บทที่ 833

เหวินเส่าอี๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงของเขาราวกับน้ำใสสะอาดกลางหุบเขาที่ว่างเปล่า ช่างน่าฟังเหลือเกิน

"ทุกท่านโตกว่าเหวินฉู่ ข้าเป็นเพียงคนรุ่นหลัง เชิญ......"

เขาไม่พูดก็ไม่เป็นไร แต่ผู้หญิงที่อยู่ด้วยตอนที่เขาพูดกลับรู้สึกทึ่งอีกครั้ง

เสียงนี้ช่างน่าฟังยิ่งนัก ราวกับเสียงของธรรมชาติ

ที่แท้......

ผู้นำตระกูลเหวินชื่อเหวินฉู่

เขาดูสุภาพอ่อนโยนและเจียมเนื้อเจียมตัว อีกทั้งยังมีเสน่ห์

เสด็จอาเสวี่ยและผู้นำตระกูลอีกสามคนพยักหน้าด้วยความชื่นชม

แม้ว่าเหวินฉู่จะยังอายุน้อย แต่เขาได้รับการอบรมที่ดี

ผู้นำตระกูลไป๋หลี่นั่งตรงที่นั่งหลักทางขวาอย่างไม่เกรงใจ และกล่าวเสียงดัง "ในเมื่อผู้นำตระกูลเหวินไม่นั่งตรงที่นั่งหลัก เช่นนั้นข้าตระกูลไป๋หลี่จะนั่ง หวังว่าทุกท่านจะไม่ถือสา？"

ผู้นำตระกูลซั่งกวนมีความคิดบางอย่าง และกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า "คนบางคนหน้าหนา และไม่กลัวว่าจะอายุสั้น พวกเราเกลี้ยกล่อมแล้ว สิ่งที่รู้ก็คือเพื่อตัวเขาเอง แต่สิ่งที่ไม่รู้คือคิดว่าต้องการจะแย่งที่หนึ่งกับเขา"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา บรรดาผู้อาวุโสของตระกูลไป๋หลี่ก็ไม่พอใจ แม้แต่สาวกเหล่านั้นก็ไม่พอใจเช่นกัน

บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และกลิ่นควันดินปืนก็อบอวลเล็กน้อย

ผู้นำตระกูลไป๋หลี่ฝืนยิ้มและกล่าวว่า "บางคนไม่ได้กินองุ่นก็ว่าองุ่นเปรี้ยว เขาอยากจะชนะที่หนึ่ง และจะต้องมีความสามารถนั้น"

ผู้นำตระกูลซั่งกวนยังไม่ทันจะได้พูด ซั่งกวนชิงก็กล่าวอย่างโกรธเคือง "เจ้ากำลังว่าตระกูลซั่งกวนของเราไม่มีความสามารถงั้นหรือ？ผู้นำตระกูล ให้ข้าจัดการเขาเถอะ"

ผู้นำตระกูลหนิงขมวดคิ้วและกล่าวว่า "ข้าว่าพวกเจ้าสองคนต่อสู้กันทั้งชีวิตก็ยังไม่จบไม่สิ้น？ไว้พวกเจ้าค่อย ๆ ต่อสู้กันเองเถอะ วันนี้เป็นการชุมนุมควบคุมสัตว์ร้าย คนหนุ่มสาวเหล่านี้เป็นภาพ ตาเฒ่าอย่างพวกเจ้าสองคนวุ่นวายให้มันน้อย ๆ หน่อย"

บัณฑิตนอกสนามต่างเบิกตากว้าง

พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเหล่าผู้นำตระกูลใหญ่จะสง่าผ่าเผย และนึกไม่ถึงว่าจะทำต่อหน้าบัณฑิตเช่นนี้......เช่นนี้......

กู้ชูหน่วนกระทุ้งหนิงเทียนโย่วและกระซิบ "ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลไป๋หลี่และตระกูลซั่งกวนขัดแย้งกันมากเลยหรือ？"

"ขัดแย้งกันมาโดยตลอด ผู้คนทั่วทั้งดินแดนต่างรู้กันดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งคราวนี้ ตระกูลไป๋หลี่คิดว่าตระกูลซั่งกวนขโมยสิ่งของจากหอเจินเป่าของพวกเขา และยังปล่อยอสุรกายที่พวกเขาสะสมมานานหลายปี ตระกูลซั่งกวนคิดว่าตระกูลไป๋หลี่ขโมยยาครอบจักรวาลของพวกเขา ดังนั้น.......เจ้ารู้......"

กู้ชูหน่วนลูบคางของตัวเอง

นี่......ดูเหมือนว่าจะเป็นผลงานชิ้นเอกของนาง

เสด็จอาเสวี่ยเกลี้ยกล่อม "ผู้นำตระกูลทั้งสอง ผู้นำตระกูลหนิงกล่าวถูก วันนี้เป็นการชุมนุมควบคุมสัตว์ร้ายที่สิบปีจะมีสักครั้ง ความคับข้องใจระหว่างท่านทั้งสอง รอให้การชุมนุมควบคุมสัตว์ร้ายสิ้นสุดลงเสียก่อน อล้วค่อยจัดการกับเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว"

"ที่นั่งแรกทางซ้ายยังว่างอยู่ เช่นนั้น......ยกให้ผู้นำตระกูลซั่งกวน？" ในขณะที่เสด็จอาเสวี่ยกล่าว เขาก็ยังคงมองไปที่ท่านผู้เฒ่าหนิงตลอด และเกรงวว่าท่านผู้เฒ่าหนิงจะไม่เห็นด้วย

ท่านผู้เฒ่าหนิงเพียงแค่นั่งลงบนที่นั่งแรกทางขวาและถอนหายใจ "ข้าเป็นเพียงชายชรา นั่งตรงไหนก็ได้ ที่นั่งแรกทางซ้ายยกให้เจ้า"

แม้ว่าผู้นำตระกูลซั่งกวนจะไม่พอใจ แต่เขาก็ระงับอารมณ์ไว้ และนั่งลงบนที่นั่งแรกทางซ้าย

ผู้ดำเนินการกล่าวเสียงดังว่า "การชุมนุมควบคุมสัตว์ร้ายทุก ๆ สิบปีได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ขอเพียงเป็นบัณฑิตของสำนักศึกษาอี้เหอ ทุกคนก็จะสามารถเข้าไปในหุบเขาสัตว์เทพ เพื่อเข้าร่วมการชุมนุมควบคุมสัตว์ร้ายได้ กฎมีดังต่อไปนี้"

"หนึ่ง ในหุบเขาสัตว์เทพมีอสุรกายมากมาย หากใครสามารถทำให้มันเชื่องและทำสัญญากับมันได้ อสุรกายก็จะตกเป็นคนผู้นั้น หากไม่รู้วิธีการทำสัญญา ก็ต้องทำให้มันเชื่อง เมื่อ ออกมาแล้วจะมีคนช่วยทำสัญญาให้"

"สอง หากไม่สามารถทำให้อสุรกายเชื่องได้ และถูกอสุรกายทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ จะไม่เกี่ยวใด ๆ กับสำนักศึกษาทั้งสิ้น คุณสามารถทำในสิ่งที่คุณทำได้"

"สาม นอกจากในหุบเขาสัตว์เทพจะมีอสุรกายแล้ว ยังมีเห็ดหลินจือทุกชนิด รวมทั้งอาวุธวิญญาณโบราณด้วย ใครสามารถนำมาได้ก็เป็นของคนผู้นั้น"

"สี่ ใครก็ตามที่ทำสัญญากับอสุรกายได้มากที่สุด จะเป็นผู้ชนะในการชุมนุมควบคุมสัตว์ร้ายครั้งนี้ ผู้ชนะจะได้เข้าร่วมกับสี่ตระกูลใหญ่ใด และจะได้เป็นศิษย์คนสุดท้ายของทั้งสี่ตระกูลใหญ่ด้วย"

บัณฑิตทุกคนต่างมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความดีอกดีใจ

หากได้เป็นศิษย์คนสุดท้ายของทั้งสี่ตระกูลใหญ่ พวกเขาคงจะประสบความสำเร็จอย่างมากในชีวิต

โดยเฉพาะบัณฑิตหญิง แต่ละคนแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เป็นผู้ชนะ และได้เป็นศิษย์คนสุดท้ายของตระกูลเหวิน

หากคุณโชคดี บางทีอาจจะได้เป็นนายหญิงของตระกูลเหวินก็ได้

กู้ชูหน่วนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

"รางวัลแค่นี้เองหรือ？กระจอกเกินไปหรือไม่？"

เสียงของนางไม่ดัง แต่หลายคนล้วนแต่ได้ยิน และทุกคนก็มองไปที่กู้ชูหน่วนด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม

หนิงเทียนโย่วพูดด้วยเสียงต่ำ "แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ？เจ้าโลภเกินไปแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนมากมายแค่ไหนที่อยากจะเป็นศิษย์คนสุดท้ายของสี่ตระกูลใหญ่ แต่ทั่วทั้งใต้หล้ามีเพียงกี่คนที่สามารถเป็นได้？อีกอย่างในหุบเขาสัตว์ก็เทพก็มีสมบัติมากมาย หากสามารถเอาออกมาได้สองสามชิ้น หรือทำสัญญากับอสุรกายได้สองสามตัว นั่นก็ทำเงินได้มากมายแล้ว"

ซั่งกวนหมิงหลานยิ้มเยาะ "คนโง่ก็คือคนโง่ ต่อให้เอาดาวบนท้องฟ้ามาให้นาง นางก็คิดว่าเป็นหิ่งห้อย"

"ใช่ คนประเภทนี้ไม่คู่ควรที่จะเข้าได้ไปในหุบเขาสัตว์เทพ"