บทที่ 767

"ท่านคิดดีแล้วหรือ?" มือของผู้อาวุโสสูงสุดหยุดชะงักและมองไปที่กู้ชูหน่วนอย่างตั้งใจ

กู้ชูหน่วนฝืนยิ้มออกมา "ข้ามีทางเลือกอย่างนั้นหรือ? คำสาปโลหิตของเผ่าหยกสามารถออกฤทธิ์กำเริบได้ทุกเมื่อ ต่อให้ไม่ออกฤทธิ์ตอนนี้ เช่นนั้นแล้ววันขึ้นสิบห้าค่ำต้องออกฤทธิ์อย่างแน่นอน อีกอย่างท่านพี่เฉินเฟยและไป๋จิ่น รวมไปถึงผู้คนอีกนับร้อยคนก็ได้เสียสละชีวิตของตัวเองเพื่อการกำจัดคำสาปโลหิต ข้าจะปล่อยให้พวกเขาตายอย่างเปล่าประโยชน์ได้อย่างไร"

อีกอย่าง เยี่ยจิ่งหานก็ถูกคำสาปโลหิตและเวลาของเขาก็เหลือไม่มากแล้ว

เผ่าหยกค้นหาไข่มุกมังกรมาตลอดหลายพันหลายร้อยปี เพื่อกำจัดคำสาปโลหิตและยังต้องเสียสละชีวิตของผู้คนไปจำนวนมาก

"มี ท่านมีทางเลือก แม้ว่าท่านไม่เสียสละ เช่นนั้นแล้วคนในเผ่าก็ไม่สามารถว่าอะไรท่านได้" ขอเพียงนางสามารถพูดเกลี้ยกล่อมตัวเองได้

กู้ชูหน่วนกลอกตา

ผู้อาวุโสสูงสุดรู้อยู่แก่ใจดีว่า หากนางไม่เสียสละ เช่นนั้นแล้วชีวิตนี้คงรู้สึกไม่ดีไปตลอด แต่เขากลับพูดเช่นนี้ออกมา

ในฐานะที่เป็นหัวหน้าเผ่าหยก นับว่าเป็นความเศร้าโศกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง

"หากท่านยังเห็นว่าขาเป็นหัวหน้าเผ่าอยู่ หากท่านยังรู้สึกผิดต่อข้าอยู่บ้าง เช่นนั้นท่านสามารถสัญญากับข้าได้หรือไม่?"

"เรื่องอะไรหรือ"

"เรื่องแรก ให้อภัยเยี่ยจิ่งหานและปล่อยเยี่ยจิ่งหานไป ตั้งแต่นี้ต่อไปเผ่าหยกห้ามทำอะไรไม่ดีต่อเยี่ยจิ่งหาน และต้องปกป้องเขาไปตลอดชีวิต ห้ามบอกให้เขารู้ว่าข้าควักหัวใจของตัวเองออกมาเพื่อเสียสละในการกำจัดคำสาปโลหิตนี้"

"ได้" ผู้อาวุโสสูงสุดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้าตอบตกลง

"เรื่องที่สอง ปกป้องคุ้มครองเซี่ยวอวี่เซวียน"

"ได้ ขอเพียงแค่เซี่ยวอวี่เซวียนไม่ทำเรื่องที่น่าโกรธโมโหและฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ เช่นนั้นแล้วเผ่าหยกจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องเขาและเขาจะไม่มีวันได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย"

"เรื่องที่สาม หากเหวินเส่าอี๋ไม่ได้ทำเรื่องที่ร้ายแรงเกินไป เช่นนั้นก็ปล่อยเขาไปเถอะ อย่าไปทำร้ายเขาเลย ถึงอย่างไรเสีย เขา......ก็มีพระคุณกับข้า และเพราะข้าเอง เขาถึงต้องค่อยๆ......"

เรื่องที่สามนี้ทำเอาผู้อาวุโสสูงสุดรู้สึกลำบากใจอย่างมาก

เกรงว่าทั้งเผ่าหยกคงไม่มีทางตอบตกลงอย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินเรื่องทั้งหมดของเหวินเส่าอี๋ที่ผู้อาวุโสสูงเล่าให้ฟัง ผู้อาวุโสสูงสุดรู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก

กลัวว่าเหวินเส่าอี๋คงไม่ใช่เหวินเส่าอี๋คนเดิมอีกต่อไปแล้ว

สิ่งที่ฮวาอิ่งทำลงไปในอดีต ยังคงตอกย้ำซ้ำเติมอยู่ในใจ กลัวก็แต่ว่าเหวินเส่าอี๋จะเดินตามรอยของนาง

หากว่า......

หากว่าเหวินเส่าอี๋เป็นเช่นเดียวกับฮวาอิ่ง เช่นนั้นแล้วเผ่าหยกไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน

กู้ชูหน่วนราวกับคาดเดาถึงสิ่งที่เขาคิดได้และจึงกล่าวออกมาว่า "เหวินเส่าอี๋ไม่เหมือนกับฮวาอิ่ง เขาไม่ชั่วร้ายเช่นนั้น"

"ใครๆ ก็เปลี่ยนแปลงกันได้"

"หากเขาเปลี่ยนไปเป็นคนเลือดเย็นไร้หัวจิตหัวใจและฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยม กระทำแต่เรื่องชั่วช้า เช่นนั้นแล้วพวกท่านอยากจะฆ่าก็ฆ่าได้ แต่หากไม่ใช่ หากเขายังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง เช่นนั้นก็ใจกว้างกับเขาเสียหน่อยเถอะ"

"นี่คือเรื่องที่ท่านต้องการจริงๆ อย่างนั้นหรือ?"

"ท่านคิดว่าข้ากำลังพูดเล่นกับท่านอย่างนั้นหรือ?"

"ได้ ขอเพียงแค่เป็นสิ่งที่ท่านต้องการ เช่นนั้นแล้วข้าจะพยายามช่วยให้ท่านทุกอย่างตามความปรารถนา"

"ขอบคุณมาก"

กู้ชูหน่วนยังต้องการให้เผ่าหยกช่วยดูแลคุ้มครองจอมมารอีกด้วย

แต่......

จากนิสัยและความสามารถของจอมมารแล้วนั้น

บนโลกนี้ คนที่สามารถข่มขู่และทำร้ายเขาได้นั้น เกรงว่าจะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

เขาก็คงไม่ต้องการให้เผ่าหยกต้องมาปกป้องดูแลหรอก

จากนั้นกู้ชูหน่วนจึงไม่ได้พูดออกมา

"ข้าตอบตกลงกับทุกความต้องการของท่าน ตอนนี้......เช่นนั้นแล้วท่านก็ควรตอบตกลงความต้องการของข้าบ้าง"

กู้ชูหน่วนหัวเราะเยาะออกมา

"ความต้องการของท่าน? ข้าเป็นเพียงคนที่กำลังจะตาย ข้าจะช่วยท่านทำความต้องการสำเร็จหรือ?"

"ได้สิ ได้แน่นอนอยู่แล้ว"

"ท่านพูดมาเถอะ พูดจบก็รีบเตรียมเริ่มทำการได้แล้ว"

"เรื่องที่หนึ่ง สัญญากับข้าว่าไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม ท่านยังคงเป็นหัวหน้าเผ่าหยกเสมอ ท่านต้องใช้ความพยายามทั้งหมดที่มี เพื่อปกป้องคุ้มครองคนในเผ่า"

กู้ชูหน่วนขมวดคิ้ว

"ท่านหมายถึงชาติหน้าหรือ?"

"ท่านคิดว่าเป็นชาติหน้าก็ได้"

"เรื่องที่สองล่ะ?"

"เรื่องที่สอง ปู่ไม่ต้องการให้ท่านคบหากับเยี่ยจิ่งหาน ถึงแม้ว่าจอมมารจะมีนิสัยที่แปลกแตกต่างออกไปบ้าง แต่เขาก็จริงใจกับท่าน ท่านสามารถลองคบหาดูใจกับเขาได้"

"ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านล้อข้าเล่นอย่างนั้นหรือ?"

"เรื่องที่สาม ปู่อยากให้ท่านมีความสุขในทุกๆ วันและไม่มีเรื่องต้องกังวลใดๆ"