บทที่ 687

นอกจากรอยแส้แล้ว ยังมีรอยแผลไฟลวกจำนวนมากบนร่างกายของเขา

ผิวพรรณอันขาวผ่องถูกไฟลวก และเนื้อหนังในบางจุดก็ยังถูกถลกออก เห็นแล้วก็น่าสยดสยอง

อินเอ๋อร์ตกใจ

"ทำไมถึงมีแผลไฟลวกมากมายขนาดนี้ ใครเอาเหล็กร้อนมานาบเจ้า"

นัยน์ตาอันเยือกเย็นของกู้ชูหน่วนดูน่ากลัว

เขามีบาดแผลทั่วทั้งร่างกาย นางไม่รู้ว่าจะเริ่มลงมืออย่างไร จึงทำได้เพียงนำน้ำสะอาดมาทำความสะอาดแผล ทายา และพันผ้าพันแผล

ตอนที่ช่วยทำแผลให้เขา นางรู้สึกได้ว่าร่างกายของเหวินเส่าอี๋สั่นสะท้าน น่าจะเป็นเพราะรู้สึกเจ็บปวด

แต่ใบหน้าของเขาไม่มีการแสดงออกใด ๆ เขาเพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่น หากไม่ใช่เพราะร่างกายของเขาสั่นสะท้านจนเผยให้เห็นความคิด เกรงว่านางคงจะคิดว่าเหวินเส่าอี๋เจ็บปวดมากเสียจนไม่กลัวความเจ็บปวดใด ๆ

"หากไม่ทำความสะอาดบาดแผล บริเวณที่เน่าเปื่อยก็จะลุกลาม ถึงตอนนั้นยากที่จะรักษา หากเจ้าเจ็บก็ร้องออกมาเถอะ ไม่มีใครหัวเราะเยาะเจ้าหรอก"

นางกล่าวเบา ๆ และอ่อนโยน เหมือนกับการเคลื่อนไหวของนาง

เหวินเส่าอี๋มองดูกู้ชูหน่วนที่ช่วยทำแผลให้เขาอย่างตั้งใจ

นางใจจดใจจ่อ ทุกการเคลื่อนไหวของมือนางอ่อนโยนและพิถีพิถัน ราวกับว่านางกำลังถือของล้ำค่าที่สุดในโลก และกลัวว่าหากทำแรงเกินไป จะทำให้ของล้ำค่านั้นเสียหาย

เนื่องจากหันหน้าไปด้านข้าง เหวินเส่าอี๋จึงไม่เห็นใบหน้าเต็ม ๆ ของนางได้ เและเห็นเพียงแค่ขนตายาว ๆ ของนางเท่านั้น ซึ่งด้านล่างขนตา เป็นนัยน์ตาที่รู้สึกสงสาร

นาง......

รู้สึกสงสารเขางั้นหรือ？

หรือว่าเห็นอกเห็นใจเขา？

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เหวินเส่าอี๋ก็รู้สึกอบอุ่นในใจ เพราะเขารู้สึกว่ากู้ชูหน่วนเป็นห่วงเขา

ดูเหมือนว่าความเจ็บปวดของเขาจะหายไปในทันที เหวินเส่าอี๋ให้นางใส่ยาและพันแผลให้เขา

"คิดอะไรอยู่ ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ？"

กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

บาดเจ็บสาหัสมากเช่นนี้ยังจะใจลอยอีก

ดูเหมือนว่าจะยังเจ็บปวดไม่พอ

"อะไรนะ？" เหวินเส้าอี๋ถาม

"พันแผลเสร็จแล้ว ควรจะเปลี่ยนมือได้แล้ว ยกมือขึ้น"

เหวินเส่าอี๋พยายามที่จะยกมือขวาขึ้น แต่ก็ยกไม่ขึ้น กู้ชูหน่วนดึงมือขวาของเหวินเส่าอี๋ เขาอ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวด

"มือขวาของเจ้าหัก ถูกผู้อื่นทุบตีจนหักหรือ？"

"อืม"

"โชคดีที่ไม่ได้รุนแรงมากนัก เจ็บหน่อยนะ ข้าจะช่วยต่อกระดูกให้เจ้า"

เหวินเส่าอี๋ยังไม่ทันได้ตอบ กู้ชูหน่วนก็ช่วยต่อกระดูกให้เขาแล้ว

"อ้า......"

เหวินเส่าอี๋ขมวดคิ้ว

หญิงผู้นี้เขาเพิ่งจะชมว่านางอ่อนโยนอยู่เมื่อครู่ แต่ในเวลานี้นางกลับเผยธาตุแท้ออกมาแล้ว

"เฮ้อ แผลเล็ก ๆ ที่เหลือ เจ้าทำเองเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว"

กู้ชูหน่วนวางยาไว้ข้างหน้าเขา แล้วสั่งให้อินเอ๋อร์ไปหาเสื้อผ้ามาให้เขาเปลี่ยน เสื้อผ้าที่เขาใส่อยู่ไม่สามารถใส่ได้อีก มันขาดรุ่งริ่งจนจะกลายเป็นผ้าขี้ริ้วอยู่แล้ว

อินเอ๋อร์ตอบกลับว่า "แล้วจะไปเอาเสื้อผ้ามาจากที่ไหน？หากรู้ว่าเอาเสื้อผ้ามาให้เขาใส่ คงจะไม่มีใครเต็มใจ และเขาก็ใส่เสื้อผ้าของข้าไม่ได้"

"ไปยืมท่านพี่เฉินเฟย แล้วบอกท่านพี่เฉินเฟยว่าข้าให้มายืม เขาต้องให้ยืมอย่างแน่นอน"

"อ้อ.....เจ้าค่ะ......"

กู้ชูหน่วนและเหวินเส่าอี๋พิงกำแพงอยู่ข้าง ๆ กัน จากนั้นก็ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ "ดูเหมือนว่านายน้อยเผ่าเพลิงฟ้าก็ไม่ค่อยเท่าไหร่？"

"เหมือนกันนั่นแหละ หัวหน้าเผ่าหยกก็ไม่ค่อยเท่าไหร่？"

แม้กระทั่งตอนนี้ เหวินเส่าอี๋ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านางเป็นหัวหน้าเผ่าหยก

ทั้งสองคนยิ้มให้กัน