บทที่ 703

แม้ว่าเขาต้องคลาน เขาก็ไม่ยอมให้เหวินเส่าอี๋ฉวยโอกาสนี้ไปได้

เมื่อคิดได้เช่นนี้ จอมมารจึงยอมคลาน

ผู้อาวุโสที่อยู่ข้างๆ ต่างพากันตกตะลึง

ใครเป็นคนบอกพวกเขาว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่จอมมาร?

เป็นถึงจอมมารผู้นำแห่งเผ่าปีศาจ แต่กลับเหมือนดังสุนัขไม่มีผิด คืบคลานไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก

นี่ นี่ นี่......

หากเรื่องนี้ไม่ได้เกิดต่อหน้าพวกเขา พวกเขาไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน

ไม่แปลกใจเลยว่าที่หัวหน้าเผ่าของพวกเขาเรียกเขาว่าเจ้าหมาน้อย

แม้แต่ท่าทางการคลานในวันนี้ก็ยังเหมือนกับเจ้าหมาน้อยจริงๆ

ผู้อาวุโสหกกลืนน้ำลายและกล่าวด้วยความตกใจ "ผู้อาวุโสสูง ไม่เช่นนั้นเราก็คลานไปด้วยเช่นกัน พวกเขาจะได้ไม่ทำอะไรบ้าๆ"

ผู้อาวุโสสูงและผู้อาวุโสสองต่างพากันจ้องมองไปยังผู้อาวุโสหก

หากต้องการคลาน เขาก็คลานเองสิ

พวกเขาต่างอายุปูนนี้แล้ว อีกทั้งภายนอกยังมีลูกศิษย์ของเผ่าหยกอยู่เป็นจำนวนมาก หากต้องคลานออกไปจริง เช่นนั้นแล้วพวกเขาคงไม่เสียหน้าแย่หรือ?

จอมมารยอมเสียหน้ายอมเสียเกียรติ แต่พวกเขาไม่ยอมเสียหน้าเด็ดขาด

จะพูดไปแล้ว เหวินเส่าอี๋ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ การต่อสู้ความสามารถของเขาในตอนนี้ เขาจะสามารถทำอะไรหัวหน้าเผ่าได้อย่างนั้นหรือ?

ส่วนจอมมาร เขายิ่งไม่มีทางทำเรื่องอะไรที่เป็นอันตรายต่อหัวหน้าเผ่าอย่างแน่นอน

ผู้อาวุโสหกหมดหนทางและจ้องมองไปยังฮวาฉี่หลัว

"แม่นางฮวาฉี่หลัว ไม่เช่นนั้นเราสองคนคลานไปด้วยกันดีหรือไม่?"

"เอ่อ......คงไม่ดีกระมัง......คลานไปเหมือนสุนัขคงน่าอับอายขายหน้าแย่ หากถูกพูดออกไป ใครจะกล้ามาขอข้าแต่งงานอีก?"

"จอมมารมีสถานะสูงส่งเขายังกล้าคลานเลย เช่นนั้นแล้วเราจะกลัวอะไร?"

"เอ่อ......ดูเหมือนว่าจะใช่" ฮวาฉี่หลัวกัดฟัน เมื่อนึกถึงการเสียสละ "เพื่อท่านพี่หน่วนและท่านพี่ไป๋จิ่น ก็ได้ คลานก็คลาน ข้าจะคลานออกไป"

ทั้งสองทำการคลานออกไป

ทั้งสองคลานออกไปอย่างเพียรพยายาม ยิ่งคลานก็ยิ่งช่ำชอง

ผู้อาวุโสของเผ่าหยกคนอื่นๆ ทั้งฟื้นคืนพลังความสามารถและจ้องมองพวกเขาอย่างตกตะลึง

"เร็วเข้า ไล่ตามจอมมารให้ทัน" ผู้อาวุโสหกตะโกนไม่หยุด

ฮวาฉี่หลัวพยายามอย่างสุดความสามารถและกัดฟันคลานออกไปจนแทบจะเหนื่อยตาย

นางบ่นพึมพำ "เหตุใดท่านไม่คลานต่อไปล่ะ?"

"เอ่อ......ข้าคิดไปแล้ว ข้าเป็นถึงผู้อาวุโสหกของเผ่าหยก หากต้องคลานเป็นหมาออกไปเช่นนี้ ดูเหมือนจะค่อนข้างแย่เล็กน้อย ไม่เช่นนั้นเจ้าคลานออกไปก่อน ประเดี๋ยวข้าจะตามออกไป"

ฮวาฉี่หลัวโมโหอย่างมากและอดไม่ได้ที่จะโยนมีดบินฉี่หลัวออกไป

"ท่านหลอกข้าอย่างนั้นหรือ?"

"ข้าจะกล้าหลอกเจ้าได้อย่างไร ก็ข้า......ข้าก็ไม่อยากเสียหน้านี่......."

"ท่านไม่ยอมขายหน้า แต่ข้ายอมอย่างนั้นหรือ?"

"เจ้าอายุยังน้อย ขายหน้าเล็กน้อยคงไม่เป็นไรกระมัง ข้าอายุปูนนี้แล้ว หาก......เช่นนั้นก็เป็นเรื่องลำบากใจเกินไป"

"ท่านจะคลานไม่คลาน หากไม่คลาน รอให้พลังของข้าฟื้นกลับมา เช่นนั้นแล้วรอว่าข้าจะจัดการหนวดเคราของท่านอย่างไร"

ผู้อาวุโสหกส่ายหน้าอย่างแรง

เขายิ่งคิดก็ยิ่งแปลกใจ

ผู้อาวุโสจำนวนมากต่างไม่ยอมคลาน มีเขาคลานเพียงคนเดียว แม้ว่าโดยปกติแล้วเขาจะเป็นคนกล้าไม่อายใคร แต่ก็ไม่สมควรทำตัวเองให้เสื่อมเสียชื่อเสียงเช่นนี้

ผู้อาวุโสหกคิดไม่ถึงเลยว่า ฮวาฉี่หลัวกลับไปปฏิเสธและจูงมือของเขาพากันคลานออกไป

"เฮ้ๆ เจ้าทำอะไรน่ะ เจ้ามีพลังเยอะมากเช่นนี้ เหตุใดเจ้าถึงไม่รีบไปเขตหวงห้าม เจ้ามาจูงข้าทำไมกัน?"

ฮวาฉี่หลัวจะมีเรี่ยวแรงพละกำลังที่ไหนกัน นางได้ใช้เรี่ยวแรงไปหมดแล้ว

เพียงแค่รู้สึกสงสารท่านพี่หน่วนและท่านพี่ไป๋จิ่นและคนอื่นๆ จากนั้นจึงปะทุพละกำลังออกมาและฝืนลากผู้อาวุโสไป

นางพูดออกไปกล่าวไม่พอใจ "ข้าไม่ใช่คนของเผ่าหยกเสียหน่อย ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขตหวงห้ามอยู่ที่ใด หากข้าไม่สามารถเข้าไปยังเขตหวงห้ามได้จะทำเช่นไร?"