บทที่ 886

"ท่านต้องการอะไรบ้าง ไม่เช่นนั้นเขียนสิ่งที่ท่านต้องการและกระบวนการจัดทำลงไป หลังจากนี้ข้าก็จะได้ให้คน......"

ชิงเฟิงยังพูดไม่จบ เจี้ยงเสวี่ยก็ดึงแขนเสื้อของเขาอย่างแรง

ไม่รู้ว่าควรพูดถึงชิงเฟิงอย่างไร

อาวุธลับชนิดนี้มีการทำลายร้ายสูง คนทั่วไปที่ไหนจะเขียนวิธีการทำลงมาง่ายๆ

ต่อให้เขาต้องการ เขาก็ควรค่อยๆ ขอเป็นขั้นตอน หากทำเช่นนี้ ทำให้คนอื่นกลับรู้สึกรำคาญ

แม่นางมู่หน่วนสอนวิธีการทำหน้าไม้ธนูเก้าลูกให้พวกเขาก็ไม่เลวแล้ว

ชิงเฟิงเหลือบมองเจี้ยงเสวี่ยที่พยายามส่งสายตาให้เขา จากนั้นจึงรู้สึกตัวขึ้นมาได้

"ขอโทษที่ข้าพูดไป"

"ไม่เป็นไร" กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างเรียบเฉย

สมัยโบราณไม่มีดินระเบิด แม้ว่าดินระเบิดของนางจะทำขึ้นมาอย่างรีบร้อน แต่คนทั่วไปก็ไม่สามารถต้านทานได้

ดินระเบิดไม่ได้ทำง่ายเช่นนั้น

หนึ่งคือ วัสดุในการทำนั้นหายาก

สองคือ วิธีการทำซับซ้อนหลายขั้นตอน

นางทำอยู่นาน แต่ก็ทำออกมาได้เพียงเล็กน้อย

"แม่นางมู่ ท่านหัวหน้าทั้งสอง คนของแต่ละสำนักใหญ่ต่างหนีกันไปหมดแล้ว" เหล่าทหารอารักขาต่างพากันตื่นตระหนก และเริ่มเคารพในกู้ชูหน่วนมากขึ้นเรื่อยๆ

"นักยิงธนูพร้อมซุ่มโจมตีแล้วหรือไม่?"

"นักยิงธนูซุ่มโจมตีได้เตรียมพร้อมแล้วตามคำสั่งของท่านและรอเพียงให้พวกเขาถอยหนีไป"

ประเดี๋ยวเดียว ไกลออกไปก็มีเสียงร้องดังอย่างเจ็บปวดน่าอนาถดังขึ้น

และหมอกควันเบื้องล่างของหน้าผาก็ได้จางหายไปมากแล้ว พวกเขาสามารถมองเห็นพื้นดินที่ถูกระเบิดเป็นหลุมลึกได้อย่างชัดเจน

บนพื้นเต็มไปด้วยอวัยวะร่างกายที่ฉีกขาด

แต่ละศพนั้นถูกระเบิดแยกออกเป็นชิ้นๆ และไม่สามารถรู้ได้ว่าใครเป็นใคร

ยังมีบางคนที่ยังไม่ตายและยังคร่ำครวญถึงร่างกายที่ถูกทำลาย

"รุนแรงมาก......เพียงแค่ลูกไฟขนาดเล็กเพียงเท่านั้น แต่กลับสามารถระเบิดด้วยแรงมหาศาลเช่นนี้ " ชิงเฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไกลออกไป ทหารอารักขาคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจและมีความสุข

"แม่นางมู่ แต่ละสำนักถูกเราซุ่มโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัสและล้มตายลงจำนวนมาก นอกจากไม่กี่คนที่หลบหนีไปได้ คนที่เหลือได้ถูกพวกข้าสังหารตายหมดแล้ว"

"แม่นางมู่ช่างเก่งกล้า แม่นางมู่ช่างเก่งกล้า"

บนหุบเขาหัวสุนัขล้วนดังก้องกังวานไปด้วยเสียงแห่งความสุขของทหารอารักขา

แต่กู้ชูหน่วนกลับไม่รู้สึกดีใจเลยสักนิด และบอกให้พวกเขาออกไป

ทุกคนไม่เข้าใจ

ไม่ง่ายเลยที่พวกเขาจะเอาชนะสำนักใหญ่ต่างๆ ได้ เหตุใดถึงต้องออกไป?

นายท่านของพวกเขาก็หายไปอย่างไร้วี่แวว หากพวกเขาแยกย้ายกันไปหมด เช่นนั้นแล้วนายท่านกลับมาควรจะทำเช่นไร?

กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างเคร่งขรึม "พวกเขาโจมตีถึงสองครั้ง แต่ก็สูญเสียอย่างหนักถึงสองครั้ง คนของตระกูลใหญ่เหล่านั้นไม่มีทางนิ่งนอนใจไม่สนใจ เจ้าสำนักใหญ่ๆ เหล่านั้นก็คงไม่นิ่งเฉย รอครั้งหน้าที่พวกเขาจะบุกมาอีกครั้ง ก็คงเป็นผู้แข็งแกร่งคนสำคัญของแต่ละสำนัก......"

"กลัวอะไร เรามีดินระเบิด"

"บอกให้พวกเจ้าใช้อย่างประหยัด ใช้อย่างประหยัด เจ้าดูสิดินระเบิดยังมีอีกจำนวนเท่าไร"

"ยังมีอีกห้าลูก......"

"ห้าลูกจะไปพออะไร"

"เราทำขึ้นตอนนี้ได้หรือไม่?"

"ต้องมีองค์ประกอบครบจึงจะทำออกมาอย่างสำเร็จ ขาดไปหนึ่งสิ่ง เช่นนั้นจะทำไปเพื่ออะไร รีบเก็บของแล้วแยกย้ายกันไป จะได้ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต"

"แม่นางมู่ ไม่มีวิธีต้านทานได้อีกแล้วจริงหรือ?"

"ข้าไม่ได้เป็นเทพ ต่อให้ข้าเป็นเทพ คนจำนวนมากเช่นนั้น เพียงน้ำลายของแต่ละคนก็สามารถทำให้ข้าจมน้ำตายได้"

"แต่เราถอยจนไม่รู้จะถอยอย่างไรแล้ว"

"ที่เยี่ยจิ่งหานเลือกที่นี่เป็นฐานที่มั่น เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีหนทางอื่น"

ก็ไม่มีหนทางไงล่ะ......

นายท่านไม่เคยพูดไว้ว่าที่นี่ยังมีเส้นทางที่สองที่สามารถไปได้

นอกเสียจากกระโดดลงหน้าผา เพื่อออกไปจากหุบเขาแห่งนี้

แต่เส้นทางในการออกจากหุบเขานี้ได้ถูกพวกเขาปิดทางและไม่สามารถออกไปได้

"หัวหน้า เจอนายท่านแล้ว"

เยี่ยจิ่งหานกลับมาแล้ว ตอนที่กลับมานั้นได้รับบาดเจ็บไม่น้อย กู้ชูหน่วนสามารถรับรู้ได้ถึงความอ่อนล้าของลมหายใจของเขา เป็นเพียงแค่การฝืนอดทนเฮือกสุดท้ายเท่านั้น

เซี่ยวอวี่เซวียนก็ฟื้นขึ้นแล้ว อาการบาดเจ็บของเขานั้นสาหัสมาก ขาขวาของเขาถูกเหล็กขนาดใหญ่ทับ ทำให้กระดูกหักและต้องนั่งรถเข็นในขณะนี้