บทที่ 720

"ไม่ได้"

ผู้อาวุโสสูงสุดปฏิเสธอย่างไม่ต้อง "ในตอนนั้นเพื่อที่จะช่วยผนึกคำสาปโลหิตให้เจ้า ต้องสละชีวิตของผู้อาวุโสสูงสุดไปทั้งหมดห้าคน การผนึกคำสาปโลหิตของเจ้าได้มาอย่างยากลำบาก จึงไม่ง่ายที่จะปลดผนึก"

"เผ่าหยกกำลังเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่ ในฐานะหัวหน้าเผ่า ข้ามีหน้าที่ที่จะต้องปกป้องคนในเผ่า"

คำพูดของกู้ชูหน่วนเฉียบคม และมีความโศกเศร้าอยู่ระหว่างคิ้วของนาง

"ยิ่งไปกว่านั้น.....ท่านบอกว่าข้าคือไข่มุกมังกรเม็ดที่แปด ต้องใช้เลือดทั้งหมดจากหัวใจของข้า จึงจะสามารถหลอมรวมไข่มุกมังกร และล้างคำสาปโลหิตได้ไม่ใช่หรือ？ในเมื่อจุดจบได้ถูกกำหนดไว้แล้ว เช่นนั้นก็รีบปลดผนึกโดยเร็วที่สุดจะดีกว่า เพื่อเผ่าหยกและผู้คนในเผ่า"

ดูเหมือนผู้อาวุโสสูงสุดจะเดาทางเลือกของนางได้ตั้งนานแล้ว เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญาและส่ายหัวเบา ๆ "ไม่ได้ ไม่อาจปลดผนึกได้ เผ่าหยกยังไม่ถึงทางเลือกสุดท้าย อย่าเพิ่งถอดใจ"

เขาบำเพ็ญเพียรมาหลายปี และค้นหาวิธีที่จะช่วยชีวิตของนาง หลังจากที่นางยอมมอบหัวในออกมาแล้ว

แม้ว่าจะยังหาวิธีไม่ได้ แต่เขาได้มีวิธีที่จะรักษาดวงวิญญาณของนางไว้ชั่วคราว

บางทีหลังจากที่อาหน่วนยอมมอบหัวในออกมาแล้ว เพียงแค่รักษาดวงวิญญาณของนางไว้ บางที่อาจจะยังมีโอกาสที่จะฟื้นคืนมา แล้วเขาจะยอมปลดล็อกผนึกให้นางได้อย่างไร

กู้ชูหน่วนขมวดคิ้ว "แล้วท่านจะทำอย่างไร ต่อให้ท่านจะล่าช้าต่อไป ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้"

"ข้าอาจจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่ข้าจะปกป้องเผ่าหยกและปกป้องเจ้าด้วยวิธีของตัวเอง" ผู้อาวุโสสูงสุดจ้องมองไปที่กู้ชูหน่วน และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มีรอยย่นของเขา

มันคุ้มค่าที่เขาจะยอมสละชีวิตของตัวเอง เพื่อรักษาดวงวิญญาณนาง

เพียงแต่......

เขาต้องคิดหาวิธีที่จะทำให้ดวงวิญญาณของนางฟื้นคืนมาโดยเร็วที่สุด

เมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสสูงสุดไม่ได้ปรึกษาหารือกันเรื่องทางหนีทีไล่ กู้ชูหน่วนก็จากไป และไม่อยากจะเสียเวลากับเขาอีกต่อไป

"ตาเฒ่า ตาแก่ตายยากที่รั้งท้ายของเผ่าเพลิงฟ้า ยกให้เป็นหน้าที่ของท่าน ท่านอย่าบอกข้านะว่าท่านไม่สามารถรับมือกับผู้เฒ่าคนหนึ่งของเผ่าเพลิงฟ้าได้"

ผู้อาวุโสสูงสุดเผลอหัวเราะออกมา

เจ้าเด็กคนนี้คิดมากเกินไปแล้ว เขาก็มีฝีมือพอ ๆ กับพวกเขา หากต้องการจะฆ่าเขาจริง ๆ ตัวเองก็ต้องถลอกไปด้วย

"ไม่ต้องห่วง ข้ารับรองว่าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง"

เผ่าเพลิงฟ้าและเผ่าหยกเริ่มต้นสงครามอย่างเป็นทางการ

หลังจากที่กู้ชูหน่วนก็เอามือไพล่หลัง แล้วยืนอยู่ข้างโต๊ะทราย และฟังการรายงานสถานการณ์การต่อสู้

"เรียนหัวหน้าเผ่า ผู้อาวุโสหกได้รวบรวมชาวบ้านล่วงหน้าไปรออยู่ที่ทางเข้าเส้นทางลับตามคำสั่งของท่านแล้ว ในขณะนี้คนของเผ่าเพลิงฟ้ายังไม่พบคนในเผ่าของพวกเรา"

"รายงาน......ผู้อาวุโสสูงสุดได้บีบบังคับให้ผู้เฒ่าที่รั้งท้ายของเผ่าเพลิงฟ้าเข้าไปในค่ายกลมรณะแล้ว และกำลังรอให้คนผู้นั้นตาย"

ฮ้า......

เหล่าผู้อาวุโสทั้งในห้องปรึกษากิจต่างตกตะลึง

ต้องใช้เวลานานแค่ไหน ผู้อาวุโสสูงสุดถึงจะสังหารยอดฝีมือขั้นสูงสุดระดับหกของเผ่าเพลิงฟ้าได้？

เช่นนี้จะเร็วเกินไป？

ผู้อาวุโสไป๋เฉ่าล่าวว่า "ค่ายกลมรณะเป็นหนึ่งในค่ายกลสังหารโบราณขอเผ่าหยก แม้ว่ายอดฝีมือระดับเจ็ดจะเข้าไป แต่หากไม่ระวังก็อาจจะนองเลือด ผู้อาวุโสสูงสุดคงรอเวลาและชัยภูมิที่เหมาะสม เพื่อให้เราสามารถชนะได้ในเวลาอันสั้น"

กู้ชูหน่วนกล่าวว่า "ผู้อาวุโสสูงสุดเป็นอย่างไรบ้าง？"

"เรียนหัวหน้าเผ่า ผู้อาวุโสสูงสุดไม่เป็นอะไร เขาทำตามคำสั่งของท่าน เขาจงใจที่จะแยกสามผู้เฒ่าของเผ่าเพลิงฟ้าออกจากกัน แล้วสังหารพวกเขาทีละคน"

"รายงาน...... ผู้อาวุโสรองที่ลอบโจมตีคนของเผ่าเพลิงฟ้าระหว่างทาง พ่ายแพ้และได้รับบาดเจ็บ บรรดาพี่น้องได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างน่าเวทนา โชคดีที่ผู้อาวุโสสูงและคนอื่น ๆ ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ทันเวลา แต่ผู้อาวุโสสูงและคนอื่น ๆ ถูกคนของเผ่าเพลิงฟ้าเข้าไปก่อกวน สถานการณ์จึงไม่ค่อยดีนัก"

"รายงาน......ผู้อาวุโสสูงและคนอื่น ๆ ที่เผชิญหน้ากับกองทัพหลักของเผ่าเพลิงฟ้าถูกปิดล้อมไว้รอบด้าน และต้องการกำลังสนับสนุน"

ไป๋เฉ่าและคนอื่น ๆ ตกตะลึง

ผู้อาวุโสสูงถูกปิดล้อม？

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไปปิดล้อมผู้อื่นหรือ？

ทำไมกลับถูกปิดล้อมเสียเอง？

"หัวหน้าเผ่า ผู้น้อยขอไปปออกรบ และไปสนับสนุนผู้อาวุโสสูง"