บทที่ 71

“เช่นนั้นข้าก็ไม่ได้วางหมากผิดสินะ ค่อยยังชั่ว ตกใจแทบตายแน่ะ จริงสิ ทำไมพวกท่านไม่วางหมากเสียที รีบวางให้จบๆ ข้าจะได้กลับไปนอนเร็วขึ้นหน่อย”

มุมปากของทุกคนกระตุก

นอนอะไรกัน

วางอะไรกัน

หมากกระดานนี้ถึงทางตันแล้ว แม้แต่การเดินมากแค่ครั้งเดียวยังยาก พวกเขาจะลงหมากตรงไหนได้

เจ๋ออ๋องร้อนรนและแทบอยากจะล้มกระดานหมากเสียเดี๋ยวนั้น

มาถึงทางตันแล้ว นี่คือการแข่งหมากรุกของมนุษย์จริงๆ น่ะหรือ?

ทุกครั้งที่ปรมาจารย์หมากรุกวางหมากลงไป กู้ชูหน่วนจะสกัดเขาได้เสมอ

เขาถอย กู้ชูหน่วนถอย

เขารุก กู้ชูหน่วนรุก

สิ่งเดียวที่เกิดขึ้นเหมือนกันทุกครั้งคือ ทุกครั้งที่กู้ชูหน่วนโยนปัญหามาให้เขา เขาจะเกาศีรษะด้วยความโกรธ นอกจากนี้เขายังไม่รู้ด้วยว่าความจริงกู้ชูหน่วนจงใจทำให้เขาลำบากหรือเปล่า

เหตุใดนางจึงมีใบหน้าที่ไร้เดียงสาและรอยยิ้มที่ใสซื่อเช่นนั้น

แม้แต่หมากของเยี่ยเฟิงก็ตกอยู่ในวงล้อม หมากรุกทุกตัวถูกกู้ชูหน่วนต้านกลับมาจนหมด

ฉังเจินและฉังผิงทำได้เพียงเฝ้ามอง พวกเขาไม่มีความสามารถแม้แต่จะวางหมากสักตัว

เจ๋ออ๋องนั่งไม่เป็นสุข ทั้งคันทั้งเจ็บปวด ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาถูกเขาเกาจนเลือดออก นอกจากนี้ยังมีจุดลับอีกหลายที่ที่เขาไม่กล้าเกาเพราะกลัวจะเสียหน้า ดังนั้นจึงได้แต่อดทนเอาไว้

เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป

หยิบหมากตัวหนึ่งวางลงไป

กู้ชูหน่วนทำเสียงดังปึงและเตรียมจะวางหมาก นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าว่าตรงนี้ดูแล้วไม่ขัดตาดี งั้นข้าลงตรงนี้แล้วกัน”

เจ๋ออ๋องเบิกตากว้าง

ตัวหมากที่เขาวางลงไปคือการพาตัวเองไปสู่ทางตัน