บทที่ 726

กู้ชูหน่วนเอนร่างกายและนั่งลง

นางขมวดคิ้วแน่น กุมบาดแผลของตัวเองที่เริ่มเน่าเปื่อยเพราะถูกพายุฝนไว้แน่น

เลือดเนื้อนั้นยังคงปริแตก กระทั่งขยายตัวอย่างต่อเนื่อง

กู้ชูหน่วนกวาดตามองผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยที่กำลังต่อสู้กับเถาวัลย์สีเลือดอย่างดุเดือดแวบหนึ่ง จากนั้นก็หยิบขวดยาขวดหนึ่งออกมาจากวงแหวนอวกาศ กัดฟันกรอดพร้อมกับเทยาในขวดนั้นมาโปะลงเนื้อที่เริ่มเน่าเปื่อยของตัวเอง

"โอ๊ย..."

ต่อให้นางต้องทนอีกเพียงใด นางก็ยังทนต่อเจ็บปวดที่ร้าวร้านเข่นนี้ไม่ได้

เจ็บ......

เจ็บมาก

นางรู้สึกว่าเนื้อของตัวเองล้วนเน่าเปื่อยหมดแล้ว

"ตูม...”

ทันใดนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือน

กลิ่นอายแห่งจิตสังหารอย่างรุนแรงได้แผ่ขยายออกไปทั่วหุบเหวไร้ที่สิ้นสุด

ไม่รู้ว่าศีรษะของนางถูกเถาวัลย์สีเลือดล้อมรอบไว้ตั้งแต่เมื่อใด พายุฝนอันมืดสนิทและมีฤทธิ์กัดกร่อนได้ถูกเถาวัลย์สีเลือดขวางกั้นไว้ด้านนอก

เมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยต่อสู้กับเถาวัลย์สีเลือดอย่างสูสี

กู้ชูหน่วนฝืนพยุงร่างกายให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

นางหรี่ตาลงอย่างเย็นชา ดาบอ่อนได้ถูกดึงออกมาจากดอกดาบทั้งแปดอีกครั้ง จากนั้นก็โจมตีจุดฝังเข็มทั้งแปดแห่งของผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮย

ดั่งที่นางคาดไว้ อั้นเฮยหลบเลี่ยงดอกดาบทั้งแปดเหล่านั้นได้ ทำให้ใช้กระบวนสูญเปล่า อีกฝ่ายจึงพยายามจะฆ่านางก่อน

มุมปากของกู้ชูหน่วนกระตุกยิ้มอย่างโหดร้าย

นางได้วาดดาบออกไปนับหมื่นเล่ม จากนั้นก็รวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบ ไม่ถอยแต่กลับเดินหน้า หอบเอาความคิดที่จะพินาศไปพร้อมกับผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮย จากนั้นก็พุ่งชนเขาจนกระแทกกับหุบเหวไร้ที่สิ้นสุดชั้นที่สิบแปด

นางไม่ได้ใช้กระบวนท่าอย่างสูญเปล่าเป็นครั้งที่สอง กระบวนท่าสุดท้ายคือการหอบเอาตั้งใจที่จะตายไปด้วย

สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เถาวัลย์สีเลือดเหมือนจะตระหนักได้ว่าต้องร่วมมือกับกู้ชูหน่วน ในขณะเดียวกันพวกมันได้เปลี่ยนร่างออกมาเป็นเถาวัลย์จำนวนมาก ความมุ่งมั่นของเถาวัลย์ทุกเส้นไม่ใช่เพื่อสังหารผู้อาวุโสสู.สุดอั้นเฮย แต่เพื่อผลักเขาให้ตกลงไปในหุบเหวไร้ที่สิ้นสุดชั้นที่สิบแปด

ภายใต้การโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยที่เหยียบย้ำอยู่บนอากาศ ในที่สุดก็ร่วงลงไป

แต่เขากลับคว้าเถาวัลย์สีเลือดอย่างรวดเร็ว และคิดจะไต่เถาวัลย์สีเลือดขึ้นมา

เถาวัลย์สีเลือดตัดตัวมันเอง ปฏิเสธไม่หผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยปีนป่ายขึ้นมาได้

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยฉวยโอกาสดุงเท้าของกู้ชูหน่วน

กู้ชูหน่วนพยายามเตะอย่างโหดเหี้ยมหลายครา แต่กลับไม่สามารถเตะผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยกลับลงไปได้

เครือเถาวัลย์ของเถาวัลย์สีเลือดจึงกลายเป็นใบมีด จากนั้นก็แทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าลงบนร่างกายของผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮย แต่ก็ถูกเขาจัดการจนร่วงไปเรื่อย ๆ

กู้ชูหน่วนกัดฟันกรอด นางช่างโหดร้าย ยกดาบอ่อนของตัวเองขึ้นมา จากนั้นก็ฟันขาของตัวเองอย่างโหดเหี้ยม

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? เพื่อฆ่าข้า แม้แต่ขาของตัวเองก็ไม่ต้องการแล้วเช่นนั้นสิ”

"ตัดขาตัวเองหนึ่งข้าง แต่สังหารยอดฝีมือชั้นสูงสุดระดับหกได้ การแลกเปลี่ยนนี้ ถือว่าคุ้มค่า"

กล่าวจบ นางก็ฟันขาอย่างไม่ลังเล

แทบจะในเวลาเดียวกัน เถาวัลย์สีเลือดนั้นโกรธเกรี้ยว เครือเถาวัลย์ได้เกิดการระเบิดจนเกิดเสียง ‘ปัง ปัง’ เลือดที่มีฤทธิ์กัดกร่อนได้ทะลักออกมาเป็นจำนวนมาก

เมื่อโดนเลือดนั้น ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยก็เจ็บปวดรวดร้าว จนมือที่จับเท้าของกู้ชูหน่วนไว้ก็ได้คลายออกอย่างอดไม่ได้

ฝนของเขาก็มีฤทธิ์กัดกร่อนเช่นกัน

แต่ฝนของเขาต้านทานเลือดทั้งหมดไม่ได้ เลือดที่หยดลงบนตัวของเขาทำให้เลือดเนื้อของเขาเน่าเปื่อยทันที

"อ๊าห์......"

ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยตกลงไปในหุบเหวไร้ที่สิ้นสุดชั้นที่สิบแปด

เขาเพิ่งตกลงไปได้ไม่นาน มีเสียงระเบิด เสียงคำรามรวมทั้งเสียงต่อสู้ของอสูรกายนับหมื่นก็ดังขึ้นมาจากด้านล่าง

เหวไร้ที่สิ้นสุดขนาดมหึมาได้เกิดการสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง เหมือนกับดูเหมือกำลังขุดเจาะถนนอย่างไรอย่างนั้น

กู้ชูหน่วนเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก

แต่ที่แย่หน่อย ขาของนางพิการแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงคำรามอย่างต่อเนื่องจากเบื้องล่าง นางก็พลันตื่นตกใจ จะพยายามจะระงับความกลัว ตะเกียกตะกายปีนเถ้าวัลย์สีเลือดขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

"พลั่ก......"

นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความเหนื่อยหอบ

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายยังคงดังอยู่ข้างหู

นางได้ยินเสียงการต่อสู้ที่ดุดันขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็กลับมาสู่ความว่างเปล่าวอีกครั้ง

หลังจากรอเนิ่นนาน กู้ชูหน่วนไม่ได้รอให้ผู้อาวุโสสูงสุดอั้นเฮยหนีออกมา เพราะไม่รู้ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างเมื่ออยู่ด้านล่าง ถูกสัตว์ร้ายกลืนเข้าไปหรือไม่