บทที่ 846

ภายนอกฝนยังคงตกหนัก กู้ชูหน่วนเสียบดาบคู่ไว้ที่หลังและออกเดินทางไปยังซากปรักหักพังโบราณเพียงลำพัง

เสื้อผ้าบนร่างกายของนางได้แปดเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด แม้จะมีน้ำฝนคอยตกลงมาใส่ แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นสภาพเดิมได้

อีกอย่าง เสื้อผ้าของนางก็ถูกใบมีดลมและรวมไปถึงอาวุธมีคมมากมาย เมื่อมองออกไปเพียงแวบเดียวก็เหมือนกับเป็นขอทานที่น่าอดสู

นางได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่สายตาของนางแน่วแน่และเงาของนางก็ยิ่งมุ่งมั่น ซึ่งกระทบหัวใจของหยางโม่อย่างไม่ต้องสงสัย

เขามองไปยังเซี่ยวอวี่เซวียนด้วยความอิจฉา

"ช่างโชคดีเหลือเกินที่มีเพื่อนสนิทร่วมเป็นร่วมตายกับตัวเองเช่นนี้ เจ้าช่างโชคดีเหลือเกิน"

ระหว่างทางไปซากปรักหักพังโบราณ

กู้ชูหน่วนเห็นอสูรร้ายจำนวนมากทั้งแตกตัวและเกาะกันเป็นกลุ่มก้อนมุ่งหน้าไปข้างหน้า

มีทั้งมุ่งหน้าไปเพียงลำพังและส่งเสียงร้องคำรามดังกึกก้อง เป็นที่น่าตกใจ

นอกจากเหล่าอสูรร้ายแล้ว ยังมีลมหายใจที่แข็งแกร่งอย่างมากอีกด้วย

นางแอบซ่อนอยู่ในที่มืดเพื่อสังเกตการณ์ ลมหายใจที่แข็งแกร่งเหล่านั้นล้วนเป็นของผู้อาวุโสและผู้นำตระกูลใหญ่ๆ แม้แต่เสด็จอาราชวงศ์จักรพรรดิก็เข้ามาด้วยเช่นกัน

อสูรร้ายและยอดฝีมือต่างพากันเข้าไปยังทางเข้าส่วนที่ลึกที่สุดของซากปรักหักพังโบราณ และทั้งสองฝ่ายอยู่ในสถานะเผชิญหน้ากัน ต่อสู้กันอย่างดุเดือดจนภูเขาสั่นสะท้าน

คลื่นการสังหารอันทรงพลังแผ่กระจายออกไป อสูรร้ายและมนุษย์ที่อ่อนแอและความสามารถต่ำต่างถูกผ่าออกเป็นสองท่อนและตายลงทันที

แม้แต่ต้นไม้ก็ล้มลงเรียงรายกันเป็นแถว

กู้ชูหน่วนไม่รู้ว่าที่พวกเขาเข้ามานั้นเพื่อจะค้นหาดอกบัวศักดิ์สิทธิ์หลากสีหรือไม่

นางรู้เพียงว่า ท่ามกลางเหล่าอสูรร้ายและยอดฝีมือจำนวนมากนี้ ไม่เป็นผลดีกับนางเลยแม้แต่น้อย

"ครื่นๆๆ......"

นอกจากฝั่งนี้แล้ว ยังมีเสียงต่อสู้จากภูเขาทางด้านซ้ายอีกด้วย

การต่อสู้ที่นี่ก็น่าสะพรึงกลัวมากพอสมควรแล้ว

แต่การต่อสู้บนภูเขาทางด้านซ้ายนั้นเกินคำบรรยาย

เทือกเขาทั้งหมดถูกทำลายทีละลูก และทั้งภูเขาก็พังทลายลงในทันที

โลกก็ดับวูบลงทันที

กู้ชูหน่วนจ้องมองไปที่เทือกเขา

ฝนเทกระหน่ำลงมา

แต่ฝนที่ตกลงมากระหน่ำนั้นดูเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็งและกลายเป็นแท่งน้ำแข็ง แท่งน้ำแข็งมีพลังมหาศาลและโจมตีไปในทิศทางเดียวในลักษณะพร้อมเพรียงกันและสม่ำเสมอ

นางตกตะลึงมาก

นี่ต่างหากที่เป็นยอดฝีมือ?

ไม่เพียงแค่นางเท่านั้นที่ตกตะลึง

ผู้นำของเหล่าตระกูลใหญ่และอสูรร้ายที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดก็หยุดชะงักลง จากนั้นจ้องมองไปที่เทือกเขาที่อยู่ไกลออกไป แต่ละคนล้วนอุทานออกมา

"พระเจ้า พลังการสังหารที่รุนแรงอย่างมาก? ความสามารถเช่นนี้จะต้องไปถึงระดับสูงสุดขั้นที่หกแน่ๆ? รัฐปิงของเรามีใครมีความสามารถไปถึงขั้นนั้นด้วยหรือ?"

"ดูเหมือนจะไม่เคยได้ยินว่ามีใครมีฝีมือไปถึงระดับสูงสุดขั้นที่หกเลยนะ"

"สามารถควบคุมฝนเพื่อใช้เอง เพื่อเป็นอาวุธในการสังหารศัตรู นี่......นี่ช่างเป็นเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวอย่างมาก"

"ใช่น่ะสิ อีกอย่างเขาไม่ได้ควบคุมหยาดฝนเพียงไม่กี่หยดเท่านั้น แต่ควบคุมฝนที่ตกลงมาทั้งฟ้าเลย"

กู้ชูหน่วนเงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นก็เห็นหยาดฝนราวกับต่างมีปีกและพากันบินไปยังเทือกเขาที่ไกลออกไป

และสิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงมากที่สุด

หยาดฝนที่เปลี่ยนไป กลับรวมตัวเป็นมังกรวารีที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและยังส่งเสียงร้องกึกก้องดังออกมา

นอกจากมังการวารีแล้ว ยังมีหงส์อัคคีอีกหนึ่งตัว

หงส์อัคคีสยายปีกและบินขึ้นสูง และเสียงร้องของมันก็ดังกึกก้องไม่รู้จบ

หงส์และมังกรวารียังคงต่อสู้กัน จากการต่อสู้ของพวกมัน ทำให้ยอดภูเขาพังถล่มลงอย่างเรียงรายและแม้แต่ที่ของพวกมันก็สั่นสะเทือน

กู้ชูหน่วนไม่ลังเลอีกต่อไปและพุ่งไปยังเทือกเขาแห่งนั้นทันที

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์บอกไว้ว่า ผู้ที่มีความสามารถระดับสูงสุดขั้นที่หก เมื่อกินดอกบัวศักดิ์สิทธิ์หลากสีเข้าไป จะสามารถเพิ่มระดับความสามารถไปถึงระดับเจ็ดได้

และการต่อสู้กันอย่างดุเดือดของทั้งสอง ระดับความสามารถของพวกมันก็ถึงระดับสูงสุดขั้นที่หกแล้ว และสิ่งที่สามารถทำให้พวกมันต้องแย่งชิงกันได้นั้น ก็มีเพียงดอกบัวศักดิ์สิทธิ์หลากสีเท่านั้น

ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์หลากสีที่แท้จริงนั้น อยู่ทางฝั่งซ้ายมือของเทือกเขา

ยิ่งเข้าใกล้ทางฝั่งซ้ายของเทือกเขา พลังการสังหารยิ่งรุนแรง กู้ชูหน่วนฝืนเดินเข้าไปอย่างยากลำบาก