บทที่ 865

เยี่ยจิ่งหานรู้สึกดีใจและอยากจะลุกขึ้นยืน แต่ขาของเขาไม่สามารถที่จะยืนขึ้นได้ หากไม่ใช่เพราะชิงเฟิงและเจี้ยงเสวี่ยช่วยพยุงเขา เกรงว่าเขาคงจะล้มไปแล้ว

"อาหน่วน......"

"นายท่าน......นางคือมู่หน่วน"

ชิงเฟิงและเจี้ยงเสวี่ยคิดว่านายท่านของเขาเข้าใจผิดว่าหญิงผู้นี้เป็นพระชายา จึงกล่าวเตือน

เยี่ยจิ่งหานตัวสั่นและนำเส้นผมออกจากในอ้อมแขน

เส้นผมเส้นนั้นเปล่งแสงประหลาดออกมา

ชิงเฟิงและเจี้ยงเสวี่ยดีใจมาก และกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "นายท่าน วิญญาณของพระชายาอยู่ใกล้ ๆ หรือ？"

ผู้อาวุโสของเผ่าหยกสอนวิชาเฉพาะให้กับเยี่ยจิ่งหาน เพียงแค่วิญญาณของกู้ชูหน่วนปรากฏออกมา เยี่ยจิ่งหานก็สามารถสังเกตเห็นได้ทันที

"ฟึ่บ......"

เยี่ยจิ่งหานยังไม่ทันจะได้พูด วิญญาณทั้งสองเส้นก็กลับไปที่หน้าผากของกู้ชูหน่วน

กู้ชูหน่วนรู้สึกได้ว่าสองสิ่งนี้เข้าไปในร่างกายของนางอีกครั้ง

"อาหน่วน......"

เยี่ยจิ่งหานต้องการจะยับยั้ง แต่น่าเสียดายที่มีใจแต่ไร้กำลัง และวิญญาณทั้งสองเส้นก็หายเข้าไปในร่างของนางอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าไม่เคยปรากฏออกมา

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้ายังคงเป็นผู้หญิงคนนั้น และใบหน้านั้นไม่เหมือนกับกู้ชูหน่วน

หากไม่ใช่เพราะผมเส้นนั้นของอาหน่วนแวบออกมา เขาก็คงยังอยู่ในความฝัน

กู้ชูหน่วนก็แปลกใจเช่นกัน

แต่นางรู้ดีว่าหากวิญญาณทั้งสองเส้นยังไม่ออกไปจากร่างของนาง เยี่ยจิ่งหานก็ไม่สามารถฆ่านางได้

เธอกล่าวอย่างแผ่วเบา "ดูเหมือนว่าคนในใจของเจ้าจะทนต่อความโหดเหี้ยมของเจ้าไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว"

เยี่ยจิ่งหานจ้องมองศพของไป๋หลี่เจิ้นที่ถูกดูดเลือดไปจนหมด นัยน์ตาที่หม่นหมองคู่นั้นเหมือนสระน้ำลึก ลึกจนผู้คนไม่สามารถเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นเพราะการปรากฏตัวขึ้นมาของวิญญาณสองเส้น ทำให้ไอสังหารของเยี่ยจิ่งหานค่อย ๆ หายไป

และในท้ายที่สุดก็โบกมือ

ชิงเฟิงและเจี้ยงเสวี่ยเข้าใจ และผลักรถเข็นออกไปจากป่าไผ่ เหลือไว้เพียงเงาของบุรุษรูปงามทั้งสาม

กู้ชูหน่วนพยายามอดทนต่อความเจ็บปวด นางพิงไม้ไผ่และหอบเสียงดัง จากนั้นก็ตะโกนด้วยเสียงที่อ่อนแรง

"ไม่เพียงแต่เจ้าจะไม่ฆ่าข้า แต่เจ้ายังปกป้องข้าด้วย มิเช่นนั้นเจ้าก็รู้ผลที่จะตามมา......"

ทั้งสามคนเดินไปอย่างไม่หยุด

และฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก

กู้ชูหน่วนเหลือบมองศพของไป๋หลี่เจิ้นที่ถูกนางดูดเลือด

นางกลัวว่าคนของตระกูลไป๋หลี่จะไปหาถึงหน้าประตู จึงทำได้เพียงพาร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บเดินจากไปอย่างโซซัดโซเซ

ไกลออกไป

ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะถามว่า "นายท่าน หรือว่าพวกเราจะถูกหญิงผู้นั้นคุกคามได้ไหม"

"ปล่อยข่าวออกไปว่าไป๋หลี่หมิงและไป๋หลี่เจิ้นถูกมู่หน่วนฆ่าตาย"

"นายท่าน......ปล่อยข่าวออกไป หากคนในตระกูลไป๋หลี่ฆ่านางแล้วจะทำอย่างไร？"

ทันทีที่มีดสั้นมาถึง ชิงเฟิงก็ก้มตัวลง เขารีบรับคำสั่งและจากไป

เจี้ยงเสวี่ยกล่าวว่า "นายท่าน เหวินเส่าอี๋สั่งให้คนปิดล้อมป่าไผ่ไว้ ผู้น้อยไม่สามารถสืบได้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าทำไมเหวินเส่าอี๋ถึงปล่อยแม่นางมู่ไป เพียงแต่ไป๋หลี่เจิ้นถูกดูดพลังจนตาย"

มหาเวทย์ดูดพลัง ในใต้หล้านี้มีเพียงพระชายาเท่านั้นที่เข้าใจ

หญิงผู้นั้นมีมหาเวทย์ดูดพลังได้อย่างไร？

หรือว่าวิญญาณทั้งสองเส้นของพระชายาอยู่ในร่างของนาง นางจึงมีวรยุทย์ของพระชายาด้วย？

เช่นนี้จะดูลึกลับมากเกินไป

"สืบต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่นางถูกไป๋หลี่หมิงและคนอื่น ๆ ฆ่าตาย ทำไมนางถึงฟื้นขึ้นมาได้ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับนาง ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ก็สืบมาให้ชัดเจน

"พ่ะย่ะค่ะ"

อีกด้านหนึ่ง

ชายชุดขาวคนหนึ่งยืนเอามือไพล่หลัง แบกฉินหิมะสีขาวไว้บนหลัง และสวมหน้ากากผีเสื้อ

ข้าง ๆ เขามีองครักษ์ของหนุ่มคอยรายงาน

"นายท่าน หลังจากที่พวกเราจากไป คนของเยี่ยจิ่งหานก็กำจัดสายข่าวของเรา และล้อมป่าไผ่ไว้อย่างแน่นหนา ผู้น้อยจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น แต่เยี่ยจิ่งหานไม่ได้ฆ่ามู่หน่วน"

"ผู้น้อยยังสืบไม่ได้ว่านางกับกู้ชูหน่วนมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร นายท่าน มู่หน่วนกำแหงและไร้มารยาท ท่านต้องการให้ผู้น้อยจัดการนางและทุกคนในจวนมู่หรือไม่？"

"ด้วยวิธีของเยี่ยจิ่งหาน มู่หน่วนหยอกล้อเขาเช่นนี้ เขาไม่มีทางยอมปล่อยมู่หน่วนไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน บางทีนางกับกู้ชูหน่วนอาจจะมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกัน หรือบางที่นางอาจจะเจอวิญญาณที่กระจัดกระจายของกู้ชูหน่วน"

"เช่นนั้นผู้น้อยจะไปฆ่านาง เยี่ยจิ่งหานจะได้หมดหนทางที่จะชุบชีวิตกู้ชูหน่วน"

นัยน์ตาอันเยือกเย็นของเหวินเส่าอี๋ฉายให้เห็นความเกลียดชัง และมือที่ไพล่หลังอยู่ก็กำแน่น

"เขาต้องการจะชุบชีวิตนาง ข้าจะไม่ยอมให้เขาสมหวังและจะทำลายเขา ข้าอยากจะทำให้ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เยี่ยจิ่งหานมีความหวัง ค่อย ๆ ตกจากสวรรค์แล้วลงไปในนรกทีละขั้น ทำให้เขาได้ลิ้มรสของการมีชีวิตอยู่มิสู้ตายไปเสียดีกว่า และได้ลิ้มรสของการไร้อำนาจ"

อีกทั้ง......