บทที่ 876

ผู้นำตระกูลไป๋หลี่ไม่ต้องการทำให้เยี่ยจิ่งหานไม่พอใจ

แต่คำพูดของเยี่ยจิ่งหานทำให้เขาเสียหน้า

ใบหน้าของเขาแดงก่ำและไม่น่ามองมากนัก

เมื่อเห็นว่าตระกูลไป๋หลี่ระงับความโกรธไว้ และเห็นว่าพวกเขามีอำนาจมาก ผู้นำสำนักฉางซาจึงรวบรวมความกล้าและพูดยุยง "จะกลัวอะไร ไม่ว่าวรยุทธ์ของเขาจะเก่งกาจแค่ไหน พวกเรามีมากมายจะไม่สามารถเอาชนะเขาได้อย่างไร？ทุกคนไปด้วยกัน ไปร่วมกันฆ่าคนผู้นั้น"

"ฆ่า......"

ผู้คนหลายสิบคนพากันชูมีดขึ้นมาเพื่อจะไปฆ่าเยี่ยจิ่งหาน

ริมฝีปากบาง ๆ ของเยี่ยจิ่งหานยกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาอันลึกล้ำของเขาเต็มไปด้วยการดูถูก และไม่เห็นว่าเขาเคลื่อนไหวอย่างไร พวกคนที่มาฆ่าเหล่านั้นหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ละคนได้รับบาดเจ็บสาหัสและกระอักเลือด บางคนก็สลบอยู่ตรงนั้น และไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย

ฮ้า......

ผู้คนที่อยู่ที่นั่นอ้าปากค้างอีกครั้ง

ผู้นำสำนักไฮ่เทียนสะบัดแขนเสื้อ และทำให้ผู้คนตกตะลึง

ครั้งนี้เขาไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเลย แต่ทำให้ผู้คนบาดเจ็บสาหัสนับร้อย และยิ่งอกสั่นขวัญหาย พวกเขานึกไม่ออกเลยว่าพลังของชายหนุ่มผู้นี้น่ากลัวเพียงใด

ซั่งกวนชิงลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน สีหน้าของเขาดูไม่น่ามองมากนัก "ผู้นำตระกูล ชายหนุ่มผู้นี้เป็นใคร หรือว่าเขาเป็นแขกลึกลับที่ตระกูลไป๋หลี่เชิญมา？"

ผู้นำตระกูลซั่งกวนตะลึงงัน ราวกับว่าไม่สะทกสะท้าน แต่หากมองดี ๆ จะเห็นได้ว่าเขากำมือทั้งสองไว้แน่นและตัวสั่น

เป็นใคร？

เขาก็อยากรู้ว่าเป็นใคร？

"แต่ในเมื่อเขาเป็นแขกที่ตระกูลไป๋หลี่เชิญมา เหตุใดเขาต้องช่วยหญิงผู้นั้น？"

ไม่มีใครตอบคำถามของซั่งกวนชิง

เพราะในใจของพวกเขาก็สงสัยเช่นกัน

การปรากฏตัวของเขาทำลายสมดุลของรัฐปิง และไม่มีใครรู้ว่าเขาจะทำอะไร

บนที่นั่งของตระกูลเหวิน

เมื่อผู้อาวุโสหลิวเห็นเยี่ยจิ่งหาน ไอสังหารก็ฉายผ่านแววตาของเขา

"ท่านผู้นำตระกูล ต้องจับตัวเยี่ยจิ่งหานหรือไม่？"

"จะรีบร้อนอะไร การแสดงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น"

"แต่......"

"ไม่ต้องห่วง ที่นี่ไม่ใช่รัฐเยี่ย เขาหนีไม่พ้นหรอก"

"ขอรับ แล้วแต่มันท่านผู้นำตระกูลจะเห็นสมควร"

ผู้นำตระกูลไป๋หลี่พูดกับเยี่ยจิ่งหานว่า "คุณชายเยี่ย ท่านจะเห็นแก่หน้าของข้าได้หรือไม่ หญิงผู้นี้......"

"ไม่ได้ หากวันนี้ใครกล้าแตะต้องนาง ข้าก็จะฆ่าคนผู้นั้น"

เยี่ยจิ่งหานโบกมือ ชิงเฟิงเข้าใจทันที และค่อย ๆ เข็นรถเข็นออกไป

เจี้ยงเสวี่ยเข้าใจดี เขาช่วยประคองกู้ชูหน่วนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส และเดินตามไป

เมื่อผู้คนที่รายล้อมเห็นเยี่ยจิ่งหาน พวกเขาก็พากันถอยออกไป และไม่กล้าขัดขวาง อย่างไรก็ตามเพียงแค่เขาสะบัดแขนเสื้อก็สามารถปลิดชีพของพวกเขาได้แล้ว

จึงไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะไม่ขัดขวาง

ในบรรดาตระกูลใหญ่ทั้งสี่ ตระกูลเหวิน ตระกูลซั่งกวน และตระกูลไป๋หลี่ ล้วนแต่ไม่กล้าออกหน้า แล้วพวกเขาจะกล้าออกหน้าได้อย่างไร

แม้ว่าจะนึกเสียดายดอกบัวศักดิ์สิทธิ์ และกลัวว่าต่อไปกู้ชูหน่วนอาจจะแก้แค้น แต่เนื่องจากเป็นสำนักใหญ่ที่ไม่ได้เข้าร่วมกับทั้งสี่ตระกูลใหญ่ที่นั่งอยู่ข้างสนาม พวกเขาจึงไม่ได้เก่อเรื่อง

ดังนั้น......

จึงทำได้เพียงมองดูชายหนุ่มพาผู้นั้นพาตัวกู้ชูหน่วนออกไป

"ท่านผู้นำตระกูล พวกเราจะปล่อนางไปเช่นนี้หรือ？" ซั่งงกวนชิงไม่เห็นด้วย

"ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์ระดับหก หากทำให้เขาขุ่นเคือง แล้วเขามาแก้แค้นตระกูลซั่งกวนของเรา เกรงว่าตระกูลซั่งกวนจะถูกเขาทำลายอย่างแน่นอน"

"แต่นี่มันน่าอึดอัดใจมากเกินไป"

"สายตาของเขาจับจ้องไปที่ตระกูลเหวินตลอดเวลา เจ้าส่งคนไปตรวจสอบตระกูลเหวิน โดยเฉพาะพลังที่แท้จริงของผู้นำตระกูลเหวิน"

"ต่อให้เขาเป็นผู้นำตระกูลแล้วอย่างไร อายุน้อยขนาดนั้นจะข่มขู่อะไรได้"

"เขาไม่เหมือนคนอายุน้อยทั่วไป แต่พลังของเขาบรรลุระดับหกแล้ว"

ซั่งกวนชิงตกตะลึง ดูเหมือนเขาจะตระหนักว่าผู้นำตระกูลเหวินนั้นไม่ธรรมดา ดังนั้นเขาจึงรีบออกคำสั่งให้ไปตรวจสอบตัวตนของเหวินเส่าอี๋

กู้ชูหน่วนฟื้นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด

เมื่อฟื้นขึ้นมา นางก็อยู่ในบ้านไม้แถวชานเมืองของเมืองหลวงแล้ว

เยี่ยจิ่งหานนั่งอยู่บนรถเข็นข้างเตียง เขามองดูนางด้วยแววตาที่ซับซ้อน และเห็นว่านางฟื้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เยือกเย็น

ฉากก่อนที่จะสลบไปผุดขึ้นมาในหัวของนาง