บทที่ 856

นัยน์ตาของเหวินเส่าอี๋แดงก่ำ เขาฟังอย่างตั้งใจ และได้ยินเสียงกัดฟันของเหวินเส่าอี๋

กู้ชูหน่วนกุมหัวใจของตัวเองไม่รู้ทำไมหัวใจของนางถึงเต้นแรง

หากสิ่งที่ทั้งสองคนพูดเป็นความจริง เช่นนั้นความแค้นระหว่างพวกเขาก็ไม่สามารถที่จะแก้ไขได้จริง ๆ

ความแค้นในการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ไม่สามารถหมดไปได้ด้วยคำพูดเพียงสองสามคำ

"แล้วเจ้าเล่า เจ้ามีความแค้นอะไรกับเสี่ยวหูเตี๋ย？" กู้ชูหน่วนเอียงศีรษะและถามเยี่ยจิ่งหาน

เยี่ยจิ่งหานมองไปทางอื่นอย่างเย่อหยิ่ง และไม่สนใจกู้ชูหน่วน แต่ความโกรธแค้นที่หว่างคิ้วของเขาไม่ได้น้อยไปกว่าเซี่ยวอวี่เซวียน

"เอาเถอะ เจ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร ข้าก็ไม่ได้อยากฟัง ถึงอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับข้า"

เซี่ยวอวี่เซวียนพูดอย่างอดทนต่อความเจ็บปวด "เจ้าเด็กโสโครก ช่วยข้าฆ่าเขา"

"พี่น้องของข้าบอกให้ข้าฆ่าเจ้า เจ้าจะว่าอย่างไร？"

เหวินเส่าอี๋เบือนหน้าหนีและหลับตาลงอย่างเฉยเมย ราวกับว่านางอยากจะฆ่าก็ฆ่า

เขาสง่าผ่าเผย ในตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ความงามก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย ทำให้นางฆ่าเขาไม่ลง

กู้ชูหน่วนกล่าวว่า "เซี่ยวเซวียนเซวียน ไม่ใช่ว่าข้าไม่ช่วยเจ้า แต่......ให้ข้าฆ่าผู้ที่อ่อนแอและไร้กำลัง ข้าทำไม่ได้จริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่เคยเห็นเขาทำเรื่องที่ไร้มนุษยธรรมมาก่อน พวกท่านพักผ่อนสักครู่ ข้าจะไปเก็บสมุนไพรแล้วกลับมา"

เมื่อกู้ชูหน่วนออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ทั้งสามคนก็ทะเลาะกันขึ้นมาอีกครั้ง แต่พวกเขาทั้งสามบาดเจ็บสาหัส ต่อให้ทะเลาะกันก็ไม่เป็นเรื่องใหญ่ เดิมทีกู้ชูหน่วนคิดอยากจะเข้าไปห้ามปราม แต่เมื่อคิดอีกมุมหนึ่ง ความโกรธแค้นระดับนี้ นางไม่สามารถเข้าไปห้ามปรามได้ทุกครั้งไป

จากนั้นจึงทำการวางยาสลบ ทำให้ทั้งสามคนสลบไป

และใช้โอกาสที่พวกเขาทั้งสามเป็นลมหมดสติแยกพวกเขาออกจากกัน เพื่อไม่ให้พวกเขาลืมตาขึ้นมาทะเลาะกันอีก จากนั้นจัดการทำแผลให้พวกเขาทั้งสามคน

ภายนอกถ้ำ เหวินเส่าอี๋ตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก