ตอนที่ 809
บทที่ 809
October 21, 2026
คนรับใช้ของตระกูลไป๋หลี่กำลังวุ่นอยู่กับการย่างหมู
ไม่ง่ายเลยที่พวกเขาจะย่างเสร็จหนึ่งหัว เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์นั้นได้กินจนหมดในคำเดียว
ทุกคนต่างตกตะลึงกัน
จ้องมองเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ตาเขม็งกินหนึ่งคำหนึ่งหัวอย่างน่าเอร็ดอร่อย
ในชั่วพริบตาก็ได้กินไปหลายร้อยหัวแล้ว
แต่มันไม่มีความตั้งใจที่จะหยุดเลยและก็ไม่ได้รู้สึกว่าจะกินอิ่มด้วย
ทุกคนต่างกลืนน้ำลายลง
ท้องนี้......
ก็ช่างใหญ่โตเกินไปกระมัง
หากกินเช่นนี้ต่อไปปากถ้ำก็จะแตกกระจุยเพราะมันหมดแล้ว
หากว่ามันกินได้มากมายเช่นนี้ไปตลอดถึงแม้ว่าจะทำสัญญาข้อตกลงกับมันได้ ก็......ก็เลี้ยงไม่ไหวนะ
“ห้า......ย่างห้าร้อยหัว......ย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว”
คนรับใช้เหนื่อยจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว
คำพูดของคนรับใช้เพิ่งจบลงเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็ได้กลืนหมูย่างหัวสุดท้ายเข้าในท้องอย่างเต็มอิ่มจนส่งเสียงฟ่อๆออกมา
ไป๋หลี่อวิ๋นเย่ว์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "ให้......ให้มันออกจากปากถ้ำก่อนเถอะ พวกเรารอช้าไม่ได้แล้ว"
ปรมาจารย์ควบคุมสัตว์ร้ายกล่าวว่า "มัน......มันบอกว่ากินอิ่มเกินไป เดินไม่ไหว......"
"......"
เมื่อครู่หิวเกินกว่าจะเดินไปได้
ตอนนี้อิ่มจนเดินไม่ไหวแล้ว?
มันจงใจหรือเปล่า?
หรือว่ามันต่างหากที่เป็นเจ้าหัวขโมยนั้น?
แต่......
หากว่ามันเป็นหัวขโมยก็ขโมยไปตั้งนานแล้ว จะรอจนถึงตอนนี้ได้เช่นไร?
มันเป็นงูตัวหนึ่งขโมยของเหล่านี้ไปก็ไม่มีประโยชน์
ในขณะที่ทุกคนไม่พอใจคำพูดประโยคหนึ่งของปรมาจารย์ควบคุมสัตว์ร้ายทำให้พวกเขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
“ราชางูเหลือมบอกว่ามันกินอิ่มเกินไปขยับตัวไม่ไหว แต่ว่าพวกเจ้าสามารถให้คนเคลื่อนย้ายมันไปได้”
สัตว์ขนาดใหญ่เช่นนี้จะเคลื่อนย้ายได้อย่างไร?
ไป๋หลิ่วเจิ้นกังวลเรื่องยาอายุวัฒนะไม่กล่าวสิ่งใดก็ให้คนไปเคลื่อนย้ายเสี่ยวจิ๋วเอ๋อร์เลยโดยตั้งใจไว้ว่าจะให้คนพยุงเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ไปยังพื้นที่อันโล่ง
สาวกวัยหนุ่มฉกรรจ์นับสิบคนพยายามอย่างเต็มที่แต่กลับไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่น้อย
ตระกูลไป๋หลี่ได้เพิ่มคนเป็นสิบคน หนึ่งร้อยคน......สุดท้ายหลายร้อยคนแบกงูตัวหนึ่งแต่ก็ยังไม่สามารถแบกไหวกลับทำให้พวกเขาเหนื่อยจนเหงื่อไหลไคลย้อย
“เจ้างูตัวนี้จงใจไม่ยอมเคลื่อนตัวหรือเปล่า? ไม่เช่นนั้นเหตุใดคนจำนวนมากมายเช่นนั้นถึงเคลื่อนย้ายไม่ได้เลยหล่ะ?”
“มันบอกว่าเรี่ยวแรงของพวกเจ้าน้อยเกินไปจึงโทษมันไม่ได้ มันก็ต้องการขยับตัวและลดน้ำหนัก”
“อสุรกายสามารถหดตัวได้ไม่ใช่เหรอ? ท่านทำให้มันหดตัวลงสิ”
“มันบอกว่ากินอิ่มเกินไป หดตัวไม่ได้ท้องจะยันจนปวด”
"......"
ไร้คำพูด
ในเมื่อรู้แล้วว่ากินมากขนาดนั้นจะอิ่มแล้วยังจะกินมากขนาดนั้นทำไมกัน?
“แล้วตอนนี้จะทำอย่างไรหล่ะ?”
"รอให้มันย่อยแล้วก็จากไปเองหรือไม่พวกเจ้าก็ไปเคลื่อนย้ายต่อย้ายมันออกไป"
หมูย่างห้าร้อยหัวเชียวนะจะย่อยไปจนถึงเมื่อใด
หากไม่ใช่ว่ามันเป็นอสุรกายระดับห้าและพวกเขาก็ต้องการโน้มน้าวให้มันยอมด้วยแล้วหล่ะก็คนตระกูลไป๋หลี่อยากจะตัดมันเลยโดยตรงแล้ว
ที่นี่ตันไร้ทางออกอีกด้านหนึ่งกลับเป็นคลื่นกลมๆ
น้ำเสียงอันโกรธจัดได้แว่วออกมาอย่างแผ่วเบา
“ข้าไปขโมยสิ่งของของตระกูลไป๋หลี่ของพวกเจ้าเมื่อใดกัน ตระกูลไป๋หลี่ของพวกเจ้ามีสิ่งใดคู่ควรให้พวกเราขโมย? นอกจากนี้พวกเจ้ามีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าข้าขโมยไป”
“เช่นนั้นเจ้าไม่มาตระกูลไป๋หลี่นานหลายสิบปี แล้ววันนี้จู่ๆก็มาทำสิ่งใดที่ตระกูลไป๋หลี่?”
“ทำสิ่งใด? ข้าสงสัยว่าตระกูลไป๋หลี่ของพวกเจ้าสังหารคนลักขโมยของ แย่งชิงยาอายุวัฒนะระดับสองคุณภาพสูงของตระกูลซั่งกวนของเรา”
“สารเลว เจ้ามีหลักฐานใดชี้ชัดว่าพวกเราชิงเอาไป?”
“บังเอิญเลย อสุรกายของเราก็เห็นเข้าด้วยสิ”
“อสุรกายตัวใดเห็น ให้มันออกมาเผชิญหน้ายันซิ”
"อสุรกายตัวใดในตระกูลไป๋หลี่ของพวกเจ้ากันหล่ะที่เห็นข้าขโมยของ ก็ให้มันออกมายันสิ"
"โครม......"
ตระกูลไป๋หลี่อันโอ่อ่าพื้นนั้นดินได้สั่นสะเทือน ซึ่งมองออกว่าที่นั่นต่อสู้กันได้ดุเดือดนัก