บทที่ 77

พู่กันขนหมาป่าในมือของเจ๋ออ๋องตกลงพื้นเสียงดัง ใบหน้าของเขาซีดเผือด

เขาตวาดเสียงสั่น “กู้ชูหน่วน เจ้าใช้อุบายกับข้า”

กู้ชูหน่วนตัวเอียงกระเท่เร่จนเกือบจะตกจากเก้าอี้ นางที่กำลังสัปหงกตกใจและตวาดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ “ถ้าท่านไม่สบายก็รีบไปรักษาซะไป๊ มาร้องโหยหวนอะไรอยู่ที่นี่ เอะอะจนข้านอนหลับอย่างสงบสุขไม่ได้เลย”

เจ๋ออ๋องโกรธจนตาเหลือก เขาฝืนคว้าโต๊ะไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตนเองล้มลงไป

อะไรที่เรียกว่าเอะอะจนทำให้นางนอนไม่หลับ?

นางหลับอยู่แต่ยังเขียนบทกวีดีๆ ออกมาได้ เขาจะอดทนกับอะไรเช่นนี้ได้อย่างไร นี่นางต้องการให้เขาโมโหจนตายทั้งเป็นใช่หรือไม่

“เจ้าเชี่ยวชาญทั้งฉิน หมากรุก กวี ประดิษฐ์อักษรและการวาดภาพใช่หรือไม่? ในเมื่อมีความสามารถเช่นนี้ เหตุใดจึงต้องแกล้งทำเป็นคนหัวขี้เลื่อยด้วย”

กู้ชูหน่วนลูบคางและพูดอะไรบางอย่างซึ่งทำให้เขาตะลึง

“เอ่อ... เหมือนว่าอยู่ๆ ในหัวก็เป็นประกายวาบแล้วรู้ขึ้นมาเอง ผ่านไปครู่เดียวข้าก็ลืมหมดแล้ว”

เหลวไหล

ฟังนางพูดไร้สาระไปเรื่อย

นางจงใจแสร้งทำเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือแน่นอน

เซี่ยวอวี่เซวียนพึมพำกับตัวเอง “มิน่าเล่าแม่สาวอัปลักษณ์จึงเอาแต่ชวนคนมาพนันกับนาง ที่แท้นางก็จงใจปลอมตัวเป็นถุงฟางเพื่อให้ตัวเองชนะได้เงินมากๆ”

เซี่ยวอวี่เซวียนไม่ได้พูดเสียงดัง ทว่าทุกคนได้ยินกันหมด

ทุกคนตระหนักรู้ขึ้นมาทันที

มิน่าเล่า ทุกครั้งนางจึงพยายามหาทางทำให้ทุกคนมาเดิมพันกับนาง ที่แท้นางก็มั่นใจแต่แรกแล้วว่าตัวเองจะชนะ

คุณหนูสามตระกูลกู้ช่างฉลาดเลิศล้ำ

หลังจากการชุมนุมแข่งขันวิชาการสิ้นสุดลง นางไม่เพียงแต่จะมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้า แต่ยังจะกลายเป็นคนที่มั่งคั่งร่ำรวยและเบียดเข้าสู่รายชื่อพ่อค้าผู้มั่งคั่งแห่งรัฐเยี่ยด้วย

ปรมาจารย์หมากรุกอวดอย่างภูมิอกภูมิใจว่า “ดูสิ นั่นคือท่านอาจารย์ของข้า ช่างเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์น่าอัศจรรย์ใจ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไร้คนเทียบเทียม ช่างเก่งกาจยิ่งนัก”

ทูตจากรัฐฉู่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ