ตอนที่ 897
บทที่ 897
October 21, 2026
สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกโกรธเคืองคือเสื้อผ้าของหลินซือหย่วนไม่เรียบร้อยและบนร่างก็มีร่องรอยอันคลุมเครือไม่ชัด
ผมดำสนิมทั่วทั้งศีรษะของเขาไม่รู้ว่าได้กลายเป็นสีขาวราวหิมะตั้งแต่เมื่อใด
ใบหน้าทั้งหน้าซีดเผือดไร้ซึ่งสีเลือดเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่ร่างกายของเขาก็ไม่มีสีเลือดเลือดสักนิด
นางรู้ด้านการแพทย์เลยรู้ได้ในทันทีว่าเขาเสียเลือดมากเกินไป
หรือควรจะกล่าวว่าเลือดในร่างกายของเขาแทบทั้งหมดได้ถูกดูดไปจนเกลี้ยงแล้ว
ดูดเลือดของคนผู้หนึ่งจนเกลี้ยงทั้งเป็นแล้วก็ทำลายเขา วิธีการลงมือนี้ก็ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก
กู้ชูหน่วนฝืนทนความมุทะลุที่จะพุ่งทะยานไปและมองดูพวกขันทีนำตัวเขากลับไปบนเปลหามใหม่อย่างหยาบคายจากนั้นก็คลุมเขาด้วยผ้าขาว
หูของนางแหลมคมสามารถได้ยินเสียงบ่นกระซิบเสียงเบาของพวกขันที
“ชายผู้นี้ไม่ใช่ว่ายังไม่ตายหรอกนะ?”
“เจ้ามองผิดไปแล้วกระมัง ฝ่าบาททรงโปรดปรานคุณชายมากมายในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ผู้ใดที่จะไม่สิ้นลมหลังจากปรนนิบัติเข้าบรรทม แล้วเขาจะเป็นข้อยกเว้นได้อย่างไร”
“ไม่ใช่นะ เมื่อครู่ข้าเห็นมือของเขาขยับจริงๆ หรือไม่พวกเราลองตรวจดูลมหายใจของเขาเสียก่อน”
“เจ้าไม่ต้องการมีชีวิตอยู่แล้วหรือ? เบื้องบนสั่งการให้เผาพวกเขาซะแล้วโยนเถ้าถ่านลงไปในบ่อส่งคืนวิญญาณ พวกเราทำตามก็พอแล้วไม่ต้องสนใจว่าเขาจะเป็นหรือตายหรอก”
“ก็ใช่ ช่วงนี้ฝ่าบาทยิ่งทรงอารมณ์ไม่ดีผิดปกติ พวกเราอย่าได้สร้างปัญหาให้มากขึ้นกว่านี้อีกเลย”
พวกขันทียกศพจากออกไป
กู้ชูหน่วนยังคงจ้องมองไปทิศทางที่พวกเขาจากไปโดยไม่ตอบสนองเป็นเวลาเนิ่นนาน
ขันทีที่นำทางกล่าวว่า “ท่านหมอจิน ท่านรักษาคุณชายเยี่ยให้หายดี ฝ่าบาทจะต้องทรงประทานรางวัลให้แก่ท่านอย่างดีเป็นแน่ สำนักหมอหลวงก็อยู่ด้านหน้าแล้วรบกวนท่านเดินตามบ่าวมากขึ้นไม่กี่ก้าว”
“ท่านกงกง ทุกๆคืนฝ่าบาทจะต้องทรงโปรดปราน......อืม......คุณชายเป็นจำนวนมากหรือ?”
“ฝ่าบาททรงเปี่ยมด้วยเลือดลมทรงโปรดปรานคุณชายบ้างบางส่วนก็เป็นเรื่องปกติ”
“ความขื่นชอบของฝ่าบาททรงพิเศษเช่นนี้ คนธรรมดาทั่วไปกล้าที่จะเข้าวังมาเป็นสนมหรือ? ไม่รู้ว่าคุณชายเหล่านั้นเข้ามาในวังจากที่ใดหรือ?”
“ชู่ว์ ท่านหมอจิน ท่านเป็นท่านหมอมาจากนอกวังเกรงว่าจะไม่เข้าใจระเบียบกฎเกณฑ์ในวัง คำพูดบางคำไม่สามารถกล่าวเรื่อยเปื่อยได้ ระวังจะรักษาหัวเอาไว้ไม่อยู่”
"ข้าเพียงแค่รู้สึกแปลกใจ"
“ไปกันเถอะ บ่าวจะส่งท่านไปยังสำนักหมอหลวงก่อน”
"ได้"
กู้ชูหน่วนกรอกตาไปมา
นางขยับมือ ผงยาก็กระจายออกไปอย่างไร้ร่องรอย
ขันทีนำทางหายใจเข้าพร้อมกับกุมท้องและกล่าวโดยขมวดคิ้วทันทีว่า "โอ๊ย......ช่างปวดยิ่งนัก......เหตุใดจู่ๆท้องของข้าถึงได้ปวดเช่นนี้นะ?"
“ท่านกงกง ท่านไม่เป็นไรนะ จะให้ข้าช่วยดูหน่อยไหม”
"คือ......ลำบากแล้ว"
กู้ชูหน่วนยิ้มพร้อมกับจับชีพจร จากนั้นก็มองดูกงกงที่นำทางเจ็บปวดจนเหงื่อเย็นแตกออกอย่างเย็นชาซึ่งจับตรงก้นของตนเองอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์
“เป็นอย่างไร นี่ข้าเป็นอันใดหรือ......โอ๊ย......ข้าปวดยิ่งนัก......”
“ไม่เป็นอันใด ท้องเสียหน่ะ ไปเข้าห้องส้วมก็พอแล้ว”
“แต่ว่าข้ายังต้องพาเจ้าไปสำนักหมอหลวง......”
“หากท่านยังไม่ไปห้องส้วมอีกจะราดกางเกงแล้วนะ เอาเช่นนี้สำนักหมอหลวงอยู่ที่ใด ท่านบอกข้าหน่อยแล้วข้าจะไปเองนะ”
ขันทีนำทางเดิมทีไม่กล้าให้นางไปลำพังผู้เดียว
อย่างไรก็ตามท้องของตนปวดอยู่เป็นพักๆ หากไม่ไปอีดเขาเองก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
จึงทำได้เพียงบอกตำแหน่งของสำนักหมอหลวงอย่างลวกๆจากนั้นก็รีบไปยังห้องส้วมด้วยความรีบร้อน
ทันทีที่ขันทีจากไปกู้ชูหน่วนก็เร่งฝีเท้าไล่ตามพวกขันทีที่ยกศพจากไปไว้ทันที
ท้องฟ้ามืดมิดแล้วและที่นี่ก็ห่างไกล กู้ชูหน่วนปลอมตัวเป็นนางกำนัลใหม่และได้ผ่านเหล่าองคครักษ์ตรวจเวรทั้งหลายได้
ตามไปตลอดทาง
นางมาถึงตำหนักร้างที่หนึ่ง
ขันทีน้อยสองสามคนสุมกองไฟอยู่และกำลังจุดไฟด้วยตะบันไฟเพื่อเตรียมจัดการเผาศพ
ลมหนาวพัดมาเป็นพักๆ ด้านข้างของตำหนักได้ปลูกต้นอู๋ถงเอาไว้จำนวนไม่น้อย ลมบางพัดโชยผ่านใบไม้ก็บังเกิดเสียงขึ้น
คืนนี้อากาศหนาวและลมแรง
ตะบันไฟจุดขึ้นหลายครั้งแต่ก็จุดไม่ติด ร่างกายของเหล่าขันทีน้อยสั่นเทาขึ้นโดยตรง
“น่าแปลกเหตุใดวันนี้ตะบันไฟถึงจุดไม่ติดนะ ไม่ใช่ว่าคุณชายที่สวมชุดสีเทาผู้นั้นยังไม่ตายหรอกนะ?”