บทที่ 785

เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว กู้ชูหน่วนก็เริ่มคิดหาค่ายกลที่จะกักขังพวกเขา

เสียงที่สั่นเครือของหลินซือหย่วนดังเข้ามาในหู

"แม่นาง เจ้ารีบไปยืนข้างหลังข้า ข้าจะปกป้องเจ้าเอง"

กู้ชูหน่วนเอาผมทัดหูและยิ้ม "เจ้าปกป้องท่านปู่และตนเองก็พอ"

"แล้วเจ้าเล่า？"

"ข้าจะไปทำลายค่ายกลนั่น"

"ทำลายอย่างไร？ที่นี่มีค่ายกลที่ไหนกัน？"

"บรู๊ว......"

พญาหมาป่าหิมะส่งเสียงร้อง

หมาป่าหิมะนับร้อยตัวล่าถอยออกไป ขาหน้าเหยียดไปข้างหน้าแล้วก้มตัวลง

กรงเล็บอันแหลมคมพุ่งเข้าไปหาชาวบ้านอย่างดุร้าย

เสียงร้องไห้

เสียงร้องโหยหวน

เสียงหมดหนทาง และเสียงดังขึ้น

แม้แต่วัยหนุ่มสาวก็ยังตกใจกลัวจนปัสสาวะราด

กู้ชูหน่วนหยิบหินขึ้นมาแล้วขว้างใส่หมาป่าหิมะอย่างแรง

นางขว้างหินไปหลายสิบก้อน

และแต่ละคนก็โจมตีจุดตายของหมาป่าอย่างแม่นยำ

"ปัง......"

"ปัง......"

"ขวับ......"

หมาป่าหิมะที่ถูกหินกระแทกล้มลงทีละตัว และนานกว่าจะลุกขึ้นมาได้ จากนั้นก็กระโจนเข้าใส่ชาวบ้านอีกครั้ง แต่หลายตัวในนั้นก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้

ชาวบ้านต่างพากันประหลาดใจ

กู้ชูหน่วนก็ประหลาดใจเช่นกัน

พละกำลังของนาง...อ่อนแอขนาดนี้เลยหรือ？

หินแต่ละก้อนที่ขว้างออกไป ควรจะสามารถฆ่าหมาป่าหิมะได้สักตัวไม่ใช่หรือ？

แต่ทำไมถึงทำให้หมาป่าหิมะแค่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้น？

ไป๋หลี่หมิงและคนอื่น ๆ ที่อยู่บนเขาก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้นไปอีก

หญิงผู้นี้เป็นใคร？

นางถึงขว้างหินได้ทีละหลายสิบก้อน และแต่ละก้อนก็รวดเร็ว แม่นยำ และโหดเหี้ยม อีกทั้งยังโดนจุดสำคัญของหมาป่าหิมะ

"ขวับ ๆ ๆ ......"

ก้อนหินอีกหลายสิบก้อนถูกขว้างออกไป

แต่ผลที่ได้ก็เป็นเหมือนเดิม

ไป๋หลี่สยงขยี้ตาและกล่าวด้วยความประหลาดใจ "คุณชาย ดูเหมือนว่าจะเป็นคุณหนูสามตระกูลมู่ มู่หน่วน "

"ข้าเห็นแล้ว เจ้าสวะนั่น นางมีเพียงวรยุทธระดับหนึ่งไม่ใช่หรือ？นางจะสามารถโจมตีหมาป่าหิมะจำนวนมากเช่นนั้นได้อย่างไร？"

"นี่......บางทีอาจจะเป็นแมวตาบอดที่เจอหนูที่ตายแล้ว？"

"ตาบอดอะไรจะแม่นยำขนาดนั้น？อีกอย่างมู่หน่วนก็ตายแล้วไม่ใช่หรือ？แล้วนางจะมาปรากฏตัวที่นี่อได้ย่างไร？"

"นี่......ผู้น้อยก็ไม่แน่ใจขอรับ ผู้น้อยจะให้คนไปสืบเดี๋ยวนี้"

เมื่อมองดูวิธีการใช้อาวุธลับที่คุ้นตา เสียงแหบแห้งของเยี่ยจิ่งหานก็ค่อย ๆ ดังขึ้น

"นางชื่อมู่หน่วนหรือ？"

ไป๋หลี่หมิงนั่งตัวตรง

เขาไม่รู้ว่าชายที่ขาทั้งสองพิการและสวมหน้ากากผีอยู่ข้าง ๆ ผู้นั้นเป็นใคร？

แต่หัวหน้าตระกูลก็ได้อธิบายเป็นพัน ๆ ครั้งแล้ว ต้องให้เกียรติและอ่อนน้อมกับเขา ห้ามละเลยอย่างเด็ดขาด

ไม่ว่าเขาต้องการอะไร ก็ต้องตกลงอย่างไม่มีเงื่อนไข

ไป๋หลี่หมิงกล่าวตามตรง "ใช่ ตระกูลมู่เป็นเพียงพวกไร้ประโยชน์ มิเช่นนั้นวรยุทธของนางจะยังอยู่ที่ขั้นแรกได้อย่างไร ปกติแล้วได้แต่ทำตามคำสั่ง และไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง วันนี้ช่างพิลึก นึกไม่ถึงเลยว่าฝีมือของนางจะน่าเกรงขาม "

"ที่พิลึกไปกว่านั้นคือเมื่อสองสามวันก่อน ข้ากับบรรดาพี่สาวหลายคนเห็นว่านางถูกทุบตีจนตาย แล้วโยนลงไปที่หุบเขารกร้าง ไม่คิดเลยว่านางจะมาปรากฏอยู่ที่นี่ หากไม่ใช่ว่าเป็นเวลากลางวันแสก ๆ ข้าคงคิดว่าข้าเห็นผี"

"มู่หน่วน？คุณหนูสามตระกูลมู่ นางจัดอยู่ในอันดับที่สามของตระกูล และมีชื่อว่าหน่วน นางกับนางมีความคล้ายคลึงกันหลายอย่าง"

"อะไรนะ......"

ไป๋หลี่หมิงเข้าใจเพียงครึ่งหนึ่ง จึงซักถาม

เยี่ยจิ่งหานเป็นคนที่คาดเดาได้ยากจนน่ากลุ้มใจ และไม่พูดอะไร

ไป๋หลี่สยงอารมณ์ดี "คุณชาย มู่หน่วนเป็นเพียงแค่คนไร้ประโยชน์ไม่ใช่หรือ นางโชคดีที่เมื่อสองสามวันก่อนไม่ตาย แต่วันนี้นางต้องกลายเป็นเนื้อในจานของพญาหมาป่าหิมะอย่างแน่นอน"

คนรับใช้อีกคนที่อยู่ด้านข้างก็คอยสรรเสริญเยินยอ

"ใช่ขอรับ ท่านดูสิว่านางโง่เขลาแค่ไหน เห็นได้ชัดว่าในมือของนางยังมีก้อนหิน แต่นางก็ไม่ขว้างใส่หมาป่าหิมะ นางขว้างก้อนหินไปทั่วทุกที่ ข้าว่านางจะต้องหวาดกลัวจนปัสสาวะราดอย่างแน่นอน ถึงได้ขว้างก้อนหินไปมั่วซั่วเช่นนี้"

ชิงเฟิงและเจี้ยงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ