บทที่ 895

สิ่งที่ยากก็คืออาการบาดเจ็บภายในของเขา

กู้ชูหน่วนใช้วิธีการฝังเข็มเพื่อทำการห้ามเลือดให้กับเขาก่อน

จึงทำให้ค่อยๆ คลายผ้าพันแผลที่ท้องของเขาออก

นางทำอย่างมือเบา ราวกับกำลังถือสมบัติล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวในโลก เพราะกลัวว่าหากมือหนักไป เยี่ยจิ่งหานจะแตกสลายราวกับตุ๊กตาตัวน้อยที่น่าทะนุถนอม

โยี่ยจิ่งหานโกรธจนหัวใจเต้นแรงมาก

เขารอให้กู้ชูหน่วนพูดจาเหน็บแนมใส่เขา เยาะเย้ยเขา

แต่รออยู่นานกู้ชูหน่วนก็ไม่เอ่ยปากออกมาเลยสักนิด

เยี่ยจิ่งหานมองไปยังกู้ชูหน่วนและกะพริบตาถี่หลายครั้ง แต่กลับเห็นว่ากู้ชูหน่วนยังคงจดจ่อกับการช่วยเขาจัดการบาดแผลบริเวณหน้าท้อง

แววตาของเขาสะท้อนให้เห็นถึงบาดแผลของเขาทั้งหมด โดยไม่มีสิ่งอื่นปนเปื้อน

และไม่มีสายตาแห่งความกิเลสตัณหาเหมือนก่อนหน้านั้นเลย

เยี่ยจิ่งหานยังสามารถรับรู้ได้ถึงความมือเบาของนาง ที่เกรงกลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขารู้สึกว่าจังหวะลมหายใจของกู้ชูหน่วนเปลี่ยนไปอย่างมาก

มีกลิ่นอายของความโศกเศร้าไปทั่วร่างกายของนางโดยไม่รู้ตัว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนในตระกูลของนางถูกฆ่าตายไปหมดหรือไม่

เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ตระกูลมู่ถูกฆ่าตายอย่างอนาถ เยี่ยจิ่งหานก็รู้สึกสงสารนางขึ้นมาเล็กน้อย

ล้วนเป็นญาติสนิทและคนใกล้ชิด แต่กลับต้องเห็นทุกคนตายไปต่อหน้าต่อตา มีเพียงไม่กี่คนหรอกที่รับได้

แต่นางไม่พูดถึงเลยสักคำ

และไม่แสดงทีท่าโศกเศร้าเสียใจเลยแม้แต่นิดเดียว

ยิ่งเป็นเช่นนี้ ยิ่งทำให้รู้สึกไม่สบายใจ

ความโกรธของเยี่ยจิ่งหานเบาลงมาก เพียงแต่ยังคงมีสีหน้าแดงก่ำ

เขาไม่คุ้นชินกับการเปลือยร่างกายต่อหน้าผู้หญิง และถูกนาง......เช่นนี้

"บาดแผลใหญ่เหลือเกิน ข้าจำเป็นต้องเย็บแผล อาจจะเจ็บเล็กน้อย เจ้าอดทนไว้นะ"

"ซี๊ด......"

เยี่ยจิ่งหานขมวดคิ้ว

ผู้หญิงคนนี้ใช้เข็มในการเย็บแผลให้เขา

เขาเป็นเสื้อผ้าหรือ?

เยี่ยจิ่งหานเหงื่อไหลออกมา แต่เขากัดฟันอดทนไว้

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานมากเพียงใด กู้ชูหน่วนไม่เพียงช่วยเย็บแผลเสร็จ แต่ยังฝังเข็มให้เขาเรียบร้อยแล้วด้วย

เวลาที่ผ่านพ้นไป เยี่ยจิ่งหานหายใจโรยราอ่อนล้า

ขันทีกลับเข้ามาพร้อมกับปล้องไม้ไผ่

เมื่อเห็นปล้องไม้ไผ่เหล่านั้น เยี่ยจิ่งหานก็รู้สึกตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

นี่คือ......

วิชาการครอบแก้ว?

หลายปีก่อน อาหน่ววนก็เคยใช้ปล้องไม้ไผ่ในการครอบแก้วให้กับเขา เพื่อดูดพิษในร่างกายออกมา ในการรักษาขาทั้งสองข้างของเขา......

วิชาการครอบแก้วนั้น บนโลกนี้มีเพียงอาหน่วนเท่านั้นที่ทำเป็น

นางทำได้ ได้อย่างไร?

หรือว่าอาหน่วนจะอยู่ในร่างกายของนาง ทักษะวิชาที่อาหน่วนเป็น นางล้วนทำเป็นทุกอย่าง

"วางใจได้ ในร่างกายของเจ้ามีพิษ ข้าจะใช้วิชาการครอบแก้วเพื่อดูดพิษในร่างกายของเจ้าออกมา ไม่เจ็บหรอก"

ดวงตาของเยี่ยจิ่งหานจับจ้องไปที่กู้ชูหน่วน

มองดูท่าทางของนางอย่างเชี่ยวชาญ ทั้งในการฆ่าเชื้อ ดูดความร้อน ไล่ความร้อน และสุดท้ายครอบแก้วลงไป ปล่อยเลือด......

แม้แต่กิริยาท่าทางก็เหมือนกันไม่มีผิด......

สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนกันก็คือ ตอนนั้นถึงแม้ว่าอาหน่วนจะใช้วิชาการครอบแก้วในการรักษาอาการบาดเจ็บให้เขา แต่สายตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธ เต็มไปด้วยการเหน็บแนมและอดไม่ได้ที่อยากจะให้เขาทรมานจนตายทั้งเป็น

แต่นาง......

ถึงแม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะเหมือนกับอาหน่วนอย่างมาก แต่กลับมีความสดใสน้อยกว่า

"เสร็จแล้ว"

กู้ชูหน่วนถอนหายใจยาวและวางมีดที่เต็มไปด้วยเลือดสีดำในมือลง

จากนั้นเยี่ยจิ่งหานจึงดึงสติกลับมาได้

เมื่อมองไปด้านข้าง มีถึงไม้อยู่หลายถังวางอยู่ข้างเตียง

ในถังไม้เหล่านั้นเต็มไปด้วยเลือดสีดำ

ขาและร่างกายของเขาถูกฟันไปไม่น้อย เลือดพิษนั้นก็ออกมาจากร่างกายของเขา

"พิษบางชนิดนั้นติดมาตั้งแต่ตอนที่เจ้าเป็นทารกอยู่ในครรภ์มารดา ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีคนเคยจัดการกับพิษนี้ให้กับเจ้า แต่......เจ้าทำตัวเองที่ปล่อยให้พิษเหล่านั้นกลับเพิ่มความรุนแรงเป็นเท่าทวีคูณ ทำให้เส้นเลือดและเส้นลมปราณถูกสกัดกั้นและส่งผลให้เกิดการทำงานในร่างกายที่แย่ลง"

"พิษที่ขาทั้งสองข้างของเจ้ามีมากเกินไปและหมุนเวียนไปทั่วทั้งร่างกาย การจะกำจัดพิษทั้งหมดออกไปทีเดียวนั้นเป็นเรื่องยาก แต่ข้าจะพยายาม"

"เหตุใดเจ้าจึงรู้ทักษะวิชาการรักษาโรคมากมายเช่นนี้?"

"ไม่รู้ อาจจะเป็นเพราะข้าเกิดมาพร้อมกับสิ่งนี้กระมัง"

เยี่ยจิ่งหานกลับมามีความหวังขึ้นเล็กน้อย

อาหน่วนทำได้ นางล้วนต่างก็ทำได้เช่นกัน

เช่นนั้นแล้วมีวิธีใดบ้างที่สามารถปลุกวิญญาณในร่างกายของนางออกมา?

เพื่อให้เขาและอาหน่วนได้เจอกันสักครั้ง?