บทที่ 838

ลมกระโชกแรงพัดมาจากมุมปากของกระทิงไฟเก้าเขา จากนั้นเปลวไฟที่ลุกลามที่เจ้าสามก็หายไปทันที

เพียงแต่มันก็กลายเป็นกระทิงที่สุกได้ที่ไปแล้วและร้องโอดครวญอย่างเจ็บปวด

กระทิงไฟเก้าเขาอับอายอย่างมาก

เป็นถึงกระทิงไฟสี่เขาความสามารถระดับสาม แต่กลับไม่สามารถสู้ลูกเสือที่เพิ่งเกิดออกมา เช่นนั้นมันจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?

"เจ้ารอง เจ้าออกมาไปจัดการ"

"ปึงปังๆๆ......"

"ผล่ากๆๆ......"

"ตุ่บ......"

เพียงชั่วพริบตา

กระทิงไฟเจ้ารองก็ได้ล้มลงและถูกเปลวไฟแผดเผาไหม้ไปทั้งตัว

กู้ชูหน่วนเลียริมฝีปาก "กระทิงที่สุกได้ที่ทั้งตัว ถึงแม้ว่าจะสุกเกินไป แต่เมื่อกินเข้าไปก็คงจะยังอร่อยอยู่บ้าง เสี่ยวเซวียนเซวียน อยากกินเนื้อกระทิงหรือไม่?"

เซี่ยวอวี่เซวียนหัวเราะออกมา

กระทิงที่สุกได้ที่ทั้งตัว

การเปรียบเทียบนี้ไม่เลวเลย

มันยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น น้องชายทั้งสองตัวก็ถูกย่างจนดูไม่ออกว่าเป็นกระทิงไปเสียแล้ว

นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

มันจับจ้องไปที่เจ้าเสือน้อยที่ส่ายหัวและกำลังออดอ้อนกู้ชูหน่วน ทันใดนั้นร่างของกระทิงก็สั่นสะท้าน

"เจ้า......ร่างกายของเจ้ามีเลือดเนื้อของเสือขาวโบราณใช่หรือไม่?"

เจ้าเสือน้อยยิ้มให้มันอย่างไร้เดียงสา ราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่มันพูดถึงว่าเสือขาวโบราณคืออะไร

"อสูรร้ายทั้งสี่นั้นสูญพันธุ์ไปนานแล้วไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงยังมีสายเลือดหลงเหลืออยู่" กระทิงไฟเก้าเขาจับจ้องไปที่เปลวเพลิงรูปสามเหลี่ยมบนหัวของเจ้าเสือน้อย จากนั้นแววตาของมันก็เต็มไปด้วยความสับสน

กู้ชูหน่วนกล่าว "เจ้ากระทิงโง่ น้องทั้งสองตัวของเจ้าต่างก็พ่ายแพ้ไปแล้ว จะยอมแพ้เสียแต่ตอนนี้ หรือว่าเจ้าจะลงมือด้วยตัวเอง?"

"ข้าเป็นถึงราชากระทิงไฟเก้าเขา เจ้าสามารถเรียกข้าว่าปีศาจกระทิง แต่ห้ามเรียกข้าว่าเจ้ากระทิงโง่"

"เจ้ากระทิงโง่"

"มนุษย์ที่สมควรตาย เจ้าตายซะเถอะ"

"เจ้าเสือน้อย ให้มันได้ลองความร้ายกาจของเปลวไฟที่แท้จริงของเจ้า"

เจ้าเสือน้อยพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมและมีเปลวไฟพุ่งออกมาจากปากของมันและพุ่งโจมตีไปยังกระทิงไฟเก้าเขาโดยตรง

ทั้งกระทิงและเสือต่างก็เก่งกาจในการใช้ไฟ จากการต่อสู้ของพวกมันทำให้อุณหภูมิโดยรอบนั้นสูงขึ้นอย่างมาก

กระทิงไฟสี่เขาทั้งสองตัวตกใจอย่างมากจนถอยหนีออกไป เพราะเกรงกลัวว่าตัวเองจะถูกเผาจนสุกไปทั้งตัว

กู้ชูหน่วนหาวและหาที่นอนลง โดยไม่สนใจการต่อสู้ของพวกมัน ราวกับมีความมั่นใจในตัวของเจ้าเสือน้อยอย่างมาก

เซี่ยวอวี่เซวียนหัวเราะ "เจ้าเสือน้อยเพิ่งเกิดออกมาไม่นานและเพิ่งจะมีความสามารถถึงระดับสี่ เจ้าไม่กลัวว่ามันจะพ่ายแพ้เลยหรือ?"

"วางใจได้ เจ้าเสือน้อยตัวเล็กแต่จิตวิญญาณของมันกลับยิ่งใหญ่ เมื่อโกรธขึ้นมา มีไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถจัดการมันได้"

กู้ชูหน่วนเปลี่ยนที่นอนและหลับไป จากนั้นก็มีเสียงกรนดังขึ้นเป็นระยะ

อีกฝั่ง กระทิงและเสือกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด มีการปล่อยดวงไฟโจมตีไปมา แต่นางกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด

โดยเฉพาะท่านอนและลักษณะของนาง ช่างเหมือนกับแม่สาวอัปลักษณ์ไม่มีผิด

ทุกครั้งที่มองไปที่นาง มักจะคิดว่าเขากำลังมองแม่สาวอัปลักษณ์

เซี่ยวอวี่เซวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว

เขาเชื่อกู้ชูหน่วน

นางคาดเดาสว่าเจ้าเสือน้อยจะชนะ เจ้าเสือน้อยต้องชนะให้ได้

เหมือนกับ......

ในอดีต นางมักจะ......มีความเชื่อมั่นอยู่เสมอ

"ฟลุ่บ......"

"ตึ่ง......"

"หยุดได้แล้วๆ รีบเก็บดวงไฟของเจ้าเดี๋ยวนี้ ข้าเจ็บเหลือเกิน ฮือ......"

"โอ๊ะ เขาของข้า......เขาของข้าถูกเจ้าเผาไหม้ไปแล้ว......ข้าเจ็บเหลือเกิน......"