ตอนที่ 677
บทที่ 677
October 21, 2026
ลูกศิษย์คนอื่นๆต่างทยอยคุกเข่าลง และกล่าวอย่างพร้อมเพรียงกันขึ้นว่า“ขอหัวหน้าเผ่าได้โปรดเพิกถอนคำสั่งด้วย”
ครั้งนี้แม้แต่ผู้อาวุโสไป๋เฉ่ายังไม่ยืนอยู่ฝั่งนางเลย แถมยังกล่าวเกลี้ยกล่อมว่า“อาหน่วน เอาเยี่ยจิ่งหานเข้ามาในเผ่าหยกมันไม่ใช่การกระทำที่ดี หากเขาเข้ามาที่เผ่าหยก คนในเผ่าไม่มีทางปล่อยเขาไป พอถึงเวลานั้นทำได้เพียงทำร้ายเขา”
“พวกท่านแต่ละคนบอกไม่ให้พาเข้า อย่างนั้นก็จะต้องให้ข้าทราบรู้ถึงสาเหตุด้วยใช่หรือไม่?”
“เรื่องนี้พูดแล้วยืดยาว รอกลับไปในเผ่าพวกเราค่อยคุยกัน”
“เช่นนั้นก็พูดอย่างกระชับเลย พวกเขาไม่เข้าเผ่าหยก ข้าก็ไม่กลับไป”
“เอ่อ……”
ทุกคนเงียบ อยากจะกล่าวพูดอะไรบางอย่าง ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน
สุดท้ายหลังจากที่ผู้อาวุโสไป๋เฉ่ากับผู้อาวุโสเก้าได้ปรึกษาหารือกันแล้ว ต่างพากันถอยหนึ่งก้าว
“เอาอย่างนี้นะ นอกจากเยี่ยจิ่งหานกับเจี้ยงเสวี่ย ยกเว้นจอมมารให้เขาเข้าไปในเผ่าหยกได้”
พอจอมมารได้ยินถึงกับใจชื้นขึ้นมาทันที ยกคางผงกใส่กู้ชูหน่วนด้วยความลำพองใจ
นับว่าเขาโชคดี เมื่อก่อนทำร้ายท่านพี่หญิงบาดเจ็บหนักแทบจะตายดิ้น ผู้อาวุโสเผ่าหยกเหล่านี้ก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับเขา
ดูเหมือนว่าในอนาคตเขาจะต้องเคารพผู้อาวุโสเหล่านี้สักหน่อยแล้ว
“ท่านปู่ไป๋เฉ๋า ท่านปู่เก้า พวกท่านรู้นิสัยของข้าดี หากไม่ให้เหตุผลที่เหมาะสม ข้าไม่มีทางที่จะละทิ้งพวกเขาได้”
ผู้อาวุโสไป๋เฉ๋ากัดฟันกรอดกล่าวว่า“เช่นนั้นก็ให้เจี้ยงเสวี่ยเข้าได้ ส่วนเยี่ยจิ่งหานไม่ว่าจะกล่าวพูดอะไรก็ไม่ให้เข้าไป”
ลูกศิษย์คนหนึ่งรีบร้อนเข้ามารายงาน“หัวหน้าเผ่า ผู้อาวุโส ที่สระบัวมีแขกมาเยือนสี่คน ดูการแต่งตัวแล้วเป็นคนของเผ่าเพลิงฟ้า อีกทั้งวรยุทธ์ไม่เลวเลยทีเดียว”
พอได้ฟัง ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นล้วนคาดเดาออก
เป็นผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสี่ของเผ่าเพลิงฟ้าเป็นแน่แท้
พวกเขาทำลายเขตอาคมแรกแล้วจริงๆและได้ไล่ล่ามาที่นี่
“ไอ้แก่ทั้งสี่ที่ตายยากนี้ ทำร้ายคนเผ่าหยกของพวกเรามากมาย ครั้งนี้ข้าจะทำให้พวกมันมาแล้วกลับไปไม่ได้”
ไป๋เฉ่าดึงผู้อาวุโสเก้าไว้ แล้วกล่าวตำหนิว่า“แก้คำสาปโลหิตสำคัญ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะเป็นหรือตาย สระบัวแห่งนี้อาจจะไม่สามารถรับพวกเขาได้ พวกเรารีบกลับไปคิดวิธีปิดกั้นเขตอาคมทางเข้าที่สองเถอะ หลีกเลี่ยงการที่พวกเขาจะหาเจอ”
ผู้อาวุโสเก้าทั้งโมโหทั้งเกลียดชัง
ไม่ง่ายที่จะมีโอกาสดีๆ แต่ทว่าไร้หนทางที่จะสังหารพวกเขาได้ น่าหงุดหงิดจริงๆ
แต่ไป๋เฉ่าพูดก็ถูก หากพวกเขาแค่คนเดียวก็ไม่มีอะไรที่น่ากลัว สระบัวสามารถรับมือได้
แต่พวกเขามากันสี่คน
ความแข็งแกร่งนี้ คนธรรมดาจะรับมือได้ที่ไหนกัน
คนในเผ่าจำนวนมากออกไปแล้ว ตอนนี้ยอดฝีมือในเผ่าเหลือไม่มาก
ทุกคนต่างอยากกลับไปอย่างรวดเร็วทันใจ แต่กู้ชูหน่วนกับเจี้ยงเสวี่ยไม่เคลื่อนไหวเลย
ไป๋เฉ่ากระทืบเท้าอย่างรีบร้อนกล่าวขึ้นมาว่า“อาหน่วน ท่านคือหัวหน้าเผ่าหยก เวลานี้ท่านไม่สามารถเลอะเทอะได้แล้วนะ”
“ท่านเห็นข้าตั้งแต่เล็กจนโต หรือว่านิสัยข้าเป็นอย่างไร ท่านไม่รู้หรือ?ความเป็นจริงแล้วเพราะเหตุใดพวกท่านถึงเกลียดชังเยี่ยจิ่งหาน?”
“ยังจะเพราะเหตุใดเล่า ผู้ใดให้เขามีแม่ที่น่าขยะแขยงอย่างนั้นล่ะ”
“ท่านหมายถึงพระสนมอวี้หรือ?แต่ข้าก็เป็นลูกสาวของพระสนมอวี้มิใช่หรือไร?”
“อาหน่วน เรื่องนี้พูดแล้วมันยาว…..”
“ท่านพูดคำว่าพูดแล้วเรื่องมันยาวให้น้อยหน่อยนะ ไม่ก็พูดมาให้กระชับ ไม่ก็ให้เยี่ยจิ่งหานเข้าไป ไม่อย่างนั้น พวกท่านเอาไข่มุกมังกรกลับกันเองเถิด”
“ท่าน….ท่านคิดยั่วโมโหพวกข้าหรือ?”
“พวกท่านเรียกข้าว่าหัวหน้าเผ่า หรือว่าข้าที่เป็นหัวหน้าเผ่าอย่างสง่างาม แม้แต่สิทธิที่จะเอาคนหนึ่งกลับเผ่าด้วยก็ไม่มีหรือ?หรือที่พวกท่านดีกับข้า เพียงเพราะให้ข้าหลอมรวบรวมไข่มุกมังกร แก้คำสาปโลหิต?”
“อาหน่วน ท่านพูดทำร้ายจิตใจคนเกินไปแล้ว คนในเผ่าปฏิบัติต่อท่านอย่างไร หรือว่าท่านเองยังรับรู้ไม่ได้หรือ?”