บทที่ 909

ผู้คนรอบๆ อยากจะห้ามปราม แต่ทว่าเมื่อนึกถึงชีวิตของเหวินเส่าอี๋ที่คิดจะล้างแค้นแล้ว พวกเขาต่างก็เงียบในทันที

ในตอนนั้นเหวินเส่าอี๋เพียงเพื่อจะขึ้นดำรงตำแหน่งหัวหน้าเผ่า เขาต้องเสียเลือดเนื้อและหยาดน้ำตาไปมากเพียงใดถึงจะทำให้ผู้คนยอมรับและเห็นพ้องต้องกันกับการที่ให้เขาเป็นหัวหน้าเผ่า

ตอนที่เขามาที่ดินแดนวิญญาณเยือกแข็งในช่วงแรก สภาพของเขาใกล้ตายและตกอับราวกับคนเป็นที่ตายไปแล้ว หากไม่ใช่ว่าการล้างแค้นช่วงประคองเขาเอาไว้ มิเช่นนั้นเขาคงไม่มีชีวิตจนถึงทุกวันนี้

เพื่อที่เขาจะฟื้นฟูวรยุทธ์เข้าสู่ระดับเจ็ด เขาต้องสูญเสียเลือดเนื้อไปอีกเท่าไร

กี่ครั้งแล้วที่เขาเข้าสู่ระดับเจ็ดและล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นี่ต้องเป็นการกระทบจิตใจระดับไหนกัน

ทุกครั้งที่เข้าสู่ระดับเจ็ดแล้วล้มเหลวนั้นล้วนตกอยู๋ในเส้นบางๆ ของความตาย

และมีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าสู่ระดับเจ็ดล้มเหลวแล้วยังรอดชีวิตอยู่

เผ่าเพลิงฟ้าของเขาก็มีผู้อาวุโสสูงสุดระดับหกขั้นสูงสุดหลายคนเช่นกัน

ทว่าเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดไม่กล้าฝึกฝนเข้าสู่ระดับเจ็ด ก็เพราะว่าหากล้มเหลวขึ้นมา สิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่ล้วนเป็นความตายหรือไม่ก็สูญเสียวรยุทธ์ทั้งหมดและบาดเจ็บสาหัส

ผู้อาวุโสหม่าลังเล "หัวหน้าเผ่า ทำเช่นนี้จะเป็นอันตรายเกินไปหรือไม่ขอรับ"

"มีชีวิตนับหมื่นชีวิตอยู่ในสำนักใหญ่เผ่าเพลิงฟ้า เพียงแค่คำพูดจะฆ่านางเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาเช่นนี้ก็เพียงพอแล้วงั้นหรือ? นางทำลายทั้งเผ่าเพลิงฟ้า ข้าก็จะทำลายเผ่าหยกเช่นกัน ข้าจะทำลายเผ่าหยกต่อหน้าต่อตานางให้นางรับรู้ถึงความรู้สึกโหดร้ายที่เห็นประชากรในเผ่าต้องตายไปทีละคนๆ และให้นางลิ้มลองรสชาติของความหมดแรงหมดกำลัง แล้วอะไรคือความรู้สึกตายเสียยังดีกว่า"

"เปาะ..."

สีหน้าของเหวินเส่าอี๋ยิ้มแย้ม ทว่ามือของเขากลับหักเก้าอี้ที่ตนเองนั่งอยู่หักดังเปาะ

เห็นได้ชัดว่าในใจของเขาเกลียดชังและโกรธมากเพียงใด

รองหัวหน้าเผ่าทอดถอนใจแล้วกล่าวว่า "สืบพบตำแหน่งของขวานผานกู่แล้ว มันอยู่มชในมือของเซี่ยวอวี๋เซวียน เพียงแค่นำขวานผานกู่มาได้ ในเวลานั้นเหล่าผู้อาวุโสจะสามารถร่วมมือกันเปิดช่องว่างและมุ่งสู่เผ่าหยก และล้างแค้นให้กับผู้ที่ตายไปแล้ว"

แม้นรองหัวหน้าเผ่าจะไม่พูดอะไร แต่ในใจเกลียดชังเผ่าหยกไม่น้อยกว่าเหวินเส่าอี๋เลย

เพราะลูกเมียของเขาก็อยู่ในเผ่าเพลิงฟ้าเช่นกัน สิบปีมานี้เขาอยากจะเปิดช่องว่างนี้ใจจะขาด เพื่อมุ่งสู่สำนักใหญ่และอยู่พร้อมหน้ากับลูกเมียของตน แต่คิดไม่ถึงว่าเหล่าลูกศิษย์และคนในเผ่ายกเว้นเหวินเส่าอี๋ในสำนักใหญ่ล้วนตายไปหมด

รวมทั้ง...ลูกเมียของเขาด้วย...

นอกจากเขาแล้วยังมีผู้อาวุโสสูงหลายท่านและผู้อาวุโสบางส่วนต่างก็เป็นเช่นนี้

ญาตืมิตรคนสนิทล้วนอยู่ในสำนักใหญ่ แต่เสียดายที่ถูกฆ่าไปหมดแล้ว

"เซี่ยวอวี๋เซวียนล่ะ สืบพบหรือยังว่าเขาอยู่ที่ไหน?"

"พูดแล้วก็แปลกเช่นกัน ตั้งแต่ที่เยี่ยจิ่งหานใช้ค่ายกลโดยเฉพาะส่งเขาออกจากหุบเขาหัวสุนัขแล้ว เซี่ยวอวี๋เซวียนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ว่าพวกข้าจะสืบหาอย่างไรก็ไม่พบ"

"สายตาและการได้ยินของเผ่าเพลิงฟ้ายอดเยี่ยมเพียงนั้น จะหาไม่พบได้อย่างไร หรือว่าเขามีปีกบินหนีไปแล้ว? หรือว่าเขากลับไปยังรัฐเยี่ยอย่างไม่ทราบสาเหตุ?"

เหล่าผู้อาวุโสต่างสับสน

เหวินเส่าอี๋กล่าว "หากข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ เขาน่าจะยังอยู่ในพระราชวังของรัฐปิงพร้อมกับเยี่ยจิ่งหาน ต่างก็ถูกคุมขังไว้ในพระราชวัง เจ้าไปสืบมาให้แน่ชัด"

"ขอรับ"

เมื่อพูดถึงพระราชวังของรัฐปิง ผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายจึงก้าวขึ้นมาพูดว่า "หัวหน้าเผ่าขอรับ จักรพรรดินีมาเร่งเราอีกแล้วขอรับ พระองค์แจ้งว่าอีกครึ่งเดือนจะจัดพิธีสมรสครั้งใหญ่ขึ้น สิ่งของต่างๆ ที่ต้องใช้ในพิธีรวมถึงสินสอดล้วนถูกส่งมาหมดแล้วขอรับ"

"จักรพรรดินีเร่งมาหลายครั้งแล้ว และท่านก็เลื่อนออกไปทุกครั้ง เกรงว่าครั้งนี้ท่านจะไม่สามารถเลื่อนออกไปได้อีก มิเช่นนั้นอาจทำให้จักรพรรดินีทรงกริ้วได้"

"หัวหน้าเผ่า หัวหน้าเผ่าต่างๆ ของเผ่าเพลิงฟ้าย่อมมีชะตาที่จะต้องสมรสกับจักรพรรดินีแห่งรัฐปิง เพื่อให้เผ่าเพลิงฟ้าได้ดำเนินต่อไปหลายยุคสมัย ในเมื่อท่านเป็นหัวหน้าเผ่า เรื่องสมรสนี้ย่อมมิอาจหลีกเลี่ยงได้ เพื่อเผ่าเพลิงฟ้าแล้วการสมรสครั้งนี้จะต้องจัดขึ้นอย่างแน่นอน"

เหวินเส่าอี๋จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตนจะต้องสมรสกับจักรพรรดินี

ข้อเสนอที่เขาได้ขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าก็คือต้องสมรสกับจักรพรรดินีอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น...

เขาและจักรพรรดินีหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็ก

เพียงแต่หญิงสาวใจร้ายคนนั้นจะให้เขาสู่ขอได้อย่างไร?

จึงได้เลื่อนแล้วเลื่อนอีก

เมื่อสามปีก่อนที่เขาเพิ่งขึ้นเป็นตำแหน่งหัวหน้าเผ่า จักรพรรดินีก็เร่งรัดให้เขาจัดพิธีสมรสขึ้น

แต่เขาก็เลื่อนออกไปเป็นเวลาสามปีแล้ว