บทที่ 696

"ท่านปู่ ท่านก็ต้องปกป้องท่านพี่หน่วนให้ดี ๆ ชีวิตของท่านพี่หน่วนช่างยากลำบากเหลือเกิน......"

"ตกลง ขอเพียงแค่เจ้าไม่เป็นอะไร ปู่ยอมรับปากเจ้าทุกอย่าง"

อินเอ๋อร์น้ำตาไหลริน นางกวาดสายตามองไปยังผู้คนที่ฆ่าฟันกันเองอยู่ข้างนอก จากนั้นก็มองไปที่ไป๋เฉ่าและกู้ชูหน่วนอย่างอาลัยอาวรณ์ นางยิ้มมุมปากและทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ก่อนที่จะจากโลกนี้ไป

"ข้าจะไปหาท่านพ่อท่านแม่ของข้าแล้ว พวกเขากำลังเรียกหาข้า......"

"อินเอ๋อร์......หลานสาวของข้า......"

ไป๋เฉ่ากอดหลานสาวของเขาไว้แน่น น้ำตาของเขาหยดลงบนใบหน้าของอินเอ๋อร์ เมื่อเห็นกู้ชูหน่วนและเหวินเส่าอี๋ เขาก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้

กู้ชูหน่วนยืนขึ้นอย่างโซซัดโซเซ และมองไปที่เหวินเส่าอี๋ ความสัมพันธ์เพิ่งจะคลี่คลายลงได้ไม่นาน คำสาปโลหิตของเผ่าหยกก็สำแดงฤทธิ์อย่างรุนแรง และอินเอ๋อร์ก็ตายอย่างน่าเวทนา

กู้ชูหน่วนดึงเหวินเส่าอี๋ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสขึ้นมา และให้เขามองดูเหตุการณ์นองเลือดข้างนอก และกล่าวแต่ละคำออกมาอย่างไร้ความปรานี

"เห็นแล้วหรือไม่ นี่เป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเผ่าเพลิงฟ้า？เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นทุกเดือน และบางครั้งก็เกิดขึ้นหลายครั้ง"

เหวินเสาอี๋หลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

เมื่อกู้ชูหน่วนปล่อยมือ ร่างกายของเขาก็ลื่นไหลลงอย่างอ่อนแรง

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็เห็นว่ากู้ชูหน่วนเข้าไปในสนามรบแล้ว นางสั่งให้คนต่างเผ่าแยกชายหญิง และให้คนกลุ่มหนึ่งรักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส

เป็นเวลาครึ่งคืน เผ่าหยกนองเลือด และมีเสียงร้องโหยหวนระงม

หลังจากถูกแยกแล้ว พวกผู้ชายที่เสียสติเริ่มฆ่าฟันกันอีกครั้ง กู้ชูหน่วนให้พวกเขาแต่ละคนแยกกันและขังไว้ในกรงเหล็ก

เหวินเส่าอี๋นั่งไขว่ห้าง และหยิบฉินหิมะออกมาจากวงแหวนอวกาศ และวางนิ้วที่อ่อนนุ่มเหมือนไม่มีกระดูกทั้งสิบลงบนสายฉิน

"เจิ้ง......"

เสียงฉินดังขึ้น และไพเราะเสนาะหูราวกับเสียงน้ำไหล ทำให้จิตใจที่เศร้าหมองของผู้คนในเผ่าหยกสงบลง

เพลงนี้ชื่อเพลงความสุข

ใครก็ตามที่ได้ยินเพลงนี้ ไม่ว่าจะบ้าคลั่งมากแค่ไหน พวกเขาก็จะค่อย ๆ สงบลง

จุดเริ่มต้นของเหวินเส่าอี๋เป็นสิ่งที่ดี และพยายามที่จะฟื้นฟูจิตใจของพวกเขา

ท่วงทำนองนี้ค่อนข้างได้ผล ผู้คนที่หุนหันพลันแล่นค่อย ๆ สงบลง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเหวินเส่าอี๋บรรเลงเพลงแห่งความสุขไปได้ครึ่งเพลง เขาก็กระอักเลือดออกมา ผลที่ตามมาคือความล้มเหลว และผู้คนก็กลับมาบ้าคลั่งอีกครั้ง

เหวินเส่าอี๋มือสั่นไม่หยุด และหายใจลำบากอยู่นาน

เขาต้องสูญเสียกำลังภายในอย่างมากในการบรรเลงเพลงนี้

หากเป็นเมื่อก่อน เขาสามารถบรรเลงเพลงได้จนจบ

แต่ในตอนนี้......วรยุทธของเขาเกือบจะหมดไป และไม่สามารถบรรเลงเพลงนี้ได้ จึงย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง

เหวินเส่าอี๋ยังไม่ทันจะได้ผ่อนคลาย ไอสังหารอันทรงพลังก็ปรากฏขึ้นในทันที

นัยน์ตาของเหวินเส่าอี๋เคลื่อนไหว และด้วยสัญชาตญาณที่ว่องไว เขากลิ้งลงไปบนพื้น และหลบไอสังหารนั้น

"ตูมตาม......"

พื้นดินแตกเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ และหลุมนั้นก็ยังเต็มไปด้วยควัน

สีหน้าของเหวินเส่าอี๋เปลี่ยนไป และดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้น

เมื่อเงยหน้าขึ้นไป เขาก็เห็นว่าคนที่จะฆ่าเขาไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเยี่ยจิ่งหาน

เพียงแต่เยี่ยจิ่งหานตาแดงก่ำเช่นเดียวกับคนในเผ่าหยก เขาไม่รู้ตัว ไม่ว่าเห็นใครก็จะฆ่า

นัยน์ตาที่กระหายเลือดของเยี่ยจิ่งหานจ้องไปที่เขา ราวกับว่าเขาเป็นคนที่ตายไปแล้ว

นี่.....ต้องการจะฆ่าเขางั้นหรือ？

เยี่ยจิ่งหานเป็นเหมือนปีศาจที่เพิ่งคลานออกมาจากนรก มีกลิ่นอายที่เย็นยะเยือกและน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายของเขา

คำสาปโลหิตของเขาสำแดงฤทธิ์แล้ว เขาเสียสติเช่นเดียวกันกับคนอื่น ๆ ในเผ่า และมีพละกำลังที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

เยี่ยจิ่งหานถูกกู้ชูหน่วนดูดวรยุทธไปไม่น้อย ด้วยเหตุนี้แม้ว่าเขาจะอยู่ในระดับต้น ๆ ของใต้หล้า แต่ในตอนนี้เป็นเพราะคำสาปโลหิต ความแข็งแกร่งของเขาจึงเกือบจะกล่าวได้ว่าอยู่ในขั้นสูงสุด

คนหนึ่งวรยุทธระดับหก คนหนึ่งวรยุทธระดับหนึ่ง

ไม่ว่าจะสู้อย่างไร เขาก็ต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นที่เท้าของเขายังมีโซ่ตรวน

เหวินเส่าอี๋ก้าวถอยหลังไป และพยายามคิดหาวิธีที่หลบกระบวนท่าสังหารของเขา

บ้านของเขาค่อนข้างใหญ่ เขาไม่สามารถหลบหลีกได้ และไม่รู้ว่าจะรอดพ้นจากกระบวนท่าของเขาไปได้อย่างไร