บทที่ 79

ผลการทดสอบการแข่งขันบทกวีและการประดิษฐ์ตัวอักษรออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

กู้ชูหน่วนและเยี่ยเฟิงทั้งสองคนมีความสามารถทางด้านการประดิษฐ์ตัวอักษรที่ดีเลิศเท่าเทียมกัน และตัดสินให้เสมอกัน

ส่วนการประพันธ์แต่งบทกวีนั้น กู้ชูหน่วนมีความเหนือกว่าเยี่ยเฟิง อีกทั้งยังแต่งบทกวีมากกว่าหนึ่งบท ดังนั้นกู้ชูหน่วนจึงเป็นผู้ชนะ

ในการแข่งขันทั้งห้ารอบนั้น กู้ชูหน่วนได้อันดับหนึ่งในสองรอบการแข่งขัน และยังมีอีกสองรอบที่ได้อันดับหนึ่งด้วยกันกับเยี่ยเฟิง เมื่อมองไปแล้วในที่นี้ไม่มีใครมีคุณสมบัติที่จะท้าทายกับนางได้อีก

ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างอึกทึกครึกโครม

"ทายไปทายมา แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่ากู้ชูหน่วนจะได้อันดับที่หนึ่ง น่าสงสารท่านเจ๋ออ๋องของข้าที่เดิมพันไปด้วยสมบัติทั้งหมดของเข้า ข้าเกรงว่าจะต้องล้มละลายอย่างแน่นอน"

"ข้าก็ไม่ต่างกัน ข้าลงเงินไปที่ท่านเจ๋ออ๋องและกู้ชูอวิ๋นไปทั้งหมด แต่กู้ชูอวิ๋นกลับไร้ซึ่งคุณสมบัติในการแข่งขัน ท่านเจ๋ออ๋อง......ท่านเจ๋ออ๋องก็ถูกแขวนคอเล่นงานไปแล้ว ทำไมข้าถึงลำบากเช่นนี้นะ ถ้าลงเงินไปที่เยี่ยเฟิงก็คงไม่ต้องพ่ายแพ้หนักเช่นนี้"

"แย่แล้ว ข้าก็ลงพนันไปที่ท่านเจ๋ออ๋องหมดเลย ข้าก็คิดว่าความรู้ความสามารถของท่านเจ๋ออ๋องจะเต็มเปี่ยม อย่างน้อยก็สามารถชนะในหลายรอบการแข่งขัน แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะได้อันดับสุดท้ายในแทบทุกรอบการแข่งขัน"

"แต่......ไม่มีใครลงเงินเดิมพันที่กู้ชูหน่วนเลยหรือ?"

"เหมือนจะมี ท่านอาจารย์ซั่งกวนลงเงินเดิมพันว่ากู้ชูหน่วนจะชนะด้วยเงินหนึ่งพันตำลึง โดยบอกว่าต้องการให้กำลังใจลูกศิษย์"

"ท่านเจ๋ออ๋องและกู้ชูอวิ๋นก็เป็นลูกศิษย์ของเขาไม่ใช่หรือ? หรือว่าท่านอาจารย์ซั่งกวนรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ากู้ชูหน่วนจะชนะจึงได้วางเงินเดิมพันที่นาง?"

"นี่.......ดูไปแล้วท่านอาจารย์ซั่งกวนก็ไม่ได้เป็นคนจิตใจชั่วร้ายเช่นนั้นนะ"

"ไม่ว่าท่านอาจารย์ซั่งกวนจะเป็นคนเช่นไร ถึงอย่างไรทุกคนก็ต่างพ่ายแพ้จนร้องไห้เรียกพ่อเรียกแม่กันทั้งหมด"

เซี่ยวอวี่เซวียนรู้สึกปลาบปลื้มใจ "แม่สาวอัปลักษณ์ได้อันดับหนึ่งหรือ? ดูเหมือนว่านางจะวางเงินเดิมพันของพวกเราไว้ที่ตัวของนางเอง พระเจ้า พวกเราจะกลายเป็นมหาเศรษฐีไปแล้วหรือนี่?"

"ดู......ดูเหมือนจะใช่......" หลิ่วเย่ว์และอวี๋ฮุยรู้สึกตกใจจนฟันสั่นไหว

ถึงแม้ว่าจะคาดเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไร แต่สีหน้าของเยี่ยเฟิงก็ซีดเผือดไปเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าเขากำลังแอบซ่อนหรือเก็บกลั้นอะไรไว้ เล็บที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเขาฝังลึกอยู่ในฝ่ามือ และเลือดก็ฝังอยู่ในฝ่ามือ แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ

ดวงตาที่เย็นยะเยือกคู่นั้นปิดตาลงอย่างอ่อนแรง

เป็นเวลานาน จากนั้นจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

มือที่กุมแน่นคู่นั้นก็ค่อยๆ คลายออก จากนั้นตามด้วยสัมผัสของความเศร้า เช่นเดียวกับบทกวีของเขา ที่มีกลิ่นอายจางๆ ของความเศร้าโศกในแต่ละบทกวี