บทที่ 912

เซี่ยวอวี่เซวียนและคนอื่น ๆ ตกใจ

คำพูดของฮวาอิ่งมีผลกระทบอย่างมากต่อพวกเขา โดยเฉพาะเซี่ยวอวี่เซวียน

ในตอนท้ายฮวาอิ่งพูดอะไร เขาก็ไม่ได้ฟังแล้ว คำพูดนั้นของฮวาอิ่งยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา

มู่หน่วนคือกู้ชูหน่วน

พวกนางคือคนเดียวกัน

จะเป็นคนเดียวกันได้อย่างไร？

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นคนต่างรัฐกัน สถานะต่างกัน และหน้าตาของทั้งสองคนก็ต่างกัน

เมื่อนึกถึงลักษณะท่าทางของมู่หน่วน การขมวดคิ้วและรอยยิ้ม หัวใจของเซี่ยวอวี่เซวียนก็เกิดความสับสน

เขารู้สึกที่ดีต่อมู่หน่วน เหตุผลส่วนใหญ่ก็เพราะนางมีความคล้ายคลึงกับแม่สาวอัปลักษณ์มาก

ไม่ว่าจะเป็นการพูดจา หรือการกระทำต่าง ๆ......

แม้ว่าฮวาอิ่งจะวิปริต แต่เขาเชื่อว่าสิ่งที่ฮวาอิ่งพูดเป็นความจริง

ตกใจ ดีใจ โศกเศร้า กังวล และอารมณ์อื่น ๆ ผุดขึ้นในใจของเซี่ยวอวี่เซวียน เขาไม่รู้ว่าควรดีใจหรือกังวลใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

เขาเกลียดชังกู้ชูหน่วน โกรธแค้นกู้ชูหน่วน......

อย่างไรก็ตาม สามปีที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ประกอบกับความรักที่มีต่อมู่หน่วน ความเกลียดชังและความโกรธแค้นเหล่านั้นได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

แม่สาวอัปลักษณ์ไม่เป็นไร เขาควรจะดีใจ

แต่หากมู่หน่วนคือแม่สาวอัปลักษณ์ เช่นนั้นชีวิตนี้เขาก็คงจะไม่ได้แต่งงานกับนาง

ชิงเฟิงและเจี้ยงเสวี่ยยังคงอ้าปากค้าง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะยังคงตกใจอยู่

เมื่อเห็นท่าทางของพวกเขาแล้ว ฮวาอิ่งก็รู้สึกพึงพอใจมาก โดยเฉพาะท่าทางของเซี่ยวอวี่เซวียน

นางต้องการเห็นท่าทางที่ทุกข์สุขคละเคล้ากันไปของเซี่ยวอวี่เซวียน

ฮวาอิ่งเขกกระบาลชิงเฟิง และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "เจ้าโง่ ได้สติได้แล้ว"

ชิงเฟิงรู้สึกเจ็บและจ้องไปที่ฮวาอิ่ง "หญิงวิปริต เจ้าก้าวเข้าสู่ระดับเจ็ดแล้ว อย่าคิดว่าจะเข้าสู่ระดับมนุษย์ เจ้าคู่ควรแล้วหรือ？"

ใต้หล้านี้คิดว่าการฝึกวรยุทธ์จนถึงระดับสูงสุดคือระดับเจ็ด

เขาอยู่กับนายท่านมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าเหนือระดับเจ็ด ยังมีระดับมนุษย์ ระดับพื้นพิภพ และระดับสวรรค์

เพียงแต่เขายังไม่เคยได้ยินว่ามีใครที่สามารถฝ่าระดับเจ็ดและเข้าสู่ระดับมนุษย์ได้

แม้แต่พระชายาของพวกเขาก็ยังไปไม่ถึงธรณีประตูของระดับมนุษย์

"ข้าไม่สมควร แล้วเจ้าคู่ควรหรือ？ข้าคิดว่าอย่างน้อยพลังของเจ้าก็ถึงขั้นสูงสุดระดับห้า คิดไม่ถึงเลยว่าไม่ได้แตะระดับห้าเลยด้วยซ้ำ ช่างแย่จริง ๆ แย่ยิ่งกว่าลั่วอิ่งเสียอีก"

ในขณะที่พูด ฮวาอิ่งก็มองไปที่ท่าทางของเซี่ยวอวี่เซวียนอยู่ตลอด

ดูเหมือนว่าในสามคนนี้ นางสนใจเซี่ยวอวี่เซวียนมากที่สุด

"ลั่วอิ่งอยู่ในมือของข้า เพียงแค่ข้าพูดคำเดียว อาจจะทำให้เขาตาย หรืออาจจะทำให้เขาอยู่อย่างมีความสุขก็ได้"

หัวใจของเซี่ยวอวี่เซวียนสั่นไหว แต่ใบหน้าของเขายังคงนิ่งเงียบ และระงับอารมณ์ทั้งหมดของตัวเองไว้

เมื่อวันเวลาผ่านไป เขาก็เข้าใจฮวาอิ่งขึ้นไม่น้อย

เดิมทีหญิงผู้นี้เป็นคนวิปริต และไม่ทำตามหลักเหตุผลทั่วไป

หากทำตามหลักเหตุผลทั่วไป นางก็คงจะไม่ทำให้ใบหน้าของตัวเองขรุขระเหมือนผีเช่นนี้

ยิ่งนางอยากเห็นเขาเจ็บปวด และยิ่งต้องการให้เขาขอร้องอ้อนวอนนางมากเท่านั้น นางก็ยิ่งขัดต่อเจตจำนงของเขามากเท่านั้น

เซี่ยวอวี่เซวียนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาซีดขาวและหัวเราะเยาะ มองนางด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม แล้วหลับตาลง

รอยยิ้มของฮวาอิ่งแข็งทื่อในทันที และไอสังหารก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของนาง

เธอบีบคางของเซี่ยวอวี่เซวียนไว้แน่น และบังคับให้เซี่ยวอวี่เซวียนมองนาง

"เจ้ากล้าดูถูกเหยียดหยามข้า？"

"เป็นแค่เงา ทำไมข้าจะไม่กล้าดูถูกเหยียดหยาม"

"ข้าบอกแล้วว่าหลังจากที่หลอมรวมวิญญาณทั้งหมดของมู่หน่วนได้ ข้าก็จะไม่ใช่เงาอีกต่อไป"

เซี่ยวอวี่เซวียนยังคงหัวเราะเยาะ

ฮวาอิ่งเอาใบหน้าที่น่าสยดสยองของนางเข้าไปใกล้หน้าของเซี่ยวอวี่เซวียน นางกัดฟันและกล่าวว่า "ข้าบอกว่าอีกไม่นานข้าก็จะไม่ใช่เงาแล้ว หรือว่าเจ้าไม่เชื่อที่ข้าพูด？"

"เจ้ามีหลักฐานอะไรที่จะทำให้เชื่อ？เจ้าจะบอกว่าคนที่ตายไปแล้วยังมีชีวิตอยู่ คนที่อยู่ในดินแดนอันมืดมิด แต่เจ้ากลับบอกว่านางอยู่ในดินแดนวิญญาณเยือกแข็ง เงา เจ้าล้อเล่นกับข้าสนุกหรือไม่？"

ชิงเฟิงและเจี้ยงเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อแทนเซี่ยวอวี่เซวียน

หญิงผู้นี้ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต