บทที่ 715

เหวินเส่าอี๋ถูกลากออกไป และผู้อาวุโสทั้งสองก็ออกไปด้วย

ในห้องขังเหลือเพียงแค่เยี่ยจิ่งหานและกู้ชูหน่วน

บรรยากาศเงียบสงัดอย่างน่าแปลก

เยี่ยจิ่งหานกล่าวว่า "แทนที่จะทำลายวรยุทธของเขา สู้ฆ่าเขาเสียเลยจะดีกว่า เพื่อที่เขาจะได้ไม่มาแก้แค้นเจ้าในภายหลัง"

"นั่นเป็นเรื่องของข้ากับเขา ท่านไม่ต้องมาหนักใจแทนข้า"

กู้ชูหน่วนลุกขึ้น และค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าเยี่ยจิ่งหาน นางหยิบกุญแจออกมาจากอ้อมอก แล้วโยนไปตรงหน้าเยี่ยจิ่งหาน

"ท่านไปเถอะ ท่านกับเจี้ยงเสวี่ยออกไปจากเผ่าหยกซะ ข้าเตรียมการทุกอย่างไว้แล้ว และจะมีคนพาพวกท่านออกไป"

เยี่ยจิ่งหานคิดว่านางจะคิดบัญชีในวันนั้นที่คำสาปโลหิตสำแดงฤทธิ์ เขาสังหารผู้คนของเผ่าหยกนับไม่ถ้วน รวมทั้งผู้อาวุโสเก้าด้วย แต่ไม่คิดว่านางจะให้กุญแจกับเขา และยังเตรียมการให้เขาออกไปจากที่นี่

"คนในเผ่าหยกมากมายแทบรอไม่ไหวที่จะกำจัดข้า หากเจ้าปล่อยข้าไป เหล่าผู้อาวุโสก็จะไม่ยอมรับเจ้า"

"ข้าบอกแล้วว่า เรื่องของข้า ท่านไม่ต้องมาหนักใจแทนข้า"

"หากจะไปก็ไปด้วยกัน"

เขาจะไม่ทิ้งนางไว้ที่เผ่าหยกเพียงลำพัง

แม้ว่านางจะเป็นหัวหน้าเผ่าหยกก็ตาม

เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่าเผ่าหยกเกลียดชังท่านแม่ของพวกเขามากแค่ไหน

หลายปีที่ผ่านมา หากไม่ใช่เพราะเขาวาสนาดี เขาก็คงถูกเผ่าหยกฆ่าตายไปนานแล้ว

และผู้ที่เกิดจากบิดามารดาเดียวกัน เป็นไปได้อย่างไรที่เผ่าหยกจะละเว้นนาง

สาเหตุที่ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี และเลือกให้นางเป็นหัวหน้าเผ่า ก็เพราะว่าต้องการให้นางหลอมรวมไข่มุกมังกร

เมื่อหลอมรวมไข่มุกมังกรแล้ว หรือหากหลอมรวมไข่มุกมังกรไม่สำเร็จ พวกเขาจะต้องไม่ปล่อยกู้ชูหน่วนไปอย่างแน่นอน

ดูเหมือนว่ากู้ชูหน่วนจะได้ยินเรื่องน่าขบขัน และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ "ไปด้วยกันกับท่าน？ทำไมข้าต้องไปกับท่านด้วย？เยี่ยจิ่งหาน ข้าเป็นหัวหน้าเผ่าหยก ท่านฆ่าคนในเผ่าต่อหน้าต่อตาข้า และฆ่าผู้อาวุโสเก้า ผู้บริสุทธิ์ของเผ่าหยกมากมายต้องตายด้วยน้ำมือของท่าน ท่านไปเอาความกล้ามาจากไหนที่จะให้ข้าไปด้วยกันกับท่าน？"

"ข้าขอโทษสำหรับเรื่องในวันนั้น"

คำสาปโลหิตสำแดงฤทธิ์ เขาเองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน

เขาไม่ได้ต้องการฆ่าผู้คนจำนวนมากของเผ่าหยก

"ขอโทษ？คำขอโทษสามารถทำให้ชีวิตของพวกเขากลับคืนมาได้งั้นหรือ？"

"อาหน่วน......"

"เพื่อเห็นแก่เรื่องในอดีต วันนี้ข้าจะปล่อยท่านไป แต่นับจากนี้ต่อไป ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของเราจบสิ้น ผีไม่เผาเงาไม่เหยียบ"

"เป็นเพราะคำสาปโลหิตของข้าสำแดงฤทธิ์ และฆ่าผู้คนจำนวนมากของเผ่าหยก？"

"ใช่ เหตุผลนี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ？"

"แน่นอนนว่าไม่เพียงพอ เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้สติ"

"ก็เป็นเพราะท่านไม่ได้สติ ข้าจึงไม่ฆ่าท่าน"

"เป็นเพราะผู้อาวุโสทั้งหลายของเผ่าหยกบีบบังคับเจ้าใช่หรือไม่？"

"เยี่ยจิ่งหาน ท่านต้องการบีบบังคับให้ข้าพูดให้ชัดเจนอย่างนั้นหรือ？"

เยี่ยจิ่งหานโซซัดโซเซ และพิงกำแพงอย่างไร้เรี่ยวแรง

คำพูดของกู้ชูหน่วนยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา ท่านต้องการบีบบังคับให้ข้าพูดให้ชัดเจนอย่างนั้นหรือ？

นางหมายถึงอะไร？

ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของพวกเขางั้นหรือ？

พี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน เป็นสัจธรรมที่พวกเขาไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

ทันใดนั้น เยี่ยจิ่งหานก็ไม่กล้าถามอะไรอีก

กู้ชูหน่วนหันกลับมา นางอดทนกับความเจ็บปวดใจและกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ข้าสูญเสียความทรงจำ หลังจากที่ท่านพี่เฉินเฟยเสียชีวิต ความทรงจำของข้าก็กลับคืนมา ก่อนที่ข้าจะพบกับท่าน ข้ากับท่านพี่เฉินเฟยต่างฝ่ายต่างรักกัน และสัญญาว่าจะรักกันตลอดไป แต่ข้ากลับจำเขาไม่ได้ และเขาก็รู้ตั้งนานแล้วว่าตัวเองเป็นผู้ที่มีร่างกายเป็นหยางบริสุทธิ์ และต้องสังเวยชีวิต ดังนั้นเขาจึงรักษาระยะห่างกับข้า"

เยี่ยจิ่งหานหรี่ตาลง

สีหน้าของเขาเศร้าหมองในทันที และแทบไม่อยากจะเชื่อคำพูดของกู้ชูหน่วน

"แม้ว่าท่านพี่เฉินเฟยจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่เขาจะอยู่ในใจของข้าตลอดไป ส่วนท่าน.....ท่านเป็นเพียงผู้ที่ผ่านเข้ามาในความทรงจำของข้าและหายไป แน่นอนว่าเพราะเราเป็นพี่น้องกัน ดังนั้นจึงไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ถือเสียว่าเป็นเพียงแค่ความฝัน"

"อาหน่วน......"

"ไปจากเผ่าหยกซะ นับจากนี้ไป ข้าไม่อยากพบท่านอีก"

หลังจากที่พูดจบ กู้ชูหน่วนก็หันหลังจากไป โดยไม่สนใจว่าเยี่ยจิ่งหานจะเจ็บปวดใจมากเพียงใด

เยี่ยจิ่งหานสูดหายใจเข้าลึก ๆ "ไข่มุกมังกรไม่สามารถหลอมรวมได้ไม่ใช่หรือ？แล้วเจ้าจะหลอมรวมไข่มุกมังกรเพื่อล้างคำสาปโลหิตได้อย่างไร？"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่าน？"

"สิ่งที่เจ้าพูดเมื่อครู่ ก็เพื่อที่จะแก้แค้นข้า แก้แค้นที่ข้าฆ่าคนจำนวนมากของเผ่าหยกใช่หรือไม่？"

นางกับอี้เฉินเฟยจะเป็นคู่รักกันได้อย่างไร？

"ต่อให้เป็นการแก้แค้นแล้วอย่างไร อย่าลืมว่าเราสองคนเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน หรือว่าท่านจะทำลายข้อห้าม และอยู่ด้วยกันกับข้า？ต่อให้ท่านอยากจะอยู่ด้วยกันกับข้า ข้าก็ไม่เต็มใจ ในใจของข้ามีเพียงอี้เฉินเฟย"

ประโยคที่ว่าพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน ทำให้เยี่ยจิ่งหานอดไม่ได้ที่จะกระอักเลือดออกมา

อาการบาดเจ็บภายในของเขากำเริบขึ้นอีกครั้ง และการกัดกร่อนของคำสาปโลหิตก็รุนแรงมากยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นว่าเยี่ยจิ่งหานเช่นนี้ กู้ชูหน่วนก็รู้สึกเจ็บปวดใจขึ้นมาในทันที

นางอยากจะไปดูอาการบาดเจ็บของเยี่ยจิ่งหาน แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของตัวเอง กู้ชูหน่วนก็หยุดชะงักและไม่เคลื่อนไหวใด ๆ

นางกลัวว่าขืนอยู่ต่อไป ตัวเองจะอดไม่ได้ที่จะใจอ่อน นางจึงทำได้เพียงสะบัดแขนเสื้อ แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ในขณะที่เดินจากไป กู้ชูหน่วนก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้

เยี่ยจิ่งหานจ้องมองนางเดินจากไปจากด้านหลัง ราวกับว่ามีก้างปลาติดอยู่ในลำคอของเขา และไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

เจี้ยงเสวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ในห้องขัง เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่

เขากล่าวอย่างเป็นกังวล "นายท่าน ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่......？"