บทที่ 796

"โฮก ๆ ......"

ดวงตาของเจ้าเสือน้อยเปล่งประกาย ท่าทางดูกระตือรือร้น ราวกับว่าพบของล้ำค่ามากมาย

เซี่ยวอวี่เซวียนคว้าด้านหลังคอเสื้อของกู้ชูหน่วน แล้วเหวี่ยงนางกลับไป "เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดหรือ？รู้อยู่ว่าข้างหน้ามีอันตราย เจ้ายังจะวิ่งเข้าไปอีก"

"โฮก ๆ ......"

เจ้าเสือตัวน้อยต้องการจะปกป้อง และแยกเขี้ยวใส่เซี่ยวอวี่เซวียน ราวกับว่าหากเซี่ยวอวี่เซวียนกล้าที่จะทำร้ายกู้ชูหน่วน มันจะกระโจนใส่เซี่ยวอวี่เซวียนในทันที

เซี่ยวอวี่เซวียนหยิบพัดขึ้นมาเคาะหัวของเจ้าเสือน้อย "เขี้ยวยังไม่งอกเลย จะมาแยกเขี้ยวอะไรกัน เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะตัดกรงเล็บเสือของเจ้า"

เจ้าเสือน้อยกลัวจนหัวหดและซ่อนตัวอยู่ข้างหลังกู้ชูหน่วน มันรู้สึกหวาดกลัวเซี่ยวอวี่เซวียน

กู้ชูหน่วนเบ้ปาก

นางคิดว่าเจ้าเสือน้อยตัวนี้จะเก่งกาจเสียอีก

ที่แท้ก็ไม่ได้เรื่อง

กู้ชูหน่วนกล่าวว่า "ข้าเกิดมาในตระกูลที่ตกต่ำ ตระกูลของข้าไม่มีสายสนกลใน ดังนั้นข้าจึงต้องพึ่งพาตัวเอง หากอยากได้สิ่งที่ดีที่สุดก็ต้องเสี่ยง อีกอย่างท่านพ่อของข้าก็ป่วยหนักมาก หากจะรักษาเขาจำเป็นต้องมีสมุนไพรชนิดนี้ แต่ข้าก็ยังหาไม่เจอ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่สามารถจากไปได้"

"ท่านพ่อของเจ้าเป็นอะไร หากต้องการสมุนไพรอะไร ข้าจะช่วยหาให้เจ้า แต่เจ้าต้องออกไปจากที่นี่"

"เสี่ยวเซวียนเซวียน......เจ้าก็เห็นว่าตลอดทางที่พวกเรามาที่นี่ พวกเราไม่ได้พบเจออันตรายใด ๆ ดังนั้นเจ้าอย่าไล่ข้าไปได้หรือไม่？"

แต่สิ่งที่ยากคือกู้ชูหน่วนอ่อนโยนลง และแสดงท่าทางที่ออดอ้อนกับเขา

แล้วเซี่ยวอวี่เซวียนจะทนไหวได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้นนางเรียกเขาว่าเสี่ยวเซวียนเซวียน ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงใครบางคน

"ข้าให้เจ้าไปจากที่นี่ก็เพื่อตัวเจ้าเอง"

"ข้ารู้ ข้าสัญญาว่าจะไม่ก่อเรื่องอีก ดีหรือไม่？"

"......"

"อีกอย่างข้าก็มีท่านคอยปกป้องไม่ใช่หรือ？แล้วข้าจะเป็นอันตรายได้อย่างไร？"

"ที่นี่มีอสุรกายที่ดุร้าย พวกเราไม่พบพวกมัน ก็นับว่าเป็นโชคดีของพวกเรา แต่......"

"ใช่ ข้าคำนวณดูแล้ว วันนี้ท่านโชคดีและควรจะมีเพื่อนใหม่ เป็นเพื่อนกบข้าเถอะ วันข้างหน้าของเจ้าจะได้งดงามคิดสิ่งใดก็จะได้สมดังใจปรารถนา"

เซี่ยวอวี่เซวียน "......"

เซี่ยวอวี่เซวียนทนต่อการหลอกล่อของนางไม่ไหว จึงตกลงที่จะพานางเข้าไปกับเขาด้วย

เยี่ยจิ่งหานและเหวินเส่าอี๋ต่างก็มาแล้ว และมาอย่างรวดเร็ว

หากของเหลววิญญาณไท่ยีถูกเยี่ยจิ่งหานเอาไปแล้วก็ดี

แต่หากถูกเหวินเส่าอี๋......

เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว เซี่ยวอวี่เซวียนก็เป็นกังวลและเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

แต่หญิงผู้นั้นกลับเก็บสมุนไพรชั้นยอดมาตลอดทาง และโยนมันลงในกระสอบทีละต้น

เมื่อเจ้าเสือน้อยเห็นสมุนไพรที่นางเก็บสมุนไพร มันก็ทำตามนาง เจ้าเสือน้อยคาบต้นสมุนไพรทีละต้นแล้วใส่ลงในกระสอบ

ด้วยความเร็วของพวกเขาแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะตามทัน และพบของเหลววิญญาณไท่ยี่

"ข้ารีบ จะต้องรีบไปให้ถึงจุดที่ลึกที่สุด สมุนไพรพวกนั้นของเจ้า ค่อยออกมาเก็บทีหลังได้หรือไม่？"

กู้ชูหน่วนหอบหายใจ "ไม่ได้ สมุนไพรเหล่านี้ล้ำค่ามาก หากข้าไม่เก็บ ผู้อื่นต้องมาเก็บไปอย่างแน่นอน"

กู้ชูหน่วนไม่คิดเลยว่ายิ่งเข้าไปในหุบเขาเจียงเจ๋อซานลึกเท่าไหร่ ในนั้นก็จะยิ่งมีสมุนไพรชั้นยอดมากขึ้นเท่านั้น

และแต่ละต้นก็มีราคาไม่น้อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสองยอดฝีมือระดับหกต่อสู้กันที่หุบเขาเจียงเจ๋อซาน ทำให้อสุรกายทั้งหมดวิ่งออกไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่พบอสุรกาย

หรือว่าเดิมทีที่นี่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เล่าลือกัน

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางไม่สามารถปล่อยผ่านสมุนไพรเหล่านี้ไปได้

กู้ชูหน่วนละโมบโลภมาก

แต่เจ้าเสือน้อยโลภยิ่งกว่า และนำสมุนไพรที่เพิ่งถอนมาได้ใส่ลงในกระสอบ

เซี่ยวอวี่เซวียนโกรธจนพูดไม่ออก

ที่นี่นอกจากอสุรกายแล้ว ยังมีตระกูลไป๋หลี่และตระกูลซั่งกวน

หากได้พบกับพวกเขา นางก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตรอด

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามจะระงับความโกรธ

"เมื่อครู่ใครบอกว่าจะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอีก"

"ข้าเอง ข้าไม่ก่อเรื่องวุ่นวายเสียหน่อย ข้าเพียงแค่เก็บสมุนไพรที่ไม่มีเจ้าของเท่านั้น"

"แต่ข้ามีเรื่องเร่งรีบ และต้องเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขาเจียงเจ๋อซานเดี๋ยวนี้"

"เช่นนั้นเจ้าก็เข้าไปสิ"