บทที่ 862

เหวินเส่าอี๋ใช้ความรู้สึกของเขาเพื่อสำรวจกากักวิญญาณ แต่พบว่ามันว่างเปล่าและไม่มีวิญญาณใด ๆ

"วิญญาณที่อยู่ข้างในเล่า？"

"ข้าปล่อยไปแล้ว"

"เจ้าปล่อยไปแล้ว？"

เสียงของเหวินเส่าอี๋เย็นเล็กน้อย เขาโกรธจนตัวสั่น และมีร่องรอยของความไม่พอใจและไอสังหาร

กู้ชูหน่วนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ชายผู้นี้เหมือนกันกับเยี่ยจิ่งหาน ยากที่จะคาดเดาได้

เป็นไปได้ไหมว่าวิญญาณที่อยู่ในกาขังวิญญาณจะรู้จักกันกับเขา？

"เจ้าก็ชอบผู้หญิงที่อยู่ในกาขังวิญญาณด้วยหรือ？" กู้ชูหน่วนถามด้วยความสงสัย

ใครจะรู้ว่าไอสังหารของเหวินเส่าอี๋มากขึ้น และเปล่งเสียงออกมาจากระหว่างฟัน

"ข้าแทบอยากจะหักกระดูกและถลกหนังของเจ้า ไม่ว่าทำไมเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ถึงยอมรับเจ้าเป็นนาย และไม่ว่าทำไมเยี่ยจิ่งหานถึงปล่อยเจ้าไป หรือเพียงเพราะความสัมพันธ์ของพวกเขากับเจ้า เจ้าก็สมควรตาย แต่หากเจ้ายอมมอบขวานผานกู่ออกมา หรือมอบวงแหวนอวกาศให้ข้า บางทีข้าอาจจะให้เจ้าตายง่ายขึ้น"

หมอกอันเย็นยะเยือกพัดผ่าน กู้ชูหน่วนหนาวจนตัวสั่น

กู้ชูหน่วนรู้สึกว่ากระดูกของนางสึกถูกกัดกร่อนจากน้ำแข็งที่แตกร้าว และเจ็บปวดมากจนนางเหงื่อตก

ความเจ็บปวดนี้เทียบได้กับการเฉือนเนื้อ และเจ็บปวดยิ่งกว่าการเฉือนเนื้อเป็นพันเท่า

"แกรก ๆ......"

แม้ว่าจะคลุมเครือ แต่นางก็ยังคงสัมผัสได้ถึงกระดูกของตัวเองแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

นางพยายามจะดิ้น แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรง จึงทำได้เพียงกัดฟันและอดทนต่อความเจ็บปวด

หลังจากเวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชา (15 นาที) กู้ชูหน่วนก็ยังคงกัดฟันอย่างอดทน

ใบหน้าของนางดูเจ็บปวดอย่างมาก แต่นางไม่ยอมที่จะส่งเสียงออกมา แม้ว่าร่างกายของนางจะสั่นสะท้านไม่หยุด

เหวินเส่าอี๋รู้สึกประหลาดใจ

ในสายตาของเขา หญิงผู้นี้ดูกลัวตายเป็นอย่างมาก

โทษเยือกแข็งเป็นวิธีการทรมานที่มีชื่อเสียงของเผ่าเพลิงฟ้า และไม่มีใครสามารถอดทนได้จนถึงเวลาหนึ่งถ้วยชามาก่อน แต่นางกลับสามารถทนได้ และไม่ส่งเสียงใด ๆ

จิตใจที่แน่วแน่และยืนหยัดเช่นนี้ช่างน่าชื่นชมยิ่งนัก

"หากเจ้าไม่ขอความเมตตา กระดูกของเจ้าก็จะถูกสึกกร่อนไปเรื่อย ๆ และในที่สุดก็จะต้องตายอย่างเจ็บปวดทรมาน"

"เลิก......เลิกคิด......ต่อให้ต้องตายข้าก็จะไม่ยอมให้วงแหวนอวกาศให้กับเจ้า......แหวน......"

กู้ชูหน่วนพยายามที่จะพูด แต่เสียงของนางสั่นตลอดเวลา แม้ว่าจะพูดจบประโยคแล้ว แต่เสียงของนางก็เบามาก หากไม่ตั้งใจฟังก็จะไม่ได้ยิน

"เพื่อวงแหวนอวกาศเพียงวงเดียว ทำให้ตัวเองทุกทรมานเช่นนี้ มันคุ้มค่าแล้วหรือ？"

"ข้าคิดว่าคุ้ม......ก็......ก็พอแล้ว......"

ผมและเสื้อผ้าของนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ สีหน้าของกู้ชูหน่วนซีดขาวราวกับกระดาษ และกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวด แต่นางก็ยังไม่ยอมที่จะส่งเสียง และกลับหลับตาลงอย่างทนต่อความเจ็บปวด

ปลายนิ้วของเหวินเส่าอี๋สั่นเล็กน้อย

โทษเยือกแข็งนั้นโหดเหี้ยมมากเกินไป

เมื่อก่อนเผ่าเพลิงฟ้าใช้วิธีนี้เพื่อจัดการกับศัตรู เขาไม่เห็นด้วยและต้องการที่จะยกเลิก

ไม่คิดเลยว่าวันนี้เขาต้องมาใช้วิธีนี้กับผู้หญิงอ่อนแอ

เมื่อมองดูแววตาที่แข็งกร้าวของนางอีกครั้ง เขาก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

อีกทั้งยังมีลังเลใจ

กู้ชูหน่วนชักกระตุกไม่หยุด เหงื่อเปียกชุ่มเสื้อผ้า นางหายใจรวยริน และพลังชีวิตของนางก็ค่อย ๆ ลดลง