บทที่ 828

ซั่งกวนชิงกล่าวว่า "เช่นนั้นเจ้ามีเงื่อนไขอะไร ขอเพียงแค่สามารถถอนหมั้นได้ ตระกูลซั่งกวนของเราจะชดเชยให้มากที่สุด"

กู้ชูหน่วนยิ้มมุมปาก นัยน์ตาของนางดูครุ่นคิด

"พูดดี ข้าต้องการร้านค้าหนึ่งร้อยแห่งทางตอนใต้ของแม่น้ำเว่ยเหอของตระกูลซั่งกวน เรือนตากอากาศสิบหลัง นู่เอ๋อเซียง ไป๋เย่าจื่อ จินเจียหลาน หลงเถิงเจีย และเฟิ่งหวงเฉ่า อย่างละหนึ่งพันชั่ง"

อัก......

ไม่ว่าซั่งกวนชิงจะสงบเพียงใด เขาก็โกรธจนแทบจะกระอักเลือด

คนอื่น ๆ มองไปที่กู้ชูหน่วนด้วยความประหลาดใจ

เงื่อนไขที่นางเรียกร้องนั้นสูงมาก

ร้านค้าหนึ่งร้อยแห่งทางตอนใต้ของแม่น้ำเว่ยเหอ นั่นเป็นร้านค้าที่ดีที่สุดของตระกูลซั่งกวน ไม่ว่าร้าค้าจะตั้งอยู่ที่ใดก็ไม่สามารถประเมินค่าได้ เพราะมันสามารถสร้างรายได้มหาศาลทุกปี

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสมุนไพรหลายชนิดที่นางกล่าวถึง สมุนไพรเหล่านั้นล้วนเป็นสมุนไพรชั้นยอดที่ใช้ในการกลั่นยา ล้ำค่าและหาได้ยาก

แต่นางบอกว่าต้องการอย่างละหนึ่งพันชั่ง

นางคิดว่าสมุนไพรเหล่านั้นเป็นผักกาดขาวหรืออย่างไร ถึงได้บอกว่าต้องการกี่ชั่ง？

แม้แต่ผู้เฒ่าหนิงก็ไออยู่หลายครั้ง และแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ยินที่กู้ชูหน่วนพูด

ซั่งกวนหมิงหลานเป็นบุตรสาวของผู้อาวุโสซั่งกวนชิง และเป็นบัณฑิตของสำนักศึกษาอี้เหอ นางกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า "มู่หน่วน เจ้าล้อเล่นอะไร？"

"เจ้าว่าข้าดูเหมือนล้อเล่นหรือ？"

"เจ้าช่างไร้ยางอายยิ่งนัก เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าอยากได้อะไรตระกูลซั่งกวนของเราก็ต้องให้อย่างนั้นหรือ？"

"หากพวกท่านไม่อยากให้ก็ไม่ต้องให้ก็ได้ ข้าไม่ได้บังคับพวกท่าน เดิมทีข้าก็ไม่อยากถอนหมั้น"

หลินซือหย่วนกล่าวด้วยเสียงต่ำ "แม่นางมู่ พวกเราเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่สามารถต่อสู้กับตระกูลใหญ่ของพวกเขาได้ หากยังยืนกรานต่อไปก็ใช่ว่าผลลัพธ์จะดีขึ้น"

เสียงของหลินซือหย่วนเบามาก เขาไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน

แต่กู้ชูหน่วนกลับพูดซ้ำคำพูดของเขาเสียงดัง และแทบอยากจะให้ทุกคนได้ยิน

"เป็นคนธรรมดาแล้วอย่างไร？เป็นคนธรรมดาแล้วต้องปล่อยให้ตระกูลใหญ่รังแกหรือ？ในตอนนั้นแม่ของข้ายอมเสียสละชีวิตของตนเองเพื่อช่วยพวกเขา ส่วนข้า ข้ากลายเป็นเด็กที่ไม่มีแม่คอยเลี้ยงดู ช่างน่าสงสาร และเป็นตระกูลซั่งกวนของพวกเขาที่เป็นฝ่ายขอหมั้นหมาย พวกเขาต้องการจะชดเชยให้ข้า และไม่ใช่ข้าที่ขอร้องให้พวกเขามาหมั้นหมาย"

"จนถึงตอนนี้ก็สิบกว่าปีแล้ว พวกเขาบอกว่าต้องการจะถอนหมั้นก็ถอน และทำให้ข้าอับอายขายหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย แล้วต่อไปผู้หญิงเช่นข้าจะแต่งงานได้อย่างไร？ยังมียางอายอยู่หรือไม่？ข้าต้องการการชดเชยที่มากเกินไปหรือ？

คำพูดเหล่านี้เต็มไปด้วยอารมณ์ที่เร่าร้อน จนผู้คนไม่สามารถหาอะไรมาหักล้างได้

ถึงอย่างไรสิ่งที่เธอพูดก็เป็นความจริง และแม่ของนางก็ต้องตายอย่างอนาถ เพื่อที่จะช่วยชีวิตฮูหยินซั่งกวนไว้

ซั่งกวนชิงโกรธมากจนแทบจะกระอักเลือด

ใครบอกว่ากู้ชูหน่วนขี้ขลาด？

เดิมทีเขาต้องการจะยกเลิกการหมั้นหมายเป็นการส่วนตัว

แต่เกรงว่าหากยกเลิกเป็นการส่วนตัว จะไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของซั่งกวนหมิงหลาง

ดังนั้น......จึงเลือกที่จะพูดขึ้นมาในวันนี้

เขาคิดว่ามู่หน่วนจะยอมรับแต่โดยดี และไม่กล้าขัดขืน

แต่ไม่คิดว่านางจะกล้าหาญขนาดนี้ และฮึกเหิมขนาดนี้......

"เงื่อนไขที่เจ้าพูดมา พวกเราทำไม่ได้ เจ้าเปลี่ยนเงื่อนไขอื่นเถอะ"

"เงื่อนไขของข้าคือสิ่งเหล่านี้ หากพวกท่านทำได้ การหมั้นหมายก็จะถูกยกเลิก แต่หากทำไม่ได้ ข้าก็จะรอเป็นภรรยาของซั่งกวนหมิงหลาง ซั่งกวนหมิงหลางเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลซั่งกวน ข้าแต่งงานกับเขา ต่อไปก็จะเป็นสะใภ้สายตรงของตระกูลซั่งกวน และเป็นผู้หญิงของตระกูลซั่งกวนครึ่งหนึ่ง ดังนั้นก็จะได้รับทรัพย์สินมากกว่าในตอนนี้มากนัก"

หากไม่ใช่เพราะสถานะของเขา ซั่งกวนชิงคงจะลุกขึ้นแล้วตบโต๊ะด้วยความโมโห

ไร้ยางอาย

ช่างไร้ยางอายเสียจริง

นางยังกล้าคิดที่จะครอบครองทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลซั่งกวน นางคิดว่าตัวเองเป็นใคร เป็นแค่เศษสวะคนหนึ่ง

"ร้านค้าและเรือนตากอากาศต้องไปขอคำแนะนำจากผู้นำตระกูล แต่พวกเราไม่มีสมุนไพรเหล่านั้นมากนัก จึงไม่สามารถให้ได้"

"เงื่อนไขของข้าถูกกำหนดไว้แล้ว จะให้ได้หรือไม่นั้นเป็นเรื่องของพวกท่าน ไม่เกี่ยวกับข้า อ้อ.....จริงสิ หากไม่สามารถยกเลิกการหมั้นหมายได้ ซั่งกวนหมิงหลางก็จะไม่สามารถแต่งงานได้เช่นกัน หากแต่งงาน ตระกูลซั่งกวนก็กลายเป็นที่น่าขบขันที่สุดของผู้คนในใต้หล้า"

"เขาแต่งภรรยาไม่ได้ เจ้าก็แต่งงานไม่ได้เช่นกัน"

"ข้าไม่ได้คิดที่จะแต่งงาน หลังจากถอนหมั้นแล้ว ข้าก็คงหมดความหวังในชีวิต อยากจะอยู่ลำพัง และไม่อยากแต่งงาน แต่ซั่งกวนหมิงหลางนั้นต่างออกไป เขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลซั่งกวน จะต้องมีทายาทไว้สืบสกุล หากเขาไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต ตระกูลซั่งกวนก็จะไร้ผู้สืบทอด"

"เจ้า......"