องต่าง ๆ จะไกลเกินกว่าที่พวกเขาคิดไว้？

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ซีดขาวและร่างกายที่สั่นเทาของเหวินเส่าอี๋ พิษที่ข้อมือของเขาเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นหรือได้ยินมาก่อน

หลังจากครุ่นคิดอยู่หลายครั้ง ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสองก็ต้องทบทวนอีกครั้งว่าจะเก็บกู้ชูหน่วนไว้หรือไม่

กู้ชูหน่วนก็ไม่เข้าใจ มีตาแก่ตายยากทั้งสองคนนี้อยู่ ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่เหวินเส่าอี๋จะจัดการพวกเขา

เขาช่วยนางเพราะมีจุดประสงค์อะไรกันแน่？

หรือว่าช่วยนางด้วยความบริสุทธิ์ใจ？

เขาเป็นนายน้อยของเผ่าเพลิงฟ้า จะไม่คำนึงถึงผลประโยชน์ของเผ่าได้อย่างไร？

แม้ว่าจะไม่เข้าใจ แต่กู้ชูหน่วนก็ยังคงกล่าวว่า "วรยุทธของข้าเพียงแค่ระดับสี่เท่านั้น แต่พวกท่านล้วนมีวรยุทธขั้นสูงสุดระดับหก หากต้องการจะฆ่าข้า ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ แต่เหวินเส่าอี๋มีเพียงชีวิตเดียว และอีกอย่างไข่มุกมังกรเม็ดที่เจ็ดก็มีเพียงเม็ดเดียว พวกท่านค่อย ๆ คิดทบทวนดูให้ดีเถอะ ว่าชีวิตของข้ามีค่ามากกว่าไข่มุกมังกรหรือไม่？"

"ปล่อยพวกเขาไป" ผู้อาวุโสสูงสุดเสวี่ยเย่กล่าวอย่างเย็นชา

"ฝนตกหนักเช่นนี้ พวกเขาจะไปได้อย่างไร？หากพวกเขาล้ม แล้วจะฆ่าตายอยู่ที่นี่หรือ？ หรือหากพายุฝนแรงขึ้นกว่านี้ แล้วร่มของพวกเขาปลิวไปจะทำอย่างไร？"

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยโบกมือขวา พายุฝนก็หยุดลงในทันที และเมฆดำบนท้องฟ้าก็ลอยออกไป ท้องฟ้ากลับมาสว่างอีกครั้ง

กู้ชูหน่วนขยิบตาให้เสี่ยวลู่และเจี้ยงเสวี่ย "พาเยี่ยจิ่งหานไปให้ไกลที่สุด ยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี"

"นายท่าน......"

"พระชายา......"

"นี่เป็นคำสั่ง เร็วเข้า......"

กู้ชูหน่วนไม่อาจชักช้าได้

วรยุทธของตาแก่ตายยากทั้งสองคนนี้สูงส่ง ถูกนางหลอกเช่นนี้

ยากที่จะรับรองได้ว่าจะไม่ตอบโต้ หากตอบโต้ พวกเขาทั้งหมดก็คงจะหนีไม่พ้น

"พระชายา หากนายท่านฟื้นขึ้นมา แล้วรู้ว่าผู้น้อยพาแค่เขาจากไป และไม่ได้ปกป้องท่าน นายท่านไม่มีทางให้อภัยผู้น้อยอย่างแน่นอน"

"เช่นนั้นเจ้าหมายความว่า ต้องการจะผลักเยี่ยจิ่งหานกลับเข้าไปในกองไฟงั้นหรือ？"

"ผู้น้อยไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ผู้น้อยเพียง......"

"เอาล่ะ มั่วชักช้าอะไรอยู่ รีบไปเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าจะโกรธแล้ว"

กู้ชูหน่วนให้ขยิบตาให้เสี่ยวลู่อีกครั้ง

เสี่ยวลู่เข้าใจ จากนั้นก็ดึงเจี้ยงเสวี่ยและพาเยี่ยจิ่งหานออกไปอย่างรวดเร็ว "ไปกันเถอะ นายท่านกล่าวเช่นนี้ นางย่อมมีเหตุผลของตัวเอง"

เจี้ยงเสวี่ยกัดฟันและรีบแบกเยี่ยจิ่งหานตะบึงจากไป

หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว ในป่าก็มีเพียงกู้ชูหน่วน หวินเส่าอี๋ และผู้อาวุโสสูงสุดสองคนของเผ่าเพลิงฟ้า

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยกล่าวว่า "ไข่มุกมังกรกับยาถอนพิษล่ะ ควรจะมอบออกมาได้แล้ว"

"จะรีบร้อนไปไหน พวกเขาเดินช้าและยังพาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไปด้วย ให้พวกเขาจากไปไกลสักหน่อยเถิด"

"พวกเขาจากไปนานเป็นเวลาครึ่งก้านธูปแล้ว"

"วิชาตัวเบาของพวกท่านสูงส่งขนาดนั้น เวลาเพียงแค่ครึ่งก้านธูป ไม่นานพวกท่านก็ตามไปทันแล้ว"

"เจ้าจงใจถ่วงเวลาใช่หรือไม่？"

เดิมทีผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสองไม่ต้องการเร่งรัดนาง แต่เมื่อพวกเขาไม่เร่งรัด นางก็นั่งไขว้ขา นอนฮัมเพลงอยู่บนต้นไม้ใหญ่ และหลับตาพักผ่อนอย่างสบายใจ โดยไม่สนใจพวกเขา ราวกับมาเที่ยวพักผ่อน

"สองก้านธูปแล้ว ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม หากเจ้าไม่ส่งไข่มุกมังกรและยาถอนพิษออกมา ข้ารับรองได้ว่าจะทำให้เจ้าอยู่มิสู้ตายไปเสียดีกว่า"

เหวินเส่าอี๋ขมวดคิ้ว

นานขนาดนี้แล้ว ทำไมลูกน้องของกู้ชูหน่วนถึงยังไม่ได้มาสมทบอีก

หากรอให้ผู้อาวุโสสูงสุดลงมือ นางคงจะไม่มีชีวิตรอด

กู้ชูหน่วนรู้ดีว่าการรอมานานกว่าหนึ่งชั่วยามนั้น เกินขีดความอดทนของผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสองแห่งเผ่าเพลิงฟ้าแล้ว หากยั้งถ่วงเวลาต่อไป จะไม่เป็นผลดีกับนาง